काहीही अभ्यास न करता कायम ८० च्या वर मार्क्स असायचे.

शाळेत असताना संस्कृत आणि मराठी आणि बीजगणित . बीजगणित प्रचंड आवडायचं . ११,१२ नेमकं काय आवडायचं तेच आठवत नाही . कॉलेज ते पोस्ट graduation फक्त आणि फक्त basketball आवडायचं . दरवर्षी पास झाले हि देवाची कृपा .

मराठी आणि गणिताची गोडी रसाळबाईंमुळे चौथीतच लागली. सीनिअर घारे सरांमुळे चित्रकला हा आवडीचा विषय शिवाय घरी आई चित्रे काढायची त्यामुळे एलेमेंटरी आणि इंटरमीजिएट अशा दोन्ही परीक्षा दिल्या. निंबाळकर सरांच्या वळणदार आणि सुवाच्य हस्ताक्षरामुळे आणि शिकवण्याच्या पद्धतीमुळे भौतिकशास्त्र आवडायला लागलं. त्रिभुवन सरांच्या मुळे इतिहास. एसडी कुलकर्णींच्या तल्लीन होऊन शिकवण्यामुळे आणि अवांतर संदर्भपुस्तके देण्याच्या सवयीमुळे मराठीची गोडी दहावीत अधिकच वाढली. मल्लखांब आणि इतर खेळांमुळे मला नववीतून दहावीत जाताना संस्कृत मिळालं नाही कारण नववीत ८५%चा कटॉफ होता संस्कृत मिळण्यासाठी. मग १०० मार्कांचं हिंदी घेतलं. माझ्या बाबांचे एक जुने शिक्षक आडकर सर होते त्यांच्याकडे हिंदी शिकायला जायचो. काय शिक्षक होते!! म्हणजे मला संस्कृत मिळालं नाही याचा आनंद झाला इतके सुंदर शिकवायचे!! त्यांचा मराठी, इंग्लिश, हिंदी, उर्दू आणि फारसी या सर्व भाषांचा दांडगा अभ्यास होता. त्यांचा पीएचडीचा प्रबंध त्यांनी उर्दूतून लिहिला होता. मैथिलीशरण गुप्त, हरिवंशराय बच्चन, प्रेमचंद अशा कित्येक कवी आणि लेखकांची ओळख मला तिथेच झाली. संपूर्ण 'मधुशाला' तोंडपाठ होतं त्याचं. त्यांच्यामुळे मी धर्मयुगचे अंक उत्तम रीतीने वाचू शकायचो. अकरावी आणि बारावी गणिताचे कुलकर्णी सर म्हणजे भन्नाट होते. एखादा प्रॉब्लेम त्यांच्याकडे नेलाय आणि त्यांनी तो सोडवला नाही असे झालेच नाही. कित्येकदा लगेच सुटला नाही तर आठवड्याने, पंधरवड्याने जेव्हा सुटेल तेव्हा बोलवून सांगायचे! इंग्लिशच्या देवकुळे मॅडम म्हणजे भारीच त्यांच्यामुळे इंग्लिश आवडलं. रसायनशास्त्राचे आणि माझे का कोण जाणे पण अजिबातच सूर जुळले नाहीत. जीवशास्त्र त्यातल्या आकृत्या काढा या एका कारणासाठी आवडायचे परंतु बेडूक आणि झुरळ कापा वगैरे प्रकारांमुळे ते नकोसे वाटून मी सोडून दिले. माझ्या बालमित्रामुळे इलेक्ट्रॉनिक्स आवडायला लागले ते वयाच्या दहाव्या वर्षीपासूनच. त्याच्या घरी जाऊन ५५५ चे टायमर बनवणे, टचस्विच, रेनस्विच, बनवणे असले खेळ करत बसायचो. कपॅसिटर चार्ज करुन खोलीत येणार्‍याच्या अंगावर फेकायचा आणि तो झेलला की झटका बसायचा मग आम्ही खिदळायचो. वाट्टेल ते खेळ... पुढे अभियांत्रिकीला ड्रॉइंग भयंकर आवडता विषय. ड्रॉइंगचे शेवडे सर म्हणजे अफलातून होते. नजर एवढी तयार की शीटवरच्या दोन रेघा समांतर नाहीत हे नुसते बघून ओळखायचे. अभ्यासाच्या बाहेरची ड्रॉइंगची विविध कोडी घालून आम्हाला त्यांनी तयार केलं. पर्स्पेक्टिव प्रचंड आवडता प्रकार! मायक्रोप्रोसेसरची गोडी प्रो.नागेंद्र आणि प्रो.वाय.बी.माने सरांमुळे जी लागली ती आजतागायत! नागेंद्र पुढे इस्रोमधे गेले. अफलातून शिकवायचे. इंटेलचा ८०८५ हा पहिला प्रोसेसर शिकलो. त्याचा इंस्ट्रक्शन सेट आम्हाला पाठ होता इतका की आम्ही पेपरवती प्रोग्राम न लिहिता थेट ऑपकोड्स वापरुनच किटवरती प्रोग्रामिंग करायचो! त्यानंतर कुंभोजकर सरांमुळे ऑपरेशन्स रीसर्च हा विषय आवडला. अजूनही कधीकधी कॉलेजला जाऊन शिकावे असे वाटते. बर्‍याच आठवणी जागल्या या धाग्यामुळे!! :) -रंगा

पन्नाशीनिमित्त कविता बाईंचा पाटी पेन्सिल आणि गणिताचे पुस्तक देऊन सत्कार!

माझा स्वत:चा अंकगणित हा बिषय हा आवडता होता,जून्या एस् एस् सी ला मी १०० मार्काचं (आल्जिब्रा जॉमेट्री वेगळा विषय होता)अंकगणित घेतलं होतं , आमच्या शाळेत फक्त दोन चार मुलानीच अंकगणित (एकूण१५० विद्यार्थ्यात)घेतलं होतं , नवलाची गोष्ट अंकगणित शिकवायला शिक्षक नव्हते, अभ्यास आमचा आम्हीच केला, पेपर त्यावर्षी अवघडात अवघड निघाला,त्यावेळ्चया मानानी मला बरे ,पण आजच्या मानानी कचरा (१००पैकी७५)मार्क मला मिळाले, त्या अंकगणितामुळं आयुष्यात कोणत्याहि हिशोबात मी कमी पडलो नाही नक्कीच,आणि व्यवहारात त्यामुळं आत्मविश्वास आला,

१. संगीत (काय वाट्टेल ते लिहा, राग भैरवची माहिती मिया-मल्हारला लिहीली तरी पास.) २. पी.टी. (ह्या पी.टी.चा लॉम फॉर्म अद्याप माहित नाही.काहीतरी पॅरेंट्स ट्रेनिंग असावे. ह्या लेखी परीक्षेत पण वाट्टेल ते लिहिले तरी चालते.हमखास पास.) ३. शिवण (आईने फार मदत केली...)

.... आजूनही टिकून आहे! :-) अर्थात गणोबा गणपतराव गणपुले. शाळेत बीग, भूमिती, सगळं आवडायचं. पुढे ११/१२ वीत गणिताचा विस्तार शालेय गणिताच्या मानाने बराच जास्त झाला. तेव्हाही सगळे भाग आवडायचे. खासकरून इंडक्शन, क्यालक्युलस, कोनिक सेक्शन्स. पुढे १३/१४ वीत इंजिनियरिंगला लाप्लास ट्रान्सफॉर्म, कॉम्प्लेक्स इंटिग्रल्स, सरफेस इंटिग्रल्स, डिफरन्शियल इक्वेशन्स, अनंतमाला, वगैरे आवडीचे. त्रिमितीय अवाकृत भूमिती (=3D differential geomerty) तर खास आवडीची. म्याट्रिक्स जरा बोअर व्हायचं, पण वेळ मारून नेता यायची. निर्बुद्ध पाठांतरामुळे जीवशास्त्र आजीबात आवडायचं नाही. बारावीत असतांना वनस्पतीशास्त्राचा पेपर पुढे ढकलला गेला होता. त्यामुळे त्याच्या अभ्यासासाठी चक्क ६ दिवस मिळाले. त्यामुळे जीवशास्त्र सुटलं. नाहीतर दांडी गुल व्हायची वेळ आली होती. बोर्डाच्या प्राणीशास्त्राच्या पेपरात गाळलेल्या जागा भरा हा पहिला प्रश्न आणि बेडकाच्या मेंदूची पानभर आकृती हा शेवटचा प्रश्न सोडवून तासाभरात (मित्रासंगे) कागद टाकला होता. लवकर घरी गेलो तर आईकडून उपट्या पडतील म्हणून रेल्वे स्थानकावर जाऊन कटिंग मारत बसलो त्याच मित्रासवे. जीवशास्त्र म्हणजे अगदी जीव(द्या)शास्त्र होतं माझ्यासाठी. मात्र असं असलं तरी त्याविषयी अवांतर वाचायला आवडतं. १२ वीला गणित आवडीचं असल्याने भौतिकशास्त्रात आणि रसायनशास्त्रात गणिती समस्या सोडवण्यावर भर असे. त्याचा वेळ वाचवण्यात मजबूत फायदा झाला. दोन तासांचा पेपर दीड तासांत लिहून होई. त्यामुळे किमान दोनदा तरी तपासून पाहायला मिळंत असे. -गा.पै.

केमिस्ट्री आणी जीवशास्त्र सोडून बाकीचे विषय बर्यापैकी आवडायचे. जीवशास्त्र ह्या विषयामुळे कदाचित बारावीत मी नापास होईन अशी मनात धाकधूक होती.

जरा अवांतर आपण लिहिलेला पेपर तपासून बघणे आणि बाहेर आल्यावर पेपराची चर्चा करणे या गोष्टींचा भयंकर त्रास होत असे. आपण पेपरात केलेली पापं उघडी पडू नयेत म्हणून मी नेहेमीच सजग असे ;)