रिबटेबल प्रिझंप्शन

आयमाय स्वारी. आयुष्यात पहिल्यांदाच प्रेमकथा लिहायच्या नादात फारच दुर्बोध करून ठेवली बहुतेक. रीबटेबल प्रिझंप्शन म्हणजे एखादी गोष्ट खोटी सिद्ध होईपर्यंत ती खरी मानून चालणे. या कथेच्या संदर्भात - खोटी पाडण्याची धमक बाळगणे. नायक नायिकेला म्हणतो, की लग्नाच्या वचनासारख्या "सोशल कॉन्ट्रॅक्ट्स" ना अर्थ नसतो. पक्षी: आपण पास होऊ का, करियर मार्गी लागेल का याबद्दल त्याच्या मनात अजून साशंकता आहे, त्यामुळे तो हातचा राखायला पहातो आहे. त्यावर त्याची प्रेयसी त्याला म्हणते, की हे रीबटेबल आहे - पक्षी: हे खोटं पाडायची धमक मी बाळगून आहे. तिचं त्याच्यावर प्रेम आहे - त्याच्या डिग्रीवर नव्हे. तिचा त्याच्यावर विश्वासही आहे, ती त्याला आर्थिक आधार वगैरे द्यायलाही तयार आहे. ती त्याला सांगू पहाते आहे, की बाबा रे, हातचा ठेवायची गरजच नाही, माझा इरादा पक्का आहे. अजून एक छिद्रान्वेषः यातला नायक (आणि नायिकाही) सीएस (कंपनी सेक्रेटरी) च्या परीक्षा देत आहेत. सीए प्रमाणे यातही तीन कठीण होत जाणार्‍या पातळ्या, नापास होण्याचं प्रचंड प्रमाण, कंटाळून सोडून देणारे विद्यार्थी वगैरे असतं. एक काहीसा क्रूर विनोद प्रचलित आहे: सीए/सीएस मध्ये रॅगिंग का होत नाही? कारण कधी कोण कुणाचा सीनियर होईल ते सांगता येत नाही! सीए/सीएस करणं हे कष्टाचं, चिकाटीचं काम तर आहेच, पण त्यात नशीबाचा भागही असतो. इतर शिक्षणक्षेत्रात पास होणं तुलनेने सोपं, आणि डिस्टिंक्शन/मेरिट वगैरे गोष्टी असतात. सीए/सीएसमध्ये मुळात पास होणं हाच एक मोठा आडवा दगड असतो. फायनल परीक्षेचा रिझल्ट स्क्रीनवर (हल्ली) किंवा बोर्डावर (पूर्वी) बघितल्याशिवाय आपण या दिव्यातून सहीसलामत बाहेर पडलो आहोत, याबद्दल कधीच खात्री पटत नाही. ज्यांना एकापेक्षा जास्त अटेंप्ट द्यावे लागतात त्यांची परिस्थिती सर्वात बेक्कार - एकीकडे तारूण्य धडका मारत असतं, मित्रबित्र उद्योगधंद्याला लागलेले असतात, आणि आपण मात्र मे-नोव्हेंबर किंवा जून-डिसेंबरची आषाढी कार्तिकी करत असतो. प्रत्येक अयशस्वी प्रयत्नाबरोबर आत्मविश्वास खचत चाललेला असतो. कितीही खंबीर असलात तरी अंधश्रद्धाळूपणा चोरपावलांनी यायला लागतो. अतिशय हळवं व्हायला होतं. अशा वेळी कोणाचा बारीकसा आधारही मोलाचाच असतो. असो - वहावत गेलो जरा. "त्या दिवसांबद्दल" लिहावं तितकं थोडं आहे. कथा आवडल्याचं कळवल्याबद्दल आभार!