अवघा रंग एक झाला....

तात्या, तुम्ही नशीबवान आहात, म्हणुन इतक्या चांगल्या माणसांशी ओळख आहे. -- आम्ही जालिय देशमुख आहोत.

तुमचे लेख वाचले की एकदा अभिजात संगित समजुन घ्यावे असे वाटते. यंदाच्या लेखात का कोण जाणे इतर लेखातल्या व्यक्तींशी होते मधु कदमां शी गळाभेट झाल्याचे वाटले नाही. अजून काहीतरी जाणून घ्यायचे होते; पण राहून गेले असे वाटले.

मस्त लेख रागदारी बद्द्ल माहिती. ग्रेट व्यक्तिंशी ओळख, ती ही जवळून! मीनल.

लेख आवडला! "अवघा रंग एक झाला.." हे गाणे मी कितीवेळा ऐकले असेन त्याची गणती नाही! माझ्या आवडत्या गाण्यांपैकी ते एक आहे. मधुकाका म्हणजे रविवारच्या सकाळमधील रामागडी म्हणल्यावर परत एकदा निरखून पाहीले आणि लक्षात आले! त्यांच्याबद्दल विशेष लेख वाचायला नक्कीच आवडेल!

ही एकरूपता, ही रसिकता कशात मोजणार? वरातीच्या निमित्ताने ' पुलं ' या मराठी सारस्वताच्या अनभिषिक्त सम्राटासोबत त्यांनी घालवलेला तो वैभवशाली काळ, ती श्रीमंती आज तुमच्याआमच्या नशीबी येणार आहे का?

काय बोललात तात्या!, मस्त! लेख आवडला.. दिवाळी पहाट मस्त होती तुमची :) - ऋषिकेश

एकूण संगित मैफिलीचे वर्णन अगदी सुरेख झाले आहे. सोबत मधुकाका भेटल्यामुळे त्यात आणखी भर पडली. आम्ही दिलेल्या शुभेच्छांमुळे आपल्या दिवाळीची सुरूवात अशी संगितमय आणि मोहवून टाकणारी झाली. त्यामुळे समस्त मिपाकरांना याचे श्रेय जाते ;) (ह. घ्या.) मधुकाकांबद्दल आणखी वाचायला आवडेल.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

दिवाळीची सुरवात छान झाली की तुमची. तात्या तुमचा चांगला सुर लागला आहे. लिहत रहा. राहीलेले सगळे लेखन आणा. तेच आमचं फराळाच ताटं :-)

रघुनंदन पणशीकरांचे गाणे ऐकण्याचा योग अजून आलेला नाही पण तुमच्या लेखातून उत्सुकता अजून ताणली गेली हे नक्की! (स्वतः प्रभाकरपंतांचा आवाज देखील एक नंबरी आहे. 'तो मी नव्हेच' मधे कीर्तनकाराच्या भूमिकेत एक पद त्यांच्या तोंडी आहे ते चिपळ्यांच्या तालावर त्यांनी एवढे सुरेख म्हटले आहे की ऐकणारे डोलायला लागतात.) आणि मधु कदमांची भेट म्हणजे तर सोन्याला सुगंध! तात्या, तुम्ही नक्कीच उच्चीचे ग्रह घेऊन जन्माला आला आहात! :) (त्यांच्या हलाखीबद्दल वाचून वाईट वाटले. आपण मिपाकर काही करु शकतो का त्यांच्यासाठी?) चतुरंग

तात्या, लेख छान ! मधु कदमांबद्दल वाचायला आवडेल.. लवकर लिहा.. --लिखाळ.

दिवाळीत असे छान कार्यक्रम प्रत्यक्ष बघायला मिळणे हे एक भाग्य. छानच झाले. मधु कदमांबद्दल ऐकून थोडे वाईट वाटले, असे गुणी कलाकार बेताच्या परिस्थितीने गांजून जावेत हे बरे वाटत नाही. मध्ये रविवारची कहाणी पाहिले होते, त्यामुळे आठवणी ताज्याच आहेत.

रघुनंदन पणशीकरांचे गाणे ऐकण्याचा योग अजून आलेला नाही पण तुमच्या लेखातून उत्सुकता अजून ताणली गेली हे नक्की! +१..असेच म्हण्तो... चतूरंग म्हणतात तसे..."(त्यांच्या हलाखीबद्दल वाचून वाईट वाटले. आपण मिपाकर काही करु शकतो का त्यांच्यासाठी?)" कळवा.. मुकुल

रघुन॑दन पणशीकरा॑चा मीही फॅन आहे. अफाट गातात. आणि एव्हढे विद्वान गवई असूनही इतके विनम्र आहेत की बोलता सोय नाही. भाग्याची गोष्ट म्हणजे माझ्या आईला काही काळ त्या॑चे मार्गदर्शन लाभले आहे. मधू कदमा॑ना पाहून एकदम भरून आल॑. त्या॑ची 'शिरपा शिरपा व॑ शिरपा ' ही हाक व 'हलू.. कोन??' आठवली. वार्‍यावरची वरातमध्ये घाटी आणि रविवार सकाळमध्ये कोकणी रामा कस्सले र॑गविलेत त्याला तोड नाही! तात्या त्या॑ना सा॑गा आम्ही त्या॑ना विसरलो नाही.. दाद अजूनही देतोच आहे. काय लागेल ती मदत (आर्थिक, वैद्यकीय व्हॉटेव्हर) करायला एका पायावर तयार आहोत.

मनातले बोललात दाढेसाहेब. तसे विसरणं कठीण असतं चांगल्या लोकांना. तात्या, आपले मैफील वृतांत सुंदर असतात.त्यात आणखी एक भर . अवांतरः लग्न न करण्याचा एका फायदा .मैफील कधीही सजवता येते.

मस्त लिहिलय तात्या. तन्मयतेने वाचलं. रघुनंदनरावांची मस्कतात एक खाजगी बैठक झाली होती. दुर्दैवाने तेंव्हा मी सुटीवर भारतात होतो. पण तेंव्हा 'रायगडला जेंव्हा जाग येते' च्या प्रयोगास हजेरी लावण्याचा योग आला. प्रयोग यथातथाच झाला पण प्रभाकर पणशीकरांचा औरंगझेब पाहण्या सारखा होता. नव्वदीतही आवाजाचा पोत, संवादाची फेक अंगावर काटा आणणारी. प्रयोग संपल्यावर त्यांना भेटायला ग्रीन रुम मध्ये गेलो होतो. दोन-चार गप्पा मारण्याचे भाग्य लाभले. एवढ्या मोठ्या कलाकाराला 'तुमचा अभिनय मला खूप आवडतो' हे प्रत्यक्षात सांगता येणे ह्यातही मोठा आनंद असतो. त्या गप्पांच्या ओघातच त्यांना कळले की मी मस्कतहून आलो आहे तेंव्हाच ते म्हणाले ,'अरे! आमचा रघु तिथेच गेला आहे.' असो. पुन्हा कधी योग येईल तेंव्हा जरूर त्यांचे गाणे ऐकू. आत्ता तरी तुमच्या शब्दसामर्थ्याने आम्हाला मोहून टाकले आहे. जांभया टाळण्याचा जालीम उपाय.....झोपा

आवर्जून प्रतिसाद नोंदवणार्‍या सर्व रसिक वाचकवरांचे अनेक धन्यवाद... आपला, (कृतज्ञ) तात्या.

छानच ... श्री मधु कदमांचा रविवारची सकाळ मधला रामा आणि वार्‍यावरची वरात मधला "--- साक्ष ऐकायला येणार का? चांगली साक्ष आहे " असं विचारणारा इरसाल गावकरी केवळ अविस्मरणीय..

मला गाण फार काही कळ्त नाही, पण दिवाळी पहाट साठी आळंदीत माऊली समोर रघुबुवाना प्रथमच एकले, अंगावर रोमांच उभे राहणे म्हण्जे काय ते अनुभवले... सह्ही....

सुरेख जमलाय लेख तात्या! भाग्यवान आहात तुम्ही! एका कट्ट्यामधे जमलेल्या मैफिलीचे धनीमुद्रण ऐकवणार होते त्याचे काय झाले की!! :? चतुरंगजी म्हणतात तसे मधुकाकांसाठी काही करता येईल का?

कालपरवाच रघुबुवांशी ख्यालीखुशालीच्या फोनवर गप्पा झाल्या तेव्हा त्यांच्या संकेतस्थळाबद्दल कळले. त्यातील मुरलीधर शाम ही एक-सव्वा मिनिटांची ध्वनिचित्र फित छानच आहे... लौकरच मी आमच्या मधुभाईंच्या यमनच्या ध्वनिचित्र फितीचे काही तुकडे/झलक यूट्यूबवर टाकणार आहे आणि त्याबद्दल इथे लिहिणार आहे.. मधुभाईंचं कसदार ग्वाल्हेरी गाणं या निमित्ताने आपल्याला ऐकायला मिळेल.. ग्वाल्हेर परंपरा सांगणारे मधुभाई, उल्हास कशाळकर, यशवंतबुवा जोशी ही आताची काही मोजकीच नावं! नायतर विष्णू दिगंबर परंपरेचे नाव सांगणारे संगीतमार्तंड खूप आहेत पण गाण्याच्या नावाने मात्र बोंब! :) असो, आपला, (गाण्यातला) तात्या.

क्या बात है | क्या बात है| सही . उत्तम लेखन. आम्हालाही बुवांच्या मैफिलीत जाऊन आणलेत. तुमची दिवाळी पहाट खरोखर सोनेरी होती. आपला, (तृप्त) धोंडोपंत आम्हाला इथे भेट द्या: http://dhondopant.blogspot.com (जय जय महाराष्ट्र माझा! गर्जा महाराष्ट्र माझा!)