शिंपीणिचं घरटं

अप्रतिम लेखन! मानलं बुवा आपणाला. मित्रांनो, चला तर मग अशा एका आजाराला हद्दपार करू या ! परत असा end कुठल्याच कथेचा नसावा. कृपया आपले प्रश्न/शंका असतील तर खालील धाग्यावर भेटू या! "मधुमेह (एकटा नव्हे तर दहा गंभीर आजारांचा स्त्रोत)" आपला मिपास्नेही: आयुर्हीत

अप्रतिम.. !

या माणसाला कुठे पाहीले कां कोणी इतक्यात? सध्या गायबलेत जणू!!

कालच जे. डीं. चा चा ठाणे कट्टा आटोपल्यावर आम्ही काकांकडे गेलो होतो.

हा धागा कसा काय वर आला?

लाभले आम्हास भाग्य की वाचतो मराठी!

अप्रतिम लिहिलय

छान कथा, आकर्षक शैली.

रामदास भौ कथा अप्रतिम आह काटकोरंटीची फूले इतकीच् भावली

कसलं टचिंग लिहिलं आहेत! ___/\___

__/\__

आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे.

खरंच निर्दय लेखक आहात तुम्ही, रामदास! काळजावर सुरी चालवलीत शेवटच्या वाक्यात.

खुप दिवसांनी पुन्हा वाचली ,डोळे भरून आलेच आपोआप

किती सुंदर, जिवंत लिहिलं आहे तुम्ही! लेखातल्या जुन्या खुणा वाचता वाचता त्या काळात घेऊन गेल्या अलगद. तो काळ पाहिला असल्यानं ते सारं ओळखीचच होतं. हे असं ; भूतकाळ वर्तमानाच्या मुठीत पकडणं सोप नाही हो. तुम्ही ते लिलया केलत! त्या माऊलीच्या कष्टाला सलाम. त्यांना प्रणाम. शेवटच्या परिच्छेदाने मन पिळवटून गेलं. मला माझी आईच आठवली. पुन्हा पुन्हा धन्यवाद या अति सुंदर लेखबद्दल. असेच आणखी लिहा. वाचायला आवडेल.