आवडली.

अप्रतिमच

जगातली कोणतीच गोष्ट अखंड चिकित्सेच्या पलिकडली नाही,
कोणाबद्दलही कोणताही प्रश्न विचारावा, आपल्याला सगळं कळतं असं समजून प्रत्येकाला आपल्यासारखं बदलून घ्यावं
तुमच्यात दोष असूच शकत नाहीत हे मान्य करायला लावा सगळ्यांना.
पालक, गुरु सांगतील ते अनैतिक, नीच, खोटारडं असणारच हा विचार सोडू नका,
त्यांच्या शंका, त्यांचे आक्षेप धुडकावून करून आपल्या वाटेने चाआपल्या, कारण कळतं सगळं तुम्हालाच.
तुम्हाला दिसू शकतील वेगळ्या वाटा, कुठल्यातरी निराळ्याच व्यसनांची छोटी शलाका,
आम्ही का करू त्याचा बंदोबस्त व्यवस्थीत, तुम्ही फक्त आणि फक्त लेटेस्ट टेक्नॉलॉजीची झापडं बांधा.
देव, गुरू, पालक यांचे मातीचे पाय दिसले कधी चुकून जर तर तेवढंच त्यांना निर्भत्सण्यासाठी, सोडण्यासाठी पुरे माना.
मग तुम्ही सगळे असे सगळे टिवीवर डिबेट करणारांसारखे, शहाणे , शिक्षित, सिविलाइज्ड, आधुनिक व्हाल,
तुमच्या दिशाहिनतेला दिशाहिनता कोण म्हटतं आम्ही पाहून घेऊ.
रँडमली ओरीयेंटेड, निर्णयक्षम, ज्ञानी , अभ्यासू आणि आधुनिक म्हणून इतके अम असालच कि जो चूक मानाल त्याचा खात्मा कराल.
लक्षात ठेवा, मनःशांती, प्रेम आदी ग्यानोबा- तुकारामाचे फालतू लाड तुमच्याकरीता नाहीत.
आम्ही वर्षानुवर्षे चालवलेली चिकित्सा बंद झाली तर आमच्या बिनकाम्यांना पोसणार्‍या व्यवस्था बुडतील आमच्यासहित.
चला, प्रश्नचिन्हांची उभारणी चालूये, एका हाताचे अंतर घ्या, रांग धरा,
एकही गोष्ट चिकित्सेवाचून सोडू नका, त्या मायबापाची चिकित्सा करायला सांगणार्‍याला सोडून बरं का.

कविता आवडली. समर्पक आणि समयोचित आहे.

दोन्ही बाजू आवडल्या, व काहिशा पटल्याही. पण ही दोन्ही टोके सांधायची कशी?

प्रत्येकाच्या घडवणूकीमधे आई वडिल किंवा गुरु यांचे एक निश्चित योगदान असते. अर्थात हे सर्वजण सर्वज्ञ किंवा परिपूर्ण नसतात. (किंबहूना या जगात कोणीच परिपूर्ण नाही. ) पण त्यांना आपल्या पाल्ल्या बद्दल किंवा विद्यार्थ्या बद्दल आपुलकी आणि तळमळ असते. ते लोक जे काही देतात किंवा शिकवतात ते या तळमळीपोटीच.

त्यांनी दिलेल्या योगदानाची आणि त्याच बरोबरीने त्यांच्या मर्यादांची जाणीव ठेवत त्यांच्याशी संवाद साधला तर दोन्ही बाजूंचा समन्वय साधता येईल.

पैजारबुवा,

कविता फार आवडली.

सौरा,

एक अध्याहृत गोष्ट म्हणजे ज्याला सत्य शोधायचंय अशानेच या तिघांची चिकित्सा टाळावी. ज्यांना सत्य शोधायची खाज नाही त्यांनी खुशाल कोणाचीही हवी तेव्हढी चिकित्सा करावी.

असो.

सत्य शोधायची इच्छा असूनही विवेकानंद त्यांच्या गुरूंची म्हणजे रामकृष्ण परमहंसांची सदैव परीक्षा घ्यायचे. अगदी गुरु मृत्युशय्येवर असतांना देखील त्यांची परीक्षा घेतली. मात्र त्यासाठी विवेकानंदांसारखी कुशाग्र मेधा हवी. इथे मी बुद्धीच्या ऐवजी मेधा हा शब्द मुद्दाम वापरला आहे.

सर्वसामान्य लोकं सत्याच्या शोधात असले तरी ते विवेकानंदांइतके मेधावान नसतात. म्हणून अशांनी देव,गुरू व पालकांची चिकित्सा करू नये.

आ.न.,
-गा.पै.

छान कविता आवडली १+

Don't respect Parents / Elderly / Teachers.....
.
.
.
.
Respect their behavior and ideas.