प्रसंग पहिला- स्थळ : आमचे घर वेळ: मध्यरात्रीचे २.३० स्वयंपाकघरात काहीतरी आवाज झाला म्हणून वडिलांना जाग आली म्हणून ते उठून बघायला गेले. तिथे मिट्ट अंधार होता . . . फक्त फ्रीजमागे एक दिव्य प्रकाश दिसत होता . काही कळायच्या आतच आमचा ६ फुटी डबल डोअर फ्रीज भसाभस पेटला . वडिलांच्या डोळ्यासमोर त्याही अवस्थेत अंधारी आली. तडक ते माझ्याकडे आले आणि मला व आईला उठवले . मी धावत स्वयंपाकघरात गेलो तर तिथे अग्नितांडव सुरू होते. माझ्या लक्षात आलं की गॅसचा सिलेंडर वाचवला पाहिजे पण तो काढणं अशक्य होतं. सिलेंडर पेटला असता तर अख्खी बिल्डींग उडाली असती . . . पण आता आयुष्य केवळ दैवाच्या हवाली होतं . . . मेनस्वीच मी बंद केला आणि फायर ब्रिगेडला फोन करण्यासाठी नंबर शोधू लागलो. आईने आजुबाजुला असलेल्या शेजारी लोकांना उठवलं आणि सावध केलं. फायर ब्रिगेडचा नंबर काही मिळेना म्हणून मग आमच्या पोलीस स्टेशनला फोन केला आणि त्यांना निरोप देण्याची विनंती केली. आमचं घर चौथ्या मजल्यावर असल्याने मी खाली जाऊन उभा राहिलो तर पोलीस नुसते जीप घेऊन तिथे आले. मी त्यांना विचारले की तुम्ही फायरवाल्यांना निरोप दिला का तर नाही म्हणाले. मी मनात म्हटलं की इथे काय माझं तोंड पहायला आलाय का तुम्ही ? पण मी पुन्हा एकदा अजीजीने त्यांना सांगितलं की फायरवाल्यांना लवकर घेऊन या . . . . फायर ब्रिगेडचा बंब तर आला . . . . जवान खाली उतरले पण कसचं काय . . . . सगळे एकजात "टाईट"! ते त्यांच्या पाईपाला सोडवायला लागले तसे मला आश्चर्य वाटले . . . . संपूर्ण पाईप आकाशाकडे धरून उभं राहिल्यावर मग त्यानं मला विचारलं . . आग कुठे लागली आहे ???? मला स्वतःच्या डोक्यावर हात मारून घ्यावासा वाटला . . . मी कंट्रोल केला आणि सांगितलं की तुम्हाला चौथ्या मजल्यावर जायचं आहे तसं तो माझ्यावरच भुंकला की आधी सांगायला काय झालं . . . मग तो पाईप पुन्हा गुंडाळून ठेवून ते बिल्डींगमधे घुसले . . . . पोलीस सुद्धा आपली जीप लावून मजल्यावर वर चढले (काहीच काम नसावं बहुतेक ) . . . घरात गेल्यावर फक्त धूर आणि अंधार . . . . त्या वासानं बहुतेकांची नशा उतरली . . . . त्यांनी बादल्या भरभरून पाणी ओतायला सुरुवात केली . . . घरभर तो जळका वास आणि काळं काळं पाणी . . . अक्षरशः काळ्यापाण्याचीच शिक्षा झाली आम्हाला . . . . . सगळी आग विझल्यावर सगळे तराट जवान आमच्या पुढे येऊन उभे राहिले. तुमची एवढी आग विझवली . . आता खुशीने काय द्यायचं ते द्या असं म्हणायला लागले . . आमचं केवढं नुकसान झालं त्याचे तुम्हाला कसले पैसे द्यायचे असं म्हणून त्यांना वाटेला लावलं . . . . त्यांचं आटपतंय तोच पोलीसांनी त्यांच्या पध्दतीने चौकशी सुरू केली . . . . तुमचा कोणावर संशय आहे का . . . घरात कोणाचं नवीन लग्न झालं आहे का . . आग लागल्यावर पहिल्यांदा कोणी पाहिलं वगैरे टिपिकल प्रश्न आले . . . . . काहीच सापडत नाही म्हटल्यावर त्यांनीही पैसे मागितले पण आम्ही कसले देतो . . . हात चोळत निघून गेले . . . . पुढच्या आठवडाभर आम्ही आगीच्या धक्क्यातून बाहेर आलो नव्हतो . . . . प्रसंग दुसरा - (ह्याचा वरील घटनेशी काही संबंध नाही ) स्थळ - आमच्या घराशेजारचा चौक वेळ - संध्याकाळी ५.३० अग्निशामक दलाकडून आग विझवण्याची प्रात्यक्षिकं आमच्या घराजवळचा चौक म्हणजे सतत कुठलेतरी कार्यक्रम . . . . माझी परीक्षा होती म्हणून अभ्यास करत बसलो होतो . . . तेवढ्यात माईकवर बेसूर आवाजात एस्टीच्या स्टँडवर उद्घोषणा होतात तसा आवाज सुरू झाला . . . . अग्निशामक दल विभागीय नागरिकांसाठी आग विझवण्याची प्रात्यक्षिकं दाखवणार होतं . . . .ठणाठणा वाजवत बंबही आला . . . आता अभ्यास बोंबलणार म्हणून डोकं उठलं होतं . . . कोणीतरी जगदाळे सगळे प्रयोग दाखवत होता . . . . . माईकवर सांगितलं की आता जगदाळे लाकडी वस्तुंना लागलेली आग विझवतील . . . . हुकुमाप्रमाणे जगदाळे पाणी )जोरदार पाण्याचे फवारे मारू लागले . . माईकवर सगळ्या विभागाला एेकायला जाईल एवढ्या आवाजात पुन्हा सांगितलं गेलं . . . . जगदाळे आधी आग तर लावा मग विझवा ! मनोरंजन होतं आहे हे पाहून अचानक तिथे गर्दी जमली . . . जगदाळेने मन लावून प्रयोग दाखवले आणि अर्ध्या तासाने आपला पसारा आवरून बंब निघून गेला . .