लई भारी..

छान वर्णन कोल्हापूरचं आणि फोटो ही सुरेखच.
सगळे दागिने तर कसले सही दिसतायत....
आणि माझी मैत्रीण तर नेहमीप्रमाणेच अत्यंत सुरेख दिसतेय. तीच गं आपली अंबाबाई.

लय भारी लिवलय बगा तुमी :)
ते ताट बगुन शाकाहरी असुन बी खावस वाट्लय :)

कोल्हापुर अत्यंत आवडतं शहर आहे माझं. मस्त लेख. आणि फोटु तर लाजवाब.

आगं आगं आगं
अश्शी कुट्टं चाललीस हुंदक द्येत?
ऑ?

आनं येव्हढ फिरताना आमचा भवानी मंडप इसारलीस व्हयं? ऑ?
जून्या राजवाड्याच्या भिंतीवरन आजबी रसरशीत इत्यास झळझळतोया नव्हं? आन आमची भवानी माय? कसं ऐसपैस मंदिर, शाउ म्हारांजाचा पुतळा?? झालच तर इद्यापिट, आन युनवर्सीटी बी राह्यह्यलीच बग्गा बाय!!
लय झ्याक रसरशीत वरनन !! अंबाबाई, टेंबलाबाई आगदी डोळ्यासमोर आली नव्हं !!!

पुरेपूर कोल्हापूर!लै झ्याक वर्णन अान् फोटोबी!!

लई भारी लेख. कोल्हापुरात आत्याचे घर ताराबाई पार्कातच असल्याने मुक्काम नेहमी तिथेच. खूप आठवणी आहेत तिथल्या. गर्द झाडी, किरण बंगला, महालक्ष्मी मंदिर, ते आताचे काँक्रीटचे साम्राज्य सगळे डोळ्यासमोर आले.

जगात भारी कोल्हापुरी. जुन्या कोल्हापुरचं वर्णन मस्त.

काही वर्षांपुर्वी कोल्हापुरात काही महिने राहायचा योग आला. वरील बर्‍याच गोष्टींचा अनुभव घेतला आहे. कोल्हापुराच्या आठवणी खुपच सुखद आहेत :)

आईला... मस्तच एकदम.. खुप छान वाटले लेख वाचुन. कोल्हापुरी साज आणि कोल्हापुरी चप्पल माझ्या फेवरेट आहेत अगदी. :)

मस्त. मागच्या पुणेकट्ट्यातुन परतताना मी न पैतै नी केलेली खरेदी आठवली बघ स्नेहातै :)

काय छान वर्णन केले आहेस.खूप आठवणी आहेत कोल्हापुरच्या.
त्रिवेणीच्या खान्देशातुन बाबांची बदली झाली ती नंदुरबारच्या मानाने मोठ शहर असलेल्या कोल्हापुरात.माध्यमिक शाळेतला प्रवेश, मोठ्या शाळेतल नविन वेगळच वातावरण अजुन आठवतय.महाद्वारोड जवळच रहायला असल्याने आइबरोबर रोज भाजी घ्यायला मंडईत फेरी आणि अंबाबाईचे दर्शन.अजिब्बात गर्दि नसायची त्यावेळेस.सुंदर सजवलेली
अंबाबाई फार आवडीची.आणि देवळाबाहेर मिळणारी तिखटमिठाची आवळाकट्टी आणि ताजेताजे गजरे.रंकाळ्यावर मिळणारी कैरी घातलेली मिरची सोबतची भेळ अन शालीमार पॅलेस.त्यावेळेस तिथे एक हत्ती बांधलेला असायचा.तो बघायला जायचच.भवानी मंडपात खाउच्या गाड्या असायच्या.चप्पल दुकान तर ओळीनी उभी,प्रत्येक आलेले पाहुणे तिथे खरेदि करणारच.मिसळ मात्र त्यावेळेस फार तिखट वाटायची.नकातोंडातुन पार पाणी काढत खायचे.देवळापलीकडे असणार्‍या सराफ दुकानातील झळझळीत चांदिची भांडी अन साज सुंदर दिसायचे.
जवळच्या पन्हाळा,जोतिबा,गणपतीपुळेला तर किती भेटी झाल्या असतील देव जाणे.पाहुणे आले कि फेरी व्हायचीच.काय काय आठवतय.सुंदर आहे कोल्हापुर.अलीकडे बरेच दिवसात जाणे झाले नाहि.

पुरेपुर कोल्हापूर!
वर्णन आवडले.
स्वाती

खरेच लय भारी , कोल्हापूर !! उत्तम लिखाण ,फोटोंमुळे अजून मजा आली वाचताना .

लय्च भारी !

कोल्हापुरी भाषेत वाचताना अजूनच छान वाटले.
रंकाळ्याचा आणि चपलांचा फोटू मस्त !

आता ४ दिवस सुट्टी टाकून जायलाच लावणार बघ तू स्नेहातै… राजाभाऊ चीभेळ, रंकाळ्यावरची पाणीपुरी, आहाराची मिसळ, झाडाखालचा आणि शामचा वडापाव, अर्ध्या शिवाजी पुतळ्याचा लोणी डोसा, विद्यापीठच चाट, वामनचे मासे, कुठल्या कुठल्या थाळ्या, ओवनचा हॉट डॉग … छे ४ दिवस नाहीच पुरणार :(

लेख आवडला. नाद खुळा...!!!!

आजही जेव्हा कोल्हापूर ला जातो.. तेव्हा कावळा नाका ओलांडला कि खूप ताजेतवाने आणि हलके वाटते. एक उत्साह वाटतो. आपल्या घरी आल्यासारखे वाटते... सगळे बालपण आणि कौलेज च्या आठवणी जाग्या होतात.

ख़ास कोल्हापुरी ई-स्टाईल

वर दागिने पाहून एक गाणं आठवलं

"एक हौस पुरवा महाराज
मला आणा कोल्हापुरी साज !!!!!"

एक नंबर

कोल्हापूरबद्दल मस्तं लिहिले आहेस आणि फोटो पण छान आहेत.
कोल्हापुरी जेवणाचा फोटो पाहून खल्लास !!
लय भारी !!

तीन वर्षांपूर्वी कोल्हापूर दर्शन केलं होतं. मटणाची थाळी हादडली आणि फिरताफिरता एक सुंदर मूर्त्यांचं दुकान सापडलं. (नाव विसरले, रेल्वे लाईनजवळ आहे.) कोल्हापूरचा कांदा-लसूण मसाला तर लई भारी. आता पुन्हा कोल्हापूरला जाणे आले.

आधी सगळे फोटो बघून मन तुडुंब भरून घेतलं आणि मग शिस्तीत वर्णन वाचायला घेतलं.
आई अंबाबाईचं तेज __/\__
अप्रतिम लिहिलंय.
माझं भाग्य म्हणजे एका अस्सल कोल्हापूरप्रेमी मैत्रिणीने अतिशय प्रेमाने कोल्हापूर फिरवलंय मला. कोल्हापुरकरांकडून कायमच भरपूर प्रेम आणि माया मिळालीय.
हे वर्णन वाचून परत कधी एकदा जाते कोल्हापूरला असं झालंय.

मस्त लेख.
आवडला.
मागच्या वर्षीच कोल्हापूर दौरा केला होता त्याच्या आठवणी जाग्या झाल्या.

बाकी फडतरे मिसळीचा उल्लेख कसा काय हुकला?

वाह छान वर्णन. एकदा निवांत जायला हवे.

फोटो छान आहेत.

कोल्हापूरला जाणं बर्‍याचदा झालंय, पण तिथे थांबलो फक्त पुढचा रस्ता विचारण्यापुरताच. त्यामुळे कोल्हापूरची प्रतिमा आमच्या मनात फक्त मंदिराभोवतालच्या गल्लीबोळांसारख्या बारीकबारीक रस्त्यांपुरतीच मर्यादित आहे. कित्येकजणांना रत्नागिरीचा रस्ता विचारूनदेखील परत परत गाडी तिथेच येत राहिली होती. शेवटी पडलो एकदाचे बाहेर तिथून. (वेळ रात्री दोनेक वाजताची.)

नाही म्हणायला ज्योतिबाचा डोंगर (की पन्हाळा? आठवत नाहीये!) आणि रंकाळा तळं ह्या गोष्टी गाडीच्या काचांतून मान अनुक्रमे वरती ताणून आणि खाली काढून पाहण्याचा प्रयत्न केल्याचं आठवतंय बुवा.

आणि हल्ली तर त्या टोलनाक्यांवर भारीच खोळंबून राहतात गाड्या. काय वाट लावलीये सरकारने! कोल्हापूरकरांची या टोळधाडीतून सुटका व्हावी हीच त्या अंबाबाईच्या चरणी प्रार्थना! :-)

कोल्हापुर अत्यंत आवडती जागा आहे. दरवर्षी कोल्हापुरला जाणं होतंच..आणि तरीही कंटाळा अजिबात येत नाही!!

झणझणीत लेख.. खुप आवडला!!

मस्त वर्णन , माझी एका दिवसाची कोल्हापुरवारीही अविस्मरणीय आहे

मस्त लेख

कोल्हापूरला निवांत जायला पाहिजे एकदा!

झक्कास लेख.. :)

कोल्हापूर शहराची थोडक्यात ओळख आवडली.

मिसळ हा पदार्थ मूळचा कोल्हापूरचा आहे का?

मी एक दुर्दैवी जीव आहे जो स्वतःचे राज्यच निवांतपणे बघू शकलेला नाही. पुढच्या भारतवारीत दक्षिण महाराष्ट्र सहल करण्याचा मानस आहे.

पाच वर्ष झाली.....जायला पाहिजे लवकर!!!