बोलू नकोस काही
मज कळतात भावना त्या
नको आठवू पुन्हा
मज स्मरतात यातना त्या
तू शब्द होवूनी यावे
मजसंगे बोलायाला
मी स्तब्ध उभा केव्हाचा
तूजसंगे चालायाला
तू गीत होवूनी यावे
त्या माझ्या वाटेवरती
मी आतूर उभा केव्हाचा
अन काटे अवतीभवती
मी झिजलो आहे येथे
भिजण्याच्या त्या आशेने
मी रडलो आहे येथे
विरहाच्या त्या भाषेने
येणा-या झुळकेपाठी
मी असाच का मग फसतो
पाहूनी माझी प्रतिमा
मज भास तूझा हा असतो
आता उगाच क्षणभर
मी डोळे मीटूनी बसतो
ह्रदय खोलूनी माझे
मी तूला भेटूनी हसतो
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
2072
प्रतिक्रिया
10
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
शूद्धलेकनाचे नीयम जरा पाळले आसते तर छान वाटले आसते
ॲनी वे, छान कविता!
या कडव्यात...
.
.
.
असा बदल करून पहा...नॉट जबरदस्ती!
Sandy
छान लिहिलीये! आवडली
लिहीत राहा...
वाह!! अतिशय उत्कृष्ट कविता !!
रचना आणि आशय दोन्ही खुपच छान आहे. नकळतच "मी झिजलो आहे येथे" या कडव्यामुळे मला कवीवर्य सुरेश भट यांच्या "इतकेच मला जाताना सरणावर कळले होते" या गझलची आठवण झाली!
छान आहे कविता.
छान आहे कविता.
खुप आवडली कविता !!
मनाला स्पर्शुन गेली!!
नितांत सुंदर रचना, खूप आवडली.
नितांत सुंदर रचना, खूप आवडली. सौमित्रच्या "पाऊस पडून गेल्यावर.." च्या चालीवर म्हणून पहिली:)...व्वा!
सुंदर !
सुंदर !
मदनबाण.....
आजची स्वाक्षरी :- Iuliana Beregoi - Vina mea (Official Video 4K)
सुंदर !!!
सुंदर !!!
किरण अरे तझ्या सगळ्या कविता
किरण अरे तझ्या सगळ्या कविता टाकत जा रे इथे....सुंदर आहे हि सुद्धा (आधी बऱ्याच वाचल्या आहेत, त्या पण टाक रे...)
सर्वांचे मनापासून आभार
मिपा कुटूंबात मी नविनच आहे, सांभाळून घ्या , सर्वांचे मनापासून आभार