मी एक अशिष्टाचारी !

शिष्टाचराचं पुराण मस्त जमलंय. एक प्रसंग. माझी आई तासगांवात माझे आजी-आजोबा होते तेव्हा, आजोबांच्या एकसष्ठीची आमंत्रणे करायला गेली होती. भर दुपारी ती सगळीकडे हिंडून आमंत्रणे करत होती. शेवटचे घर, आमच्या वाड्याजवळचेच होते. तिथे आजीची मैत्रिण रहात असे. आई तिथे गेल्यावर, त्यांनी आईला लगेच काय म्हणावे...??? म्हणाल्या, " अगं, इतक्या दुपारची, रणरणणा-या उन्हात आली आहेस... आत बैस तरी कशी म्हणू तुला?? घरी परतायचे असेल ना लगेच..?" .. काय म्हणावं या शिष्टाचाराला? - प्राजु.

वास्तविक पाहता कार्यालयीन शिष्ठाचाराबद्दल एक वेगळा मोठा लेख लिहणे गरजेचे आहे..... कार्यालयातील बर्‍याच अनावश्यक व तापदायक गोष्टींपैकी एक सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे हे शिष्ठाचार. [ आता तसे म्हणायला गेले तर बॉस , तांत्रिक बैठका , कधिच न झेपणारा वर्कलोड व त्याची कधिच न साधली गेलेली डेडलाईन या गोष्टींचा गेखील समावेश होतो पण त्याबद्दल नंतर कधीतरी ... ] च्यायला हे शिष्ठाचार पाळता पाळता डोक्याची पार मंडई होऊन जाते. त्याबद्दल थोडे सविस्तर ... * दूरध्वनीवर संभाषण करताना पाळायचे शिष्ठाचार : यात फोनवर अतिहळू बोलणे [ कारण दूसर्‍याला त्रास होतो ] ही सर्वात गाढवपणची गोष्ट आहे मग पलिकडच्याला ऐकू न गेले तरी बेहत्तर. ठीक आहे आम्हालाही तेवढी समज आहे पण समजा पलिकडून फोनवर तूमचा "लंगोटीयार मित्र" प्रेमाने ४ शिव्या घालत आहे त्यावेळी तुमच्या ह्या शिष्ठाचारामुळे झक मारून त्या शांतपणे त्या ऐकून घ्याव्या लागतात. जर आपल्यालापण शिव्या द्यायच्या असतील तर शिष्ठाचारामुळे त्या हळू आवाजात द्याव्या लागतात. आता तुम्हीच सांगा यात काही दम आहे का ? शिव्या कशा ह्या एकदम "कचकचीत व दणदणीत "हव्यात त्याशिवाय त्याचा "ईफेक्ट" जाणवत नाही. दूसरे म्हणजे काही खास "प्रेमळ" व्यक्तींशी बोलताना ह्या शिष्ठाचारामुळे पंचाईत होते. कारण ह्यांच्याशी बोलताना "वेगवेगळ्या पट्टीतील आवाज, थोडे लाडिकवाळ पणाकडे झूकणारे बोलणे, काही खासगी समजले जाणारे आवाज, वारंवार फूटणारे हास्य " या गोष्टी अत्यावश्यक असतात पण ह्या शिष्ठाचारामुळे त्यांच्या वापरावर गदा येते ..... * एकत्र जेवण करतेवेळी पाळायचे शिष्ठाचार : ह्या कलमाअंतर्गत "उभारून जेवणे [ यामुळे होते काय, हात प्लेट पकडून भरून आल्यामुळे ती पडण्याची शक्यता निर्माण होते, शिवाय प्लेट भरताना भाजी /चटणी /लोणचे ह्यांची चव आपल्या शर्ट / प्यांट ला पण चाखली जाते, आपल्या टायचे भाजीत बूडणे अथवा आमटीच्या वाटी मस्तपैकी डूंबणे ही तर अगदी वारंवार घडणारी गोष्ट आहे ] , जेवताना मूर्खासारखा काट्याचमच्याचा वापर करणे [ आता वरण्-भात खाताना केलेला काटा-चमच्याचा वापर ही अजूनपणे भेज्यात न घूसलेली व आता डोक्यात गेलेली गोष्ट आहे. ] , कितीही भूक लागली तरी शक्यतो एका प्लेटमधे मावेल एवढेच अन्न घेणे व शक्यतो त्यातच उरकणे [ हो, वारंवार जर तुम्ही प्लेट भरत असाल तर ते अशिष्ठ समजले जाते.] , सर्वात म्हणजे जेवताना अगम्य व अतिशय रटाळवाण्या विषयावर गप्पा मारणे त्याही ईंग्लीशमधून. यामूळे होते काय जेवण राहीले बाजूला पण आपल्याकडून काही घोडचूक होत नाही याकडे सारखे लक्ष द्यावे लागते. नाहीतर त्यामुळे आपल्या कार्यालयीन "ईमेज" वर परिणाम होऊ शकतो ....... अजून बरेच काही आहे पण कार्यालयीन शिष्ठाचाराअनूसार आता "दैनंदीन व रटाळ कामाला सूरवात" करणे अत्यावश्यक आहे.... तेव्हा राहिलेले पून्हा कधितरी ..........