गेली अनेक वर्ष माझ्या गुढघेदुखी पुढे मी गुढघे टेकले होते. सुरवाती सुरवातीला या व्याधीचं जरा कौतुक वाटायचं एका एका बाजूला डोलत डोलत चालताना म्हातारी झाल्याचं मस्त फिलिंग यायचं. पण दुखायला लागलं आणि सगळी मजा निघून गेली. त्या आधीच कित्येक वर्ष याच कारणाने मैफिली बंद करायला लागल्या गळा गाता होता पण गुढघा बोंबलला. शिवाजी महाराजांना नाही का याच गुढघी रोगानं ग्रासलं होतं? हिंदवी स्वराज्याच स्वप्न तेंव्हापासून बोंबललं ते बोंबललच. डॉक्टर म्हणायचे आजी याला एकच उपाय आणि तो म्हणजे सर्जरी करून गुढघा बदल शस्त्रक्रिया करायची. पण याला माझी तयारी नव्हती. सुरवातीला आणल्या त्या घट्ट ईलेस्टीकच्या पुंगळ्या. पायातून घालायच्या आणि मोज्यासारख्या चढवत गुढग्यावर आणून ठेवायच्या घट्ट आवळ बसून बरं वाटायचं दु:ख कमी व्हायचं गुढघे पण या चढवलेल्या कोटांमधे फुशारक्या मारायचे. पुढे त्यांना ह्याच काही नवल उरलं नाही. सरळ हे घातलेले कोट कधीही उतरवून टाकायचे मग चालला चालता ह्या पुंगळ्या गुढग्यावारून पावलाशी यायच्या. मग सुरू झाली ती विविधं तेलं. वर्तमानपत्रातल्या जाहिराती वाचून ती आणायची आणि वापरून बघायची. गुण आला नाही की दूररं ट्राय करायचं. त्यांचीही गत पुंगळ्यांसारखीच झाली. एकदा एका वर्तमान पत्रात एक जाहिरात वाचली. गुढग्यावर पडणारा शरीराचा भार बायपास करून कमी करणाऱ्या एका पायावर घालायच्या पट्टेरी यंत्राची. पूर्वी पोलियो झाल्यावर नाही का लोखंडी कांब असलेला बुट घालत? तसच काहीसं दिसत होतं. जयपूरची कंपनी होती. एकाची किंम्मत बारा हजार. जयपूर फुट बद्दल खूप चांगलं ऐकलं होतं. मागवला वापरायला लागले. जड जड वाटायचं. दुखण्याच्या दृष्टीने काही उतार नाही. पन्नास हजाराचे भारी (वजनाने) पाय घेऊन चालायला लागले खरी पण आता नवीनच समस्या उद्भवली. ते यंत्र माझ्या त्वचेवर चालताना घासलं जाउन जखम व्हायला लागली मग ते ही नको असं झालं. आता सगळे मार्ग संपले अस वाटलं. वेदना वाढतच होत्या. वेदनाशामके घेण्यावर पण बंधने आहेत. किती म्हणून घ्यायची. त्याचाही परीणाम होईनासा झाला. मग़ शेवटी शस्त्रक्रियेला शरण जायचं ठरवलं. गेल्या वर्षी याच महिन्यात पहिला गुढघा बदलला. आणि एप्रिलमधे दुसरा. संपूर्ण रिकव्हरीला एक वर्ष लागलं. पण दुखण गेलं. मुलं म्हणतात आता दुखायसारखं आहेच काय तुझ्या पायात पोटऱ्यांपासून मांड्यांपर्यंत ईन्फ्रास्टक्चर आहे. डॉक्टर मात्र लाख मिळाला. माझ्या मोठ्या नातवाच्या वयाचा आहे. मी गायिका आहे/होते हे कळल्यावर माझी जरा आपुलकीने विचारपूस करायचा. त्याला शास्त्रीय गाण्याची खूप आवड आहे. ऑपरेशन करता करता. भिमसेन, किशोरी, केसरबाई ऐकतो म्हणे. सांगायचा मुद्दा काय की आता जरा सगळ्यातुन सावरून जरा मिपा वर यायला जमतं आहे. स्वयंपाकघरात तर कित्येक महिन्यात पाऊल नाही टाकलं. पण हे सेक्शन मला माझं स्वैपाघरच वाटतं. या सगळ्या कृत्या वाचते आहे. आणखी काही काळाने काही ट्राय करेन. काही नविन टाकेन. पण या किचनमधे येणार मात्र रोज. इथे आल्यावर मला माझ्या किचनचाच फिल येतो.