Good Evening! This... is the voice of Enigma In the next hour we will take you with us into another world, into the world of music, spirit and meditation Turn off the light, take a deep breath and relax start to move slowly, very slowly Let the rhythm be your guiding light हे शब्द ऐकले... तेंव्हाच्या भाबडेपणामुळे असेल कदाचित, पण मी खरंच डोळे मिटले, आणि लगेच पुढच्या 'सॅडनेस' या गाण्याचा तो युनीक ठेका सुरू झाला. मागे सिन्थेसायझरच्या कॉर्ड्स वाजत होत्या. सर सर सर हातावरचे केस उभे राहिले आणि तत्क्षणापासून 'एनिग्मा' चा मी वेडा झालो. 'ही कॅसेट ऐकून बघ, वेडा होशील' या रोहन च्या वाक्याला शब्दशः खरं करत. तोपर्यंत गाणी म्हणजे बॉलिवूड, आणि तेंव्हा चलती असलेले प्रायव्हेट अल्बम्स. म्हणजे बाबा सेहगल, दलेर मेहेंदी इत्यादी. एवढाच व्यासंग होता. इंग्रजी संगीत चाखलं होतं, ते बार्बी गर्ल, व अ‍ॅक्वा पुरतं. पण एनिग्मा मुळे माझी गाण्यांची 'टेस्ट'च बदलली. पुढे एनिग्मा च्या सगळ्या कॅसेट (डेक घरी येईपर्यंत) / सिडी फर्स्ट डे फर्स्ट शो सारख्या घेण्यात आल्या. व्हिडियोज बघण्यात आले. मायकल क्रीटू ला पत्रही पाठवलं. चक्क त्याचं उत्तर आलं. जाम खूश झालो. आजही ते पोस्टकार्ड जपून ठेवलेलं आहे. मग मायकल क्रीटू चे इतरही सगळे अल्बम जमा केले. अगदी शोधून शोधून. जे भारतात मिळाले नाहीत ते अमेरिकेहून मागवले. सीडी घेतली की आधी त्यातलं इनलेट मन लावून वाचलं जायचं. मग नव्या को-या सीडी ला अलगद प्लेयर मधे टाकून जवळपास फुल्ल व्हॉल्यूम मधे दारं बंद करून गाणी लक्षपूर्वक ऐकण्यात यायची. लीजनेअर, मूनलाईट फ्लॉवर, द इन्व्हिजिबल मॅन, मेटामॉर्फोसिस, कोलॅबोरेशन मधले अल्बम म्हणजे मिथ, ट्रान्स अ‍ॅटलॅन्टिक एअर वेव्हज... हे सगळे सगळे ऐकत गेलो. एनिग्मा वरून पुढे मग वर्ल्ड म्युजिकची ओळख झाली. चटक लागली. ढिकच्चॅक ढिक्चॅक पासून वेगळी, मोजकेच; काहीसे गूढ, तरीही अर्थपूर्ण, विचार करायला लावणारे लिरिक्स असलेली गाणी आवडायला लागली. डीप फॉरेस्ट, एनया, ग्रेगोरियन, असे आर्टिस्ट ऐकत गेलो. नेहमीच असं नाही; पण आजही जेंव्हा गाण्यातून शांतता अपेक्षित असते, तेंव्हा वर्ल्ड म्युझिकचाच फोल्डर उघडला जातो. बाय डिफॉल्ट. आणि एनिग्मा चं 'सॅडनेस' आजही अंगावर काटा आणतं. का कुणास ठाऊक, पण जादू करतं हे गाण. शब्द नाहीत यात तरीही बरंच काही सुचवून जातं. जळमटं साचलेल्या मनाच्या खोलीची खिडकी कर्रर्रर्र करत उघडावी तसं. जळमटं आपली आपणच काढायची असतात पण प्रकाशाच्या त्या तिरिपीचं काम खूप मोठं असतं. ते हे गाणं आजही माझ्यासाठी करतं. परवा अशीच ती खिडकी उघडली गेली, म्हटलं थोडा प्रकाश 'वाटावा'! म्हणून हा धागाप्रपंच.