पोटतिडकीने लिहिणं... हे ज्याला म्हणतात ना तेच तुमच्या लेखनातून जाणवलं..
मी तुम्हाला लागेल ती मदत करायला तयार आहे. मी कोणी वेब डिझायनर नाही पण तरिही बाकी इतर बाबतीत आपल्याल कही मदत लागली तर हक्काने सांगा.
बाबूजी हे एक संगित क्षेत्रातलं सुंदर स्वप्न आहे....
तुमच्या लेखनातून तुमच्यातल्या बाबूंजींच्याबद्दल असलेल्या प्रेम आणि आदराचे जे दर्शन घडले ते मी वर्णू शकत नाही.
माझ्या या उपक्रमास शुभेच्छा!
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
मंदार,
सुंदर लिहिलं आहेस रे..
जियो...!
महारष्ट्रात राहून मराठी न बोलणाऱ्या टॅक्सीवाल्याशी भांडणारे बाबूजी,
ह्या संदर्भातली एक आठवण इथे वाचता येईल. मी स्वत: हा अनुभव घेतला आहे! :)
अरूणाचल प्रदेशा मधल्या एका गरीब मुलाचे स्वतःच्या मुलाप्रमाणे पालनपोषण करतात काय, आणि तो मोठा झाल्यावर, मोहात न पडता त्याला त्याच्या प्रांताच्या विकासाचे व्रत देउन परत काय पाठवतात, सगळंच अजब.
त्या मुलाचं नांव दिपक. त्याला मी दिपकमामा असं संबोधतो. एकदम मस्त अन् रॉयल मनुष्य आहे हा! :)
बाबूजीं आणि ललितामावशी यांनी पोटच्या पोराप्रमाणे त्याला लहानाचा मोठा केला याची दिपकमामाला खूप जाण आहे. आज दिपकमामा अरुणाचल प्रदेशात एक उच्चपदस्थ सरकारी अधिकारी आहे.
असो,
बाबूजींच्या पायाशी बसून चार गोष्टी शिकायला मिळाल्या हे आमचं भाग्य!
आपला,
(बाबूजीभक्त) तात्या.
प्रतिक्रिया
आवड्ले
चांगला
........ काय सांगू??
आपला ई-मेल
मंदार, सुंद
स्तुत्य
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी