कालच मिसळपाव संस्थळाचा सोळावा वर्धापन दिन झाला ( पंधरा वर्षे पूर्ण केली ) ही गोष्ट एका संस्थळाने इतकी वर्षे पूर्ण केली इतपतच मर्यादित नाही. मी मिसळपावच्या अगदी पहिल्या नाही पण सुरवातीच्या सदस्यांपैकीमलाही येथे येऊन तब्बल साडेचौदा वर्षे झाली असे दिसतेय. या इतक्या वर्षात मिपा ( मिसळपाव) ने मला काय दिले याचा विचार करत होतो. मग लक्ष्यात आले की मोजता येणार नाहीत इतक्या गोष्टी आहेत. मिपा वर जेंव्हा जॉइन झालो तेंव्हा इथले मोकळे वातावरण पाहून गम्मत वाटली. कोणताच अभिनिवेष नसलेल्या मोकळ्या चाकळ्या गप्पा हे स्वरुप आवडलेच. पण इथले वातावर अगदी घरातल्यासारखेच वाटले. लोक लेख लिहितात. त्यावर चरा होतात, वादविवाद होतात. अगदी अनोळखी असलेले लोक मित्र होतात. हे इतक्या पुरतेच नाही. मिपा मुळे मी व्यक्त व्हायला शिकलो. लेखन करायला शिकलो. माझी पहिली कादंबरी ही मिपामुळेच लिहीली गेली. अनेक प्रकारचे मित्र मिळाले. अगदी कधी न पाहिलेले अनोळखी लोकही मिपामुळे अगदी घरातल्या सारखे झाले. रामदास धमाल मुलगा छोटा डॉन , आनंदयात्री , पेठकर काका , दाढे डॉक्टर , गवि , प्रभू मास्तर , तात्या अभ्यंकर , ब्रिटीश , स्वाती राजेश , ३.१४अदिती, क्लिंटन , नीलकांत , यांसारखे एरवी कधी सम्पर्कात आले नसते असे अनेक मित्र मिळाले. राजकारण , पाकक्रिया , सिनेमे , कविता , प्रवास , पुस्तके कशावर चर्चा होत नाहीत इथे! मिपा हे एक संस्थळ नाही. ती एक संस्कृती आहे. जगभरात पसरलेले. जगात कुठे जा मिपाकर भेटतीलच. पेठकर काका लंडन ला आले होते तेंव्हा आवर्जून भेटले. लंडनला असताना आदुबाळ , वगैरे मंडळीनी काढलेली ग्रीनीच आणि बाथ सिटीची ट्रीप तर खूपच स्मरणात राहील.हे योग केवळ मिपामुळे. हे माझे काही.. मिपामुळे मला मिळालेले