(मी सध्या काय करते?)

मस्त जमलंय!

लई म्हंजे लईच भारी!

मस्त लिहिलंय..:D

क्या बात है! रुपीताईंकडून अजून एक खंग्री विडंबन. पण खरेतर ही व्यथा बऱ्याच मुलामुलींची असते. प्रेमाचे मैदान मारणे शंभरातल्या चार-पाच जणांना आणि जणींनाच जमते. बाकी आपले भारतीय संस्कृतीच्या लाईफलाईनला धरून अरेंज्ड करून मोकळे होतात (की अडकतात!).

असो. तुमच्या लेखामुळे आमच्या 'अडुसष्टास बारा' (आणि त्या बारा पोरांपैकी फक्त चारपाच टाळकी रोज हजर असत.) या गुणोत्तरात असलेल्या आमच्या वर्गाची आठवण झाली. मला तो हजेरीपटावरचा अडुसष्ट हा आकडा लख्ख आठवतोय, पण अडुसष्टपैकी आठ मुलींचीसुद्धा नावे आठवत नाहीत. काय करत असतील इतक्या पोरी उर्फ महिला आता? तेव्हा हँगर असलेल्या अंग'काठ्या' आता तंबू झाल्या आहेत पण इतकं मात्र खरं. ;-) ;-) ;-)

ती / तो सध्या काय करते/करतो पेक्षा सध्याची/ सध्याचा ती/तो काय करते/करतो ते महत्त्वाचे ;-)

मस्त लिहिलंय....

उत्कृष्ट लेख !
ह्याला विडंबन म्हणवत नाही...
दुसरी बाजू सुरेख मांडली आहे...
धन्यवाद ! आपल्याच विचारात राहणाऱ्या आमच्यासारख्यांना आरसा दाखवलेला आहे...

सुंदर लिहीलं आहे , आवडले !

विडंबन नाही स्वतंत्र म्हणवून घेतलेलेच बरे. मस्त जमलंय.

लोल =))

क्या बात है, अमेझिंग !!!

पण काहीही म्हणा चिनार भाऊचा छोटासा लेख कसा भिडला होता मनाला, हा लेख त्याचे उत्तर वाटतोय कारण प्रोसिजर तशीच असली पण तरी तो "फील" miss केला मी :P

मस्त जमलंय ! थोडा वेगळ्या धर्तीवर ही सहज जमून गेला असता !

लिहीत रावा...!

झकास ! लिहीत राहा.

मज्जा आली वाचतांना!

देहयष्टी आणि चष्म्याचा मुद्दा सोडला तर माझी कथा याहून वेगळी नसल्याने लेख जास्तच भावला. असंही शाळा-कॉलेजात चारचौघींसारख्या दिसणार्‍या, अभ्यासू मुलींना 'स्मार्ट आणि हॅण्ड्सम' मुलं तर नाहीच नाही, तर कोणतीच मुलं भाव देत नाहीत. सगळेच २-४ सुंदर किंवा टंच मुलींच्या मागे असतात. या एकमेव कारणाकरता समस्त शाळा-कॉलेजकुमारांचा जाहिर णिषेध!! ;) =))

लय भारी लिहिलंय!

=)) मस्त जमलाय लेख.

अगदी,
आम्हाला विचारलं होतं बुवा परीक्षेत, मागे बसलेल्या मुलाने, कासवाला इंग्लिशमध्ये काय म्हणतात..
मी दोन मिनिटं टोटली ब्लँक, मग तो टॉरटॉइज आठवला, नशीब !!
आता कॉमर्सच्या परीक्षेत कासवाचे काय काम असा प्रश्न मला पडला, जो मी अर्थातच त्याला विचारला नाही, असो,
नेहमीच आमच्या अभ्यासूपणाचा वापर लोकांनी असा करून घेतला, तरी असो.

ते लाजाळू आणि काकूबाई लिहायचं राहिलं का ;)

"पण आत्यंतिक अभ्यासूपणा, बारीक शरीरयष्टी आणि ड्रेसिंग सेन्सचा अभाव परमेश्वराने माझ्यातच का भरावा हे कोडं काही सुटता सुटत नाही."
परमेश्वरच्या नजरेत फक्त तुम्ही एकट्या नाहीत. तुमच्या या लेखामुळे जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला.
फक्त तुमच्या वाक्यातील 'आत्यंतिक' एवढा शब्द बाजुला केला तर बाकी माझ्यात पण काही वेगळ नाही.

अशा खूप मुली आल्या डोळ्यासमोर! ;)
- बॅक बेंचर टवाळ माऊ

ह्ही ही ही ह्ही!

मस्त लिहिलंय !
बऱ्याच जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला.

खतरनाक!!

आवडलं सुडंबन.

लेख वाचून 'अशी ही बनवाबनवी' मधल्या अश्वीनी भावे यांचा चेहरा डोळ्यांपुढे आला.
तसेच शालेय व कॉलेज जीवनातली काही उदाहरणे आठवली :-) .

वा!
शाळेचे दिवस आठवले

हा लेख आणि प्रेरणा सुद्धा मस्त.
मजा आली वाचताना काही जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. शाळेत साऱ्याच साधारणतः अशाच असतात. काय कारण आहे माहीत नाही परंतु शाळेतल्या मुली फारशा आठवत नाही. आमचा शाळेतल्या मुलामलींचा व्हाटसअॅप ग्रुप सुद्धा आहे. फोटो टाकून सुद्धा आठवत नाही ही मुलगी कधी सोबत होती. कदाचित मुलीही आमच्याबाबतीत तसाच विचार करीत असतील. बाकी तेंव्हा दहावीत असनाऱ्या आमच्या वर्गमैत्रीणींना आता मुला मुलींच्या दहावी बारावीचे टेंशन आहे.

मस्त

खूप सुंदर लेख! तुमच्या लेखामुळे एक मुलगी आठवलीच! अर्थात ती माझ्या वर्गात नव्हती, माझ्यापेक्षा पाच वर्षांनी लहान असलेल्या बहिणीच्या वर्गात होती, तीची मैत्रीण. काळी-सावळी, काळ्याफ्रेमचा मोठा चष्मा. बारिक चणीची, खाली पाहून बोलणारी, दोन वेण्या वगैरे... अजिबात नोटीस केल्या जाऊ नये अशीच.

त्या दोघी दहावीला असतांना शेवटंच तिला बघितलं, नंतर मी मुंबैत आलो. नंतर साधारण तीनेक वर्षांनी तीला बघितलं तेव्हा अगदी हॉक्क! झालं मला! ;-) चष्मा नव्हता, केस सुंदर, सावळीच पण अगदी वॉव, म्हणजे काय रुप वर्णावे! तरी स्वभाव थोडासा कोषातलाच.... हुशारही होती, दहावी-बारावीला अगदी ९० टक्क्यांवर गुण काढले होते. ती दहावीला असतांना तिच्या आईचा मृत्यू झाला अचानक, त्याही स्थितीत तिच्यापेक्षा लहान मतिमंद बहिणीला सांभाळून दहावीत ९० टक्के आणि बारावीतही नव्वद टक्के काढले तिने! आय वॉज जस्ट गॉन मॅड फॉर हर! माझ्या लग्नाची बोलणी सुरु झाली तेव्हा मी तिच्याशीच लग्न करायचे आहे असा हट्ट घरी धरुन बसलो. कारण आमच्या जातीतली असल्याने घरचे आडकाठी करणार नाहीत असे वाटले होते.

पण काही कथा पूर्ण होण्यासाठी जन्म घेत नाहीत.... घरच्यांनी चक्क नकार दिला. कारण, आई गेल्यावर तिच्या वडिलांनी लगेच दुसरं लग्न केलं, तिची बहिण मतिमंद आहे, इत्यादी कारणे अप्रतिष्ठेची वाटली माझ्या घरच्यांना. त्यावेळेस खूप म्हणजे खूप प्रचंड वाईट वाटले होते मला. आजही आठवले की खूप त्रास होतो त्या गोष्टीचा.

हां, तिचे मात्र काही बिघडले नसावे, शेवटची माहिती अशी की तीने मेडिकलला अ‍ॅडमिशन घेतली व डॉक्टर होत होती...

ह्या सर्व काळात मी तिच्याशी कधी एक शब्दही बोललो नव्हतो. :-)

मस्त लेख वाचून मजा आली.
आमच्या शाळेत मी पण अभ्यासू , पण उंचीने जरा कमी विशेष काही पर्सनॅलिटी नाही, त्यामुळे मुलींनी कधी लक्ष दिले नाही :( खरतर भरपूर टक्के , पहिल्या तीनात क्रमांक असं असल्यावर मुली जरा भाव देतील अशी अपेक्षा, पण तसं काही व्हायचं नाही. अर्थात मलाही मुलींशी कसं बोलावं वगैरे समजत नव्हतं तेव्हा.
एखाद्या मुलीची पण अशी काही व्यथा असते हे वाचून आसूरी आनंद झाला :)
अकरावी -बारावीत एकेका वर्गात १२० विद्यार्थी...कित्येक मुलांनाही ओळखत नव्हतो, मुली तर दूर..पण तरी नाही म्हणायला एका मुलीने थोडा भाव दिला. अकरावीत प्रॅक्टिकलच्या बॅचमध्ये ती स्वतःहूनच माझी प्रॅक्टिकल पार्टनर झाली. फार सुंदर नसली तरी नीट नेटकी होती. पण पुढे विशेष काही नाही.
कॉलेज खूप दूर होते , तेव्हा बसने जाता येता मुलींशी ओळख काही शाळेतल्याच ओळखीच्या मुलींशी गप्पा असं काही घडायचं मजा यायची. यातली अजून एक गमतीची गोष्ट म्हणजे विद्यार्थ्यांच्या ग्रुप मध्ये ज्याला/जिला बसमध्ये बसायला जागा मिळेल तो/ती आपल्या उभ्या असलेल्या मित्र वा मैत्रिणीची बॅग आपल्याकडे घेणार असा अलिखित नियम (म्हणजे उभे राहणार्‍याचा त्रास कमी व्हावा). कधी कधी मी अशी ऑफर अनोळखी मुलींना (विद्यार्थिनी) पण देत असे, किंवा क्वचित एखाद्या अनोळखी मुलीकडून अशी मदतीची ऑफर येई. त्यातून ओळख होई. त्यावेळी मोबाईल नव्हते (माझ्या घरी लँडलाईनही नव्ह्ता) त्यामुळे कुणाचा नंबर देण्या-घेण्याचा प्रश्न नाहीच. पण रोज उत्सुकता असायची की आज कोण भेटतय /दिसतय बसला...
पुढे इंजिनिअरिंगला मेकॅनिकलची शाखा, वर्गात एक पण मुलगी नाही, जाणे येणे पण लोकल ट्रेनने त्यामुळे येता-जाताही कुणा मुलीची सोबत नाही...मग फक्त इलेक्ट्रीकल /इलेक्ट्रॉनिक्स शाखेतल्या मुली बघणे.
मैत्रीण म्हणजे काय असते हे पदव्युत्तरलाच खर्‍या अर्थाने कळालं !!

अग्गागा !!!!! रुपडे लय भारी लिवलस !!!!!!!
आता तु सध्या मिपावर काय कर्तेस हे आवर्जुन पाहणार (वाचणार) मी ;)

भट्टी मस्त जमली आहे.

गाव मळा आडीच कि.मी. अंतरावर मळा हाय आमचा ,त्यात सतरा आठरा घर , पहिलीला आठ-दहा जन पण चौथी पर्यंत एक दोन ,एक दोन गळती होत होत दोघच राहलो ति आन मी.
सतत अभ्यास हा जणू तिचा छंद होता .अन घरच्याचंचा त्रास मला असायचा "आर ती बग किती लितीय-वाचतीय तु नुसत्या बोंबा मारत फिरतोय ".मग काय मनमारुन अभ्यास करायला बसने.मग तिचा जाम राग यायचा , पण रोजचा आडीच किमी प्रवास सोबत तोही पायी .मग काय हळु हळु एकमेकांच्या आवडी निवडी ,आपुलकी वाढत गेली . अन एक नात निर्माण झाल .हे नात बहीन भाऊ , किंवा दोन प्रेमी यांचाही पलीकडच नात सखा सखी . वर्गातल्या सर्व मुली तशा एकदम ढासु , ढ्याशींग अन ही एकदमच काकु बाई अन आपन सिनेबाहद्दर , तिला वर्गात कोढी चिडवल की लगेच रडण सुरू मग आपन तिला समजावून सांगायच .जो कोणी बोललाय त्याला माफी मागायाला लावायाची . तिला नेहमी सांगयचो जरा ढ्याशींग , स्टायलिश वागत जा , ति म्हणनार नाही बाई आपल्याला नाही आवडत. दिवस जात राहीले अन दहावीचे पेपर आले .ऊद्या पेपर अन आज माझ्या वडलानी जगाचा निरोप घेतला .मला पेपर काय देता आले नाही अन ती दहावी फस्टक्लास पास होऊन पुढील शिक्षणासाठी मुंबई ला तिच्या मावशी कडे गेली . पुढे आमची काकुबाई फॅशन डिझायनर झाली .मला मात्र अवेळ संकटाने , मोठा भाऊ या नात्याने शेती कडे वळायला लागल .लग्नाची पत्रिका घेऊन गेलो त्या वेळी ति मला ओळखु शकली नाही आणी मही तिला ओळखु शकलो नाही .