॥ करोनाष्टके ॥ घरी बैसोनी शिणलो रे , पकलो रे रामराया । परमदिनदयाळा, त्वरीत हर रे करोना ॥ कहर याचा जगभर, नावरे आवरीता । स्पर्ष होताच पसरे, तूच रे एक त्राता ॥ १ ॥ कुणी तरी अकलेचे, पाजळती दिवे रे । करोना वरील उपाये, होई हैराण मी रे ॥ त्याच त्याच फॉर्वर्डनी, नेट ते व्यर्थ जाई । रघुपती मती माझी, कुंठीत होत जाई ॥२॥ हापिसा मध्येच रामा, सर्वही जन्म गेला । किती एक दिवस रात्री, माझ्या मी एक केल्या ॥ घरून काम करण्याची, सवय कैसी जडावी । सकाळी उठून वाटे, हापिसची बस धरावी ॥ ३ ॥ कितीही लाटली तरी, पोळीचा गोल नाहीं । दयार्द्र नजरेने, त्या कडे पत्नी पाही ॥ रोजच जेवाणांत, नवनवे अन्न हावे । अनुदिनी वरणभाते, मन कैसे भरावें ॥ ४ ॥ नऊ वाजता पहातो, जीवनपट राघवाचा । माध्यांन्नी मग दिसे रे, पुढिला जन्म त्याचा ॥ सवयी बदलून गेल्या, मागल्या सर्व काही । हॉटेल सिनेमा मॉलची, राहिली गरज नाही ॥ ५ ॥ अजापुत्रा सम भासे, मुखमंडल आरशात । मास्कच्या पाठीमागे, ते बरे लपतात ॥ केश संभार माझा, नावरे आवरीता । सलून कधी उघडेल, सांग ना लोकनाथा ॥ ६ ॥ जळूनी जळूनी चरबी, ती कितीशी जळावी । चार भिंतीच्या आत, काय मॅरेथॉन पळावी ॥ तळमळ होते रे, विशाल ते पोट बघता । परंतू जिव्हा ही, नावरे आवरीता ॥ ७ ॥ धनी गेले का आहेत, शर्ट पॅन्टीस विचारे । लुंगी उसळून सांगे, हाल माझे बघा रे ॥ अष्टौप्रहर सतत मी, त्यांस चिकटून राही । क्षण भर रामा रे, मोकळा श्वास नाही ॥ ८ ॥ प्रभात फेरीस अजूनही, वानरे रोज जाती । घरी बसून बसून म्हणे ती, मर्कटे बोर होती ॥ पोलीस होती हैराण, बाळलीलांनी यांच्या । काळजी समाजाची, नाही खिजगणतीत त्यांच्या ॥ ९ ॥ निसर्गा पुढे सदैव, मानव बहू थीटा रे । नसावा कधी मानसीं, ज्ञानगर्वाचा फुगा रे ॥ लॉकडाउनची सुसंधी, व्यर्थ जाऊ नये रे । जळमटे अंतरीची, समूळ घालावी रे, ॥ १० ॥ सबळ प्रभू माझा, राम लावण्यकोटी । म्हणवुनि मज पोटीं, लागली आस मोठी ॥ दिवस गणित बोटीं, ठेवूनि प्राण कंठीं । झडकरी सोडावी रे, ही कराल मीठी ॥ ११ ॥ अंती एक विनंती , तूजला लोकनाथा । नको अति अंत पाहू, आमुचा रे अनंता ॥ झडकरि झड घालीं, धांव पंचानना रे । लवकर संपवावी, लॉकडाउनची सजा रे ॥ १२ ॥ पैजारबुवा,