छान विडंबन!! पण नेहमीचा झणका वाटला नाहि थोडं 'संयत' वाटलं.. :प (त्याचं काय आहे नेहेमी मामलेदारची मिसळ खाऊ घातली आहेत तेव्हा ही तेवढी झणझणीत नव्हती)
बाकी यावेळी मक्ता कसा नाहि?
-ऋषिकेश
हे भलतंच.. 'केश्या' कुठे गेला?
सुटेल हा कायमचा पेच...जाणतो मी
शेवटला घडणार, हेच जाणतो मी
आता माझा मीच...इतकेच जाणतो मी
...सुरू माझी मरणाशी मसलत आहे !!
अखेर कळले तुला केशवा... आता जरा जपून. :))) ह्.घ्या..
(तुमच्या हातून अशीच विडंबने घडत राहोत, मरणाची भाषा नको.)
- प्राजु
वा!
नाहि रे...!
खराय तुमचं इनुभाऊ
मकता विसरलात ?
अरे...
बरोबर. मरणाची ...