अरे कुणीतरी मला अरे-तुरे म्हणा रे. ही खंत आहे केवळ माझीच नाही, तर मिसळपाववर येण्यार्‍या कित्येक गावकर्‍यांची. मी सुरुवातीला माझं नाव 'पुष्कराक्ष' असं वापरत होतो. पण नाव मोठं आणि लक्षण खोटं असं वाटायला लागलं. काही जणांनी तर 'पुष्कराक्ष साहेब' वगैरे म्हणायला सुरुवात केली. च्यामारी आता ही तर हाईट होती. पण त्यांचं तरी काय चुकलं म्हणा! हे असलं अडनिडं नाव वाचून मी कदाचित त्यांना कोणीतरी वयस्कर/दाढीवाला/गंभीर प्रवृत्तीचाच माणूस वाटणार! (तसा मीसुद्धा अधनं-मधनं दाढी वाढवतो; दाढी करायचा कंटाळा दुसरं काय!) मग नंतर मी माझं पुनर्बारसं करून 'पुष्कर' नाव ठेवलं. तरी एकदा कानफाट्या नाव पडल्यामुळे ह्या राव-साहेबांचा ससेमिरा काही सुटला नाही. कधी मी 'पुष्करराव' तर कधी 'पुष्कर साहेब', चुकून कधितरी 'पुष्कर शेठ' सुद्धा झालो. पुष्कर शेठ हे शब्द जेव्हा पहिल्यांदा ऐकले, त्यादिवशी रात्री मला 'मी कुठल्यातरी सावकाराची टोपी डोक्यावर घातलीये, पोट सुटलं आहे, डोळ्यांवर जस्ती काड्यांचा चष्मा लावला आहे, समोर तिजोरीत पैशांची चळत घेतलीये आणि माझ्याकडे उधार मागयला लोक येताहेत' असलं रम्य स्वप्नसुधा पडलं. मनोज याने पहिल्यांदा मला अरे-तुरे करून आपलासा केलाच आहे. मध्ये एका चर्चा विषयामध्ये सागर आणि डॉ. प्रसाद दाढे यांनीही त्यांना अरे-तुरे करावं असं सांगितलं आहे. मी त्या दोघांपेक्षाही वयानी लहान. पण वयाचा आंतरजालावर काय संबंध म्हणा. मलातरी 'रे' मध्ये जी आपुलकी वाटते ती साहेब-राव मध्ये वाटत नाही. मानाच्या उपाध्या लावण्याइतका मी मोठाही नाही, आणि कधी-मधी तसा होता आलं, तरी सगळ्यांना सांगीन-'बाबा रे! मला अरे-तुरे करा'. आपल्याला इथे एकमेकांचे चेहरे/स्वभाव एकमेकांना प्रत्यक्ष दिसत नसल्यामुळे समोरच्याला 'अहो जाहो' करणंच सेफ वाटतं. पण माझ्याप्रमाणे ज्यांना अरे-तुरेचं संबोधन (मी तर त्याला उपाधीच म्हणेन) पाहिजे असेल, त्यांनी ह्या चर्चेखाली प्रतिसादरूपी अर्ज करावेत अशी मी समस्त गावकर्‍यांना विनंती करतो.