उखाणे, म्हटंलं की मला पु. ल. चा 'समोरच्या कोनाड्यात उभी हींदमाता, बेंबटेरावाचं नाव घेते माझा नंबर पहिला' हा उखाणा आठवतो.तसं उखाण्याचं वेड आजकाल थोडं कमीच झालं आहे. तरीही वाचायला गोड वाटतात. असे म्हणतात की चारोळ्या हा कवितेतला नवा प्रकार. पण मी म्हणेन हे उखाणे म्हणजे आपल्या जुन्या चारोळ्याच (की दोनओळ्या)की! जोडीदाराने पहिला उखाणा घेतल्यावर आपलं नाव ऍकून ज्या भावना मनात आयुष्यभर रेंगाळतात,त्याच्या जोरावर तर आयुष्यभर संसार सुरळीत चालतात किंवा चालायचे. यातले काही उखाणे धमालसारख्या भावी वरांना(इतर कोणाचे लग्न ठरलेले असल्यास कल्पना नाही) उपयोगी ठरावेत,म्हणून हा काथ्याकूट. बाकी विनोदी उखाणे कुणी प्रत्यक्ष घेत नसलं तरी वाचायला मजा येते. तेव्हा जरूर असे उखाणे पाठवावेत.बायकोला/नवर्‍याला विचारून सांगितले तरी चालतील, तेव्हढीच स्वतःचे नाव (प्रेमाने )त्याच्या तोंडी ऍकण्याची संधी. आपल्याकडे कित्येक कवी आहेत. पांरंपारीक नसतील तरी स्वरचित उखाणे सुध्दा चालतील. प्राजुताई आणि सर्व कविजन लागा कामाला :) असो तर असेच काही उखाणे माझ्याकडून. सागराला मिळते अव्खळ सरीता ---- चे नाव घेते तुमच्या आग्रहाकरीता. रामसीतेचे गुणी लव-कुश पुत्र ---- च्या नावाने आज बांधले मी मंगळ्सूत्र अंगावरच्या शेलारीला बांधून त्यांचा शेला ----चे नाव घेण्यास मी आज शुभारभ केला पाच बोटातून होते कलेची निर्मिती ---- ची व माझी जडली प्रिती क्रुष्णाच्या बासरीचा राधेला लागला ध्यास ---- ला भरवतो लाडवाचा घास पुणं तिथ काय उणं म्हणतात सारी जणं ---- ने जोडीदार होऊन सार्थ केलं माझं जिणं चंद्र आहे चांदणीचा सांगाती --- आहे माझी जीवनसाथी काही विनोदी..... पुणे तेथे काही नाही उणे ---- गावाला गेल्यावर घर होते सूनेसूने भूगोलाच्या पुस्तकाला ईतिहासाचं कव्हर बाळ्याचं नाव घेते काळ्याची लव्हर औंधमध्ये आमचा बंगला उभा आहे ऐटीत जळू नका लोकहो ---- राव आहेत आय. टी. त चांदीच्या ताटात जिलेबीचे तुकडे घास भरवते मरतुकड्या थोबाड कर इकडे. समस्त जश्न-ए-बहार करणार्‍या मडळींच्या सौं उखाणा घेईल तेव्हा सुंदर सुंदर हरणाचे फेगडे फेगडे पाय --- अजून नाही आले पिऊन पडले की काय खास मि. पा. च्या मालकिण (सौ.अनुष्का) उखाणा घेईल तेव्हा तात्याबा करतात शुध्दलेखनात भेसळ मी त्याची तर्री ते माझी मिसळ राजमुद्रा :)