दत्तक मुलाचा निर्णय डिसेंबरमध्ये अमलात आला, तेव्हापासून त्याविषयी नक्की कधी लिहावं, याबद्दल साशंक होतो. निमिष आमच्या घरात रुळल्यावर आता लिहावं, असं ठरवलं. कुठे, किती आणि कसं लिहावं, हे ठरत नव्हतं. पहिल्या लेखाची सुरवात केली, नि वाटलं छान रंगतेय कहाणी. दोन किंवा जास्तीत जास्त तीन भागांत संपेल, असं वाटलं होतं. पण रंगत वाढत गेली. वाचकांच्याही छान प्रतिक्रिया आल्या. माझ्या वैयक्तिक कहाणीत त्यांनाही खूप रस असल्याचं वाटलं, म्हणून थोडं आणखी फुलवून लिहिलं. आधी स्वतःच्या ब्लॉगवर लिहायचं मनात होतं. पण ब्लॉगविश्वाला हल्ली फारच मर्यादा आलेय. मग `मिपा'च्या साम्राज्यातच आपली तुतारी फुंकावी असं निश्चित केलं. `नवरत्नां'ची कदर करणारी बरीच `नर (आणि नारी) रत्नं` इथे आहेत, याची खात्री होतीच!! घरी लिहायचं, ऑफिसात जाऊन ते युनिकोडात टाकायचं नि मग मिपावर पोस्ट करायचं, असे उद्योग तीन दिवस करावे लागले. भलताच त्रास तो! :T पण हे सगळं करण्यात गंमत आली. वाचकांच्या उत्साही प्रतिसादामुळं या कष्टांचं चीजही झालं. प्रत्येकाचा नाव घेऊन उल्लेख शक्य नाही, पण सर्वांना धन्यवाद!! `मिपाचा दर्जा उंचावला' हा तात्यांचा प्रतिसाद ही या लेखमालेची सर्वांत मोठी पावती म्हणायला हवी. ही मालिका ब्लॉगवर सुरू केली, पण शेवटचे भाग मिपावर आधी टाकले, यातच सर्व काही आलं!! :) दहा भागांचा हा `छळ' मनापासून सहन करून प्रतिक्रियाही दिल्याबद्दल सर्वांना धन्यवाद! :) ...आणि भविष्यकाळातील `छळा'साठी शुभेच्छा!!! ;)