कानात इअरफोन घालून रस्त्यावर चालणाऱ्यांवर काही कायदा आहे कि नाही ?

पूर्वी मॅच असली की कानाला ट्रान्सिस्टर लावून लोक फिरायचे. पण एक कान 'चालू' असायचा. रस्त्यावर चालण्याचा मान प्रथम पादचार्याला असतो रे सिद्धेश्वरा. (अमेरिका,युरोपमध्ये राहणारे ह्यास नक्की दुजोरा देतील).
घरातून थोडा आधी निघत जा उशीर होत असेल तर.

नियम आहेत की! पण एकूणच रस्त्यावर नियम न पाळणार्यांमुळे नियम पाळणाऱ्यांना त्रास होतो असेच चित्र दिसते आहे. सिग्नलला थांबलो तर मागचा हॉर्न वाजवून आपली इज्जत काढतो राव. काही कळेचना नियम पाळायचे की नाही.

आत्तांपर्यत रस्त्याच्या बाबतीत बनवलेला एकतरी नियम पाळला गेला आहे का वाहनचालकाकडुन नविन नियम बनवा म्हणे तुम्ही तरी पाळता का नियम एकतरी नियम तोडत असालच की आजकालचे लोक इयरफोन वाल्यांवर का भडकता काय माहीत आणी जाउद्या आत्ता. गाणे एकायचीत मला तेही इयरफोन लावुन

खरंय चिडचिड होणं स्वाभावीक आहे. इयरफोन कानाला लावून चालणं किंवा ड्राइव करणं हे बाकीच्यांसाठी आणि त्यांच्याकरतासुद्धा घातक आहे. यूपी मधे नुकताच झालेल्या बस अपघाताविषयी वाचलेलं आठवून आजही शहारा येतो.

एकदा सिग्नलला एकजन अगदी गाडीला खेटून ऊभा राहीला. वर गाडीवर हात ठेऊन ठेकाही थरला. मी काच खाली घेऊन लिप सिंगीग करावे तसे शिव्या देत असल्याचा अविर्भाव केला. त्याने घाईत बोळे काढून विचारले 'काय म्हणालात? मी म्हणालो 'गाडी हलली तर तोल जाईल तुमचा' तर म्हणाला 'तुम्ही काही तर वेगळे बोलतात, मी ऐकले' त्याला म्हणालो 'मग सांग मी काय म्हणालो' आजुबाजूचे हसले. माझं काम झालं.

किती हि काळे मांजरे आडवे गेले तर काही होत नाही पण कानात बोळे घातलेले माकडे आडवे आले कि अपशकुन होणारच

हा अनुभव येऊनही आपल्याला उशीर होतो याच अर्थ आपले टाईम मॅनेजमेन्ट चुकले असे आपल्याला वाटत नाही का? लोक चुकीचे वागाहेत यात संशय नाही. परंतु त्यासाठी लढा देतांना उशीर झाल्याचे समर्थन नको. डू लाईक रोमन्स डू व्हेन यू आर इन रोम. तुम्ही तसे करू नका पण जरा अगोदर निघून आणि मुख्य म्हणजे स्वत्।चे डोके थंड ठेवून पाहा की. टाईम मॅअनेन्टबरोबर स्ट्रेस मॅनेजमेन्ट पण करा. ज्या क्षणी तुम्हाला राग येणार नाही त्याक्षणी तुमचा विजय झाला असे समजा.

आमच्या इथे कोळंब पुलाआधी रस्ता किंचित डावीकडे वळतो. तिथे एक मासेवाली बसते. ते मासे घ्यायला तिहेरी पार्किंग होते. वळणापलीकडचे काहीही दिसत नाही. तरी फारसे कोणी चिडत नाही. आपण जनमानस बदलू शकत नाही.

दुनिया मे २ टाइप का सोचनेवाला लोग होते है. १- जो चल रहा है उसको वैसे ही चलने दो २- जो चल रहा है उसको बदलना है.

लोकांमधे बदल होईल याची अपेक्षा ठेवू नका, त्यांना बदलायला जाल तर तुम्हालाच लैय त्रास होईल. स्वतः मधेच थोड़े बदल करा.
वर सुधीर कांदळकर यांनी म्हटल्याप्रमाणे वागून बघा.

जरा अगोदर निघून आणि मुख्य म्हणजे स्वत्।चे डोके थंड ठेवून पाहा की. टाईम मॅअनेन्टबरोबर स्ट्रेस मॅनेजमेन्ट पण करा. ज्या क्षणी तुम्हाला राग येणार नाही त्याक्षणी तुमचा विजय झाला असे समजा.

With earphones on, Tamil Nadu tourist didn’t hear dad’s warning to duck as stones rained down

Rajavel suspected nothing when he spotted a group of 30-40 men standing a few metres away by the roadside as the bus carrying his family and other tourists went past Narbal on Srinagar-Gulmarg road on Monday.
“It started all of a sudden. Stones started hitting all four buses carrying the tourists. There was very little time to react. Some of us yelled at other passengers to duck and take cover. Only my son, who had earphones plugged in, didn’t hear me,” Rajavel told TOI.

काश्मिर पहायला गेलेल्या चेन्नईच्या कुटूंबातला कमावणारा तरुण मुलगा दगड फेक करणार्या गुंडांच्या दगड फेकीला बळी पडला.
त्याची चुक एकच होती. कानात इअरफोन घालून बसच्या खिडकीपाशी बसलेल्या ह्या तरुणाला त्याच्या वडीलांची चेतावणी ऐकू आली नाही,

त्यापेक्षा एक भारी प्रकार आम्च्या इथे आहे. एका वर्दळीच्या रस्त्यावर तिकाटणे आहे. तेथेच एक प्रसिध्द मंदीर आहे. प्रचंड वाहतूक, लोक, भाविक, हातगाड्या ह्यांची नुस्ती झुंबड उडालेली असते दिवसभर. एक म्हातारा, ज्याचे दोन्ही पाय अधू आहेत तो एका दुकानाच्या पायरीवर बसून असतो. त्याच्या मनात आले की खुरडत खुरडत तो रस्त्याच्या दुसर्‍या टोकाला जाऊन बसतो. त्याचा रस्ता पार करण्याचा कार्यक्रम जवळपास २० मिनिटे चालू असतो. हा प्रफॉर्मन्स जवळपास दिवसातून ७ ८ वेळा पार पाडला जातो. एकतर आमच्या गावात करमणूक कमी असल्याने आणि मूळतःच लोकांना वेळ भरपूर असल्याने मस्त ट्राफिक जाम घडवला जातो. ह्या म्हातार्‍याला कुणी काही बोलल्यास वस्सकन अंगावर येतो. जास्त पॉवरफुल माणूस असल्यास तेथील दुकानदार त्या म्हातार्‍याची बाजू घेऊन भांडतात. एकूणच भारी एंटरटेनिंग प्रकार असतो.

बसमध्ये बसून प्रवास करत असताना त्याने हेडफोन्स वर गाणी ऐकली ही त्यांची चूक झाली.

बाकी दगडफेक करणारे सामाजिक बांधिलकी जपत अशा चूका करणाऱ्यांना प्राणदंड देऊन कायद्याची मदतच करतात आहेत.

अस असेल तर पुढे यायला जे दुर्दैवी लोक रोज जंगली महाराज रस्त्यावरून प्रवास करतात त्यांना विचारा.
सर्व प्रकारचे हौशे नवशे गौशे इथेच दिसतील.
रस्त्याच्या दोन्ही बाजूस शंभर लोकांची पंगत ऊठेल असा फुटपाथ असताना हे सज्जन भर रस्त्यावरून रमत गमत चालतात.
दुहेरी कार आणी बाईक पार्किंग तर सर्रास आहे.
उरली सुरली कसर जिमखाना बस स्टाॅक च्या इथले फेरीवाले आणी रिक्षावाले भरून काढतात.
दुर्दैवाचे दशावतार चपलख ही म्हण बसेल माझ्या एकेककळच्या आवडत्या रस्त्याला.

आमच्या घराजवळ एक शाळा
सकाळ दुपार संध्याकाळ शाळा भरणे सुटणे - एका हातात लेकरू, कानात इयर फोनचे बोंडूक, शाळेच्या गेट च्या जास्तीत जास्त जवळ वाहन लावायची असोशी, उलट सुलट पार्किंग आणि ह्याच वेळी आम्हाला घरी जायचं असेल तर हे सगळ भोगाव्च लागत

पहिला अडथळा आडवा आला रे आला कि मी माझ्या गाडीचा हॉर्न दाबतो, गाडीचा वेग मिनिमम करून जाऊ लागतो ते थेट शेवटचा अडथळा पार पडे पर्यंत ...

ह्यात होत अस कि आपल्या रस्त्यात वावरण्याने इतरांना होणाऱ्या त्रासाबद्दल अनभिद्न्य असणारे ह्याचं बर्यापिकी प्रबोधन होत ....

त्या गर्दीत वाट काढत शाळेत जायला वैत्ताग्लेली चिल्ली पिल्ली , ते ह्या हॉर्न ने अजून कावरी बावरी होतात ते मात्र फार वाईट वाटते ...पण त्याला नाईलाज असतो ...

पण कानातले बोंडूक काढून वैतागलेल्या जनते कडे बघून प्रचंड आसुरी आनंद मिळतो ....

अजुन एक अति प्रसन्न करणारे दृश्य : चार चाकी चे चाक एका हाती आणि दुसर्‍या हातात फोन वर काही तरी बघत वाहन चालवणे.

समोर जाणारी चार चाकी जर हळु जात असेल तर ९९% तो फोन वर बोलताना सापडतो. अशा वेळेस अर्थातच तो सुचना न देता वाहन वळवतो. आजुबाजुच्या क्षुद्र लोकांकडे बघण्याची त्याची अजिबात ईच्छा नसते.

मला पडणारा नेहमीचा प्रश्न. हे लोक नक्की काय ऐकत असतात?

त्याच काय आहे , कि या प्रकरणांमुळे मला नेहेमी कार्यालय गाठायला उशीर होतोच होतो . किमान आठवड्यातून दोनदा तरी .

हे आहे. रहदारीला अडथळा होतो हे नाही. म्हणून माझा तसा प्रतिसाद आहे. नियम मोडणार्‍यांना जबर शासन झाले पाहिजे अशाच मताचा मी आहे. दंड वा शिक्षा होत नाही आणि झालीच तर अतिशय मामुली. म्हणूनच हे प्रकार वाढलेत. एकेकाला किमान आठवडाभर तुरुंगात विनाचौकशी सडवले की आपोआप सारे वठणीवर येतील. वा तिथल्या तिथे कानाखाली जाळ काढू शकणारे लोक हवेत. पिंपळे सौदागरमध्ये आमच्या घराशेजारी एकदा रात्री दीडदोन वाजता चारपाच मद्यपी तरूण चालले होते. कुठूनतरी दहाबारा स्थानिक गुंड आले. काहीही न बोलता, भांडण वा आरडाओरडा न करता एकेकाला रट्टॆ देऊन घरी पाठवले. बोलेगे तो और पिटेंगे म्हणून हळू आवाजात दम देऊन फटकावले.असे पाहिजे. बळी तो कान पिळी हेच खरे.