आयुष्यात असे सगुणाच्या आणि निर्गुणाच्या मधे उभे रहायला खरेच मोठे भाग्य लागते. त्या भाग्य श्रीमंत तात्याचे अनुभव ऐकणे नव्हे डोळ्यासमोर साक्षात उभे राहणे म्हणजे एक आनंद सोहोळा आहे.
अश्या सोहोळ्यात तात्याने सर्वच मिपाकरांना सहभागी करुन घेतले हा तात्याचा मोठेपणा आणि आपली सर्वाची पूर्वपुण्याईच.
किशोरदाचे हाल क्या है न पुछो न हुजुरे सनम, जिंदगी के सफर मै गुजर जाते है वो मुकाम, मुसाफिर हु यारो, यह लाल रंग कब मुझे छोडेंगा इत्यादी गाण्याचा मीही अतृप्त असा चाहता आहे.
आमचाही किशोरदा ला सलाम.
तात्या,
अगदी भावस्पर्शी लिहिले आहे. :)
तुमच्या साठी त्यांनी एक गाणे गायले आहे ही खुपच कौतुकास्पद बाब आहे.
आणि ती तुम्ही आमच्या बरोबर शेअर केलीत हे देखिल खुप छान आहे. :)
तात्या प्रत्येकाची इच्छा असते अशी भेट व्हावी पण मनापासून कधी प्रयत्न होत नाहीत आणि नंतर चुटपुट लागते.
तुमच्या लेखनातून तुमच्या रसीकतेचा मागोवा घेणे एव्हढे मात्र भाग्य आहे आमचं.प्लीज
लिहीत रहा अशा गाठीभेटी.
अवांतरः ती ऊसवाली बाई कधी भेटली ते सांगा एकदा.
कालच गाडीतून जात असताना पल पल दिल के पास गाणं ऐकत होते आणि आठवलं की, १३ ऑक्टोबर आला आहे. आणि मन एकदम उदास झालं.
त्याचं गाणं हे विश्वाच्या पलिकडचं आहे.
आर. डी. बर्मन यांनी सांगितलेली एक आठवण इथे आहे. किशोर दां ना शास्त्रीय संगित येत नव्हत. पण ते गॉड गिफ्टेड त्यांच्याजवळ होतं.. शिवरंजनी रागातलं हे गाणं म्हणजे आर्त आवाजाची कमाल आहे.. आणखी काय सांगू?
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
तात्या, आजच तुमचा ब्ळॉग वाचला.
त्यात तुम्हि पं. फिरोज द्स्तुरांना भेट्ल्याचं लिहीलय. त्याविषयी च तुमच्या भाग्याचा हेवा वाट्त होता. त्यात नविन भर !
दोन भिन्न स्वरूपाची गायकी गाणारे ! एक म्हणजे रागदारीत आकंठ बुडालेला तर दुसरा ह्रदयाला पीळ पाड्णारी अनेक गाणी गाउनही ''त्याला आलाप , ताना येत नाहीत'' चा शिक्का माथी बसलेला.
पण '' गोपाला'' काय किंवा ''फुलोंके रंग से '' किंवा ' मंझिले अपनी जगह '' काय , सूरांची आर्तता तीच ! एकाग्र चित्तानं ऐकलं तर डोळ्यात पाणी आणण्याची ताकद दोघांचीही सारखीच!
या दोन्ही विभुतींना तुम्ही त्यांच्या घरी जाउन भेट्लात. याबद्द्ल तुमच्या भाग्याचा हेवा करण्यापेक्षा तुमच्या निश्चयाला , निर्धाराला दाद द्यावीशी वाट्ते.
पं.संजीव अभ्यंकर हे माझं दैवत. त्यांना प्रत्यक्ष भेटुन त्यांच्या पायांवर डोकं ठेवण्याची अनमोल संधी मला मिळाली होती. त्या आठवणी जाग्या झाल्या.
आपण एक हरहुन्नरी व्यक्तिमत्व आहात या बद्दल आमच्या मनात शंका नाही.
आपली आजची आठवण अशीच भावस्पर्शी आहे, काय लिहावे, लेख आवडला.
-दिलीप बिरुटे
(तात्याच्या लेखनाचा जूना फॅन)
तात्या अनुभव व शब्दांकन आवडले.
हा लेख पेपर मधे छपून यावा अशी खूप इच्छा. प्राजु जमल्यास तात्याच्या नावाने पाठव सकाळला, प्रमोदकाका मटाला पाठवा. अगदी तात्या नाही म्हणाला तरी कारण सर्वांनी वाचावा असा आहे.
धन्यवाद सहजराव..
कुणाला पाठवायचा असल्यास अवश्य पाठवा, माझी काहीच हरकत नाही. परंतु मी मात्र माझे लेखन, जिथे कुणा दुसर्याची अनुमती लागते अश्या कुठल्याच ठिकाणी पाठवत नाही. सकाळ किंवा मटाचे संपादक मंडळ असते. म्हणजेच, माझे मोडकेतोडके लेखन हे प्रसिद्ध करायचे किंवा नाही हे ठरवण्याचा अधिकार जेव्हा कुणा इतर व्यक्तिकडे असतो तिथे मी लेखन पाठवत नाही. तो अधिकार मी कुणालाही देऊ इच्छित नाही.. :)
त्यांना गरज असेल तर येतील मागायला! नायतर राहिलं! मी आपला स्वान्तसुखाय लिहितो.. :)
केवळ याच कारणास्तव उपक्रमच्या दिवाळी अंकात खूप इच्छा असूनही मी लेख पाठवू शकलो नाही! आणि केवळ याच कारणास्तव मिपाचा दिवाळी अंकही मी इच्छा असून काढू शकत नाही. कारण दिवाळी अंक म्हटला की संपादन मंडळ, निवड समिती असले काही प्रकार येणे साहजिक आहे. म्हणजेच एखादा लेख नाकारला जाण्याची, किंवा त्यात काही काटछाट होण्याची शक्यता असते. परंतु ही वेळ कुणाच लिहिणार्यावर येऊ नये असे एक लिहिणारा म्हणून मला वाटते!
असो,
तात्या.
कुठल्या रूपात घडावं असं कुठे लिहून ठेवलंय?
च्यायला... साक्षात किशोरदांनी तुला एकट्याला समोर बसून गाणं ऐकवंलय :) काहीही झालं तरी तो सोनेरी क्षण आता तुझ्यापासून कुणीच हिरावून घेऊ शकत नाही.
अभिनंदन तात्या !
च्यायला... साक्षात किशोरदांनी तुला एकट्याला समोर बसून गाणं ऐकवंलय
असं नाही म्हणता येणार! त्यांच्या हाताशी हार्मोनियम होती आणि मी लकिली समोर होतो इतकंच! :)
बहुधा त्यांना गायचा अचानक मूड आला असणार! "क्या सुनोगे?" असा प्रश्न विचारून उत्तरासाठी ते थांबलेच नाहीत. त्यांनी लगेच 'पंथी हू मै...' सुरू केलं. कलाकार हा स्वान्तसुखाय असावा, त्याने त्याच्या मूडप्रमाणेच गावं, स्वत:करता गावं! लोकांकरता गाऊ नये..
किशोरदांनीही त्या दिवशी तेच केलं. "पंथी हू मै.." ते स्वत:करताच गात होते आणि म्हणूनच ऐकायला ते खूप सुरेल, खूप छान वाटत होतं!
तात्या.
काही गोष्टी नशीबातच असतात. (आणि नशीब आपण घडवू शकतो.) तात्या, तुमच्या नशीबाला आणि ते घडविणार्या तुम्हाला आणि अर्थात किशोरदालाही सलाम.
प्रधान पार्कच्या एकांड्या रूममध्ये किशोरच्या गाण्याची गोडी लावणार्या माझ्या मंजूताईलाही सलाम.(आम्ही किशोरची दुर्मिळ गाणी शोधण्यासाठी आणि त्याच्या कॅसेट्स करण्यासाठी नाशिकचे रेकॉर्डिंगवाले पालथे घातले होते.)
(भोचक)
आमचा भोचकपणा इथेही सुरू असतो...
http://bhochak.mywebdunia.com/
तात्या...
भारीच लिहिल आहे.
साक्षात किशोर ला बघण्याच भाग्यच किती मोठं.
आणि ऐकण्याच भाग्य............................ :)
................
http://picasaweb.google.co.in/zakasrao
खुद्द आमच्या भगवंतानेच दार उघडलं!
वरच्या मजल्यावरच्या जिन्यावरून किशोरदा स्वत:च खाली येत होते.
मी अक्षरश: हवेत तरंगत होतो. काहीच उत्तर देऊ शकलो नाही. किशोरदांनी चहाचा एक घोट घेतला. पेटीवर हात टाकला, काही कॉर्डस वाजू लागल्या
जिंदगीके सफरमें गुजर जाते है जो मकाम
वो फिर नहीं आते.. वो फिर नहीं आते..
मस्तच अनुभव आहे तात्या, शब्दांकनही सुंदर.
मनस्वी
तात्या,
तुमचा हेवा वाटतो. अम्हीही एकदा ओ.पी. नय्यरचा असाच पिच्छा पुरवला होता.पाचव्यांदा साहेबांनी घरात घेतले. पण माझ्या सदर्याचा रंग त्यांना आवडला नाही म्हणून मला घराबाहेर काढले. (ओ.पी. नय्यरना केवळ पांढरा रंग आवडतो हे मला माहित नव्हते.)
त्या क्षणी माझ्या पत्रिकेतले सगळे ग्रह, सगळी नक्षत्र, कुठल्या कुठल्या ग्रहांच्या युत्या, या सगळ्याच गोष्टी फार उच्चीच्या होत्या. अक्षरश: जगभर प्रसिद्ध असलेला किशोरदांसारखा अवलिया गवई त्या क्षणी फक्त माझ्या एकट्याकरता गात होता..!
हे मात्र खरे.
>> आपल्या दैवताला प्रत्यक्ष पाहणे, त्याच्याशी जुजबी का होईना पण बोलता येणे; ही गोष्ट, हा सगुण संवाद मोठा भाग्याचा.
+१
असेच म्हणतो ...
बाकी तात्यांना हे सद्भाग्य नेहमीच लाभते हे त्यांचे नशिब ...
लेख आवडला. अजुन असेच अनुभव मिपावर लेखाद्वारे येऊ द्यात ...
मागे "आण्णांची" अशीच एक आठवण लिहली होती, त्याची आठवण झाली ...
छोटा डॉन
[ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ]
बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....
किकु आणि तात्या हे दोघेही कलंदर वृत्तीचे आणि त्यांची एकमेकांशी घडलेली साक्षात भेट ही माझ्या दृष्टीने साधी घटना नाही.
ती बहुधा विधिलिखित असावी. ह्या ठिकाणी फक्त एक कमी जाणवली. मैफिल फारच लवकर आटपली. किकुने निदान अजून दोनचार गाणी गायला हरकत नव्हती. मी तात्याच्या जागी असतो तर नक्कीच फर्माईश केली असती....कुछ तो लोग कहेंगे...ची! आणि त्याच्या सुरात सुरदेखिल मिसळला असता. :)
आत्ताच घरी येतो आहे जुहूहून...
किशोरदांच्या बंगल्यापाशी दोन-पाच मिनिटं घुटमळलो आणि नंतर एकटाच निवांतपणे समोरच्या समुद्रावरील पुळणीवर जाऊन बसलो होतो..
पण मी एकटा नव्हतो. किशोरदा होते माझ्यासोबत, त्यांच्या अजरामर गाण्यांनी जुहू चौपाटीवरच्या त्या कोलाहालात साथ केली माझी!
आपला कुणी चाहता आज २१ वर्षांनंतरदेखील आपली याद काढत असा चौपाटीवर एकटाच बसला असेल हे कळलं असेल का हो किशोरदाला? :)
तात्या.
तात्या,
कसला विलक्षण अनुभव आणि किती सहजसुंदर शब्दांकन. छानच.
खूपच चांगले चांगले गायक गायिका खूप होऊन गेले आपल्याकडे. पण माझ्या पुरतं बोलायचं तर, दोन चार ओळीतच डोळ्यातून टचकन् पाणी काढणारा हा एकमेव गायक. आयुष्यभर कलंदर पणा केला, स्वतःच्या मर्जीने जगला. खूप दु:ख पण सोसलं असणार... मधुबाला सारखी बायको दुर्धर आजाराने साथ सोडून गेली. काही कमी दु:ख झालं असेल? रसिकांना आनंद देत राहिला आपल्या गाण्यातून, अभिनयातून. देवदूतच तो.
बिपिन.
मधे एका मित्राने ही लिंक पाठवलि होति. कदाचीत काहींना आधी पासुन माहीत ही असेल.
ह्यातली बरीच गाणी पुर्वि कधी ऐकलेली नव्हती.
http://songs.kishorekumar.org/
प्रतिक्रिया
हे
सहमत आहे
तात्या
_/\_ अशी
सगुण आणि निर्गुणाच्या मध्यातला तात्या.
मस्त!
खुपच छान लिहिले आहे.
सहमत..!!
मंजिले अपनी जगह...
भाग्यवान तात्या!
नशिबवान आहात.
मह्द्भाग्य
व्वा, तात्या !!!
हृदयस्पर्
सही
धन्यवाद
देवाचं दर्शन
च्यायला...
तात्या अशी देवाघरची देणी लाभायची म्हणजे भाग्य तसंच हवं!
'आनेवाला
नशीब
तात्या... भा
मस्तच!
शब्दांकन
अफलातून
असे क्षण..
सहमत
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
सहमत आहे ...
सुरेखच
कौतुक
सहमत
दोन कलंदर!
लकी आहात तात्या..
मस्त
मस्त
भाग्यवान आहात!
भाग्यवान आहात
आत्ताच घरी
तात्या, कसल
काही गाणी