भीमाशंकर

बारा जोतिर्लिंगापेकी एक , साधारणतः नोव्हेंबर महिन्याच्या तिसऱ्या आठवड्यात या वेळेस भटकंतीला ( it means trak la ) कुठे जायचे याच्यावर विचार झाला , नि सर्वानुमते भीमाशंकर हे ठिकाण निश्चित करण्यात आले . ट्रेकची तारीख ठरली १ Dec 2012. जवाबदारीची वाटणी हि झाली . ती खालील प्रमाणे :- धीरज :- जेवण समीर :- हिशोब प्रतीक नि तुषार :- प्रवासाची व्यवस्था … mail, meeting ,नाही ,हो अस करता करता शेवटी १८ सदस्य झालोत …. १७ मुले + १ मुलगी ( not fair at all) (नुसती मुलींची संख्या वाढवून नाही हो उपयोग ,त्यांना ट्रेक ला पण यायची सवय लावली पाहिजे ) असो सकाळी ६ वाजताच्या सिंहगड एक्सप्रेसने निघायचे ठरलं . " ५.३० शार्प @ शिवाजी नगर " smiley सगळ्यात शेवटी पोहोचणारा मीच म्हणजे ५.४० ला. तो पर्यंत सर्व पाहोचले होतो . खर तर हा सुखद धक्का होता …. एवढी वेळ कटीबद्धता पाहून मस्त वाटल . Headcount , कोण रात्री किती वाजता झोपून लवकर कस उठले , नको नको त्या प्राण्यांनी ( इन्क्लुडींग GF) या सर्वानी कशी झोप मोड केली , इत्यादी इत्यादी कार्यक्रम पार पडले . १ group photo पण झाला … ट्रेन आल्यावर जागा कशी पकडायची ( किंवा बळकावयाची ,याची प्लानिंग पण झाली ) .. खात्या 'पित्या' घराची पोर …. ती जागा पकडणारच …. ट्रेन आली , जागा पकडली . मग गाडीमधले सोपस्कार सुरु झालेत , जागे वरून होणारा दंगा , जागा मिळून हि दरवाज्यात बसण्याचा तो प्रकार . चांगली मुलगी पाहून मुद्दाम केलेली fluttering ….... वगेरे वगेरे …. तश्या नजरेत ' भरतील ' असा ३ ,४ पोरी डब्यात होत्या . मग एकदाचा आमचा इ स्टाप आला. कर्जत..... कर्जत ला उतरून मग सकाळची न्याहारी ( मराठीत सांगायचं झाल तर breakfast ) करायला गेलो . न्याहारीत कांदापोहे ( हॉटेलचे ) नि वडा सांबर होता . तो आटोपून मग ट्रेकमधले सर्वात मोठे काम होते , ते रिक्षा वाल्यांशी घासाघीस करून खांडस ( base village ) पर्यंत रिक्षा ठरवणे . पहिल्यांदा समीर नि प्रतीक पुढे गेले … नंतर त्यात धीरज सामील झाला. रिक्षा वाल्यांशी संवाद करून ' सामोपचाराने 'भाडे ठरेल …. ( भाडखाऊनी त्रास दिला ते सांगायला नको ) मग खांडस पर्यंत प्रवास चालू झाला . रिक्षावाल्यांच्या पण . . ( टिंब टिंब ) प्रमाणे हद्दी असतात , हे त्यावेळेस समजले -) त्या हद्दी वरून थोडा वाद झाला ….पण त्यांच्या भांडणात आमचा फायदा होऊन आंम्ही काठेवाडी पर्यंत पोचलो . ( Thanks to Dhiraj smiley ) 17 मावळे नी १ माऊली ,यांनी ट्रेक ला सुरुवात केली. ऑफिसच्या थंड " गार " वातावरणात , खुर्चीवर बसून मजबूत झालेले त्यांचे शरीर , किबोर्ड वर टिचक्या मारून झालेले बलदंड बाहु , ( सकाळचे १०.४५ मिनिटे .. ) अश्या मावळ्यानसाठी भीमाशंकर ट्रेक , रणरणत्या उन्हात करणे काही अवघड नाही . ( असो १ गोष्ट राहिली , ट्रेक चालू करण्यापूर्वी मुलांचा sun cream लावण्याचा कार्यक्रम पार पडला ) मग सुरुवात झाली ट्रेक ची , सुरवातीच रस्ता तसा सोप्पा होता .. जाता जाता १ बोर्ड लागला ,जंगलात कोण कोण ते प्राणी आहे याचा . त्यात बिबट्या , तरस , माकड इत्यादी इत्यादी निरुपद्रवी प्राण्याचा उल्लेख होता . पण त्यामध्ये माणसासारख्या उपद्रवी नि घुसखोर प्राण्याचा उल्लेख नाही , हे पाहून वाईट वाटलं . नंतर थोड चालल्यावर झाडी सुरु झाली , चढण पण कठीण झाली होती . आणि अर्धा तास चालल्यावर आम्ही आमच्या पहिल्या पडावावर पोहचलो . गणपती मंदिर …. मंदिरात ताक पिऊन , पुढे सुरवात झाली . तसा रस्ता थोडा कठीण आणि चढण्याचा होता , पण आजूबाजूला झाडी असल्यामुळे आणि ताजेतवाने असल्याने चढता येत होते. काही वेळाने एका पठारावर आलो . त्या पूर्वी २,४ सुकलेले धबधबे पार केलेत. या दरम्यान १ प्रसंग झाला , पठारावर कोणीतरी रात्री पार्टी केली होती . प्लास्टिक , कचरा , बियरच्या कॅनस ,प्लेटस वगेरे वगेरे पडल्या होत्या . निसर्गात येऊन निसर्गाची एवढी अव्हेलाना. सोटा घेऊन त्यांना अश्या जागेवर फटके मारले पाहिजे कि रोज सकाळी आठवण झाली पाहिजे . असो , आम्ही कचरा आवरायला सरसावलो .नी १० मिनिटात तो सर्व कचरा आवरला गेला . आता बॅगेसोबत कचऱ्याच्या हि पिशव्या घेऊन चालू लागलो . हौशी मंडळी त्यांच्या कॅमेरातून स्थितःचित्रे ( means photos) काढत होती . मस्त view दिसत होता . खाली छोटासा झरा होता , आजुबाजूची शेती , छोटी पण टुमदार घर आणि पुढे पठारावर असलेली घनदाट झाडी . त्या झाडीतून चालत चालत थकवा निघून गेला , हो पण भूक लागली होती . चालत चालत जवळ जवळ २.३० तास झाले होते , मग १ कामचलाऊ झोपडीच्या इथे आम्ही " दुपारचा LUNCH "घेतला . जेवणात मेथी पराठे , चटणी नी बटाट्याची भाजी , आणि भुकेल्या मावळ्यांनी ( Google suggested मवाल्यांनी ) सर्व संपवली . त्यातच धीरज नी २ कविता ऐकवल्या . ( कवी लोकांना काय फुकट श्रोते मिळाले कि काय ते सुरु होतात smiley ) असो..४५ मिनिटे आराम करून ट्रेकिंगचा दुसरा टप्पा सुरु झाला . त्या वेळेस बरोबर घडाळ्यात दुपारचे २.१५ वाजले होते . पोट पुढे आलेल्या पोटात पोटभर ढकललं होत ,पण पुढची चढण पाहून पोटात गोळा आला . भरीत भर ( खाणे नाही ) चढताना नावालाही सावली नाही , सूर्य डोक्यावर , अशी बिकट परिस्थितही आमची पावले आम्हाला घेऊन चढू लागली. smiley साधरण बोटावर मोजून ,१० मिनिटे झाली असतील , नी सर्वांनी इ स्टाप घेतला . पाणी हि तसं आता मोजकच उरल होत . सर्वात वरती चढण्यात होते , समीर ( हवा का झोका ) and one & only the greatमृणाल. त्या मागे हि बरीच मंडळी होती , क्रमाक्रमाने सर्व मंडळी जात होती , पण सर्वात शेवटी होता , विवेक the शर्मा . ' भारदस्त ' व्यक्तीमत्वाची , ' वजनदार ' असामी . पंजाबदा पुत्तर भटीनडे दि शान , अपना विवेक यार्र !!! तर विवेक नी धीरज सर्वात शेवटी . विवेक दर ५ मिनिटांनी १० मिनिटे थांबत होता . २ घोट पाणी म्हणून १/२ बाटली पाणी पित होता . उन्हाने चेहरा लाल झाला होता .. विवेकला घेऊन चढण्याची तुलना हि फक्त तोफ घेऊन गडावर चढण्याशी होऊ शकते . अशातच काही सदस्य पुढे गेले होते . रस्ता जरी डाव्या बाजूला जायचा असला तरी थोडस उजव्या अंगाला वरती , प्रतीक , भूषण नी तुषार दिसत होते . थोड जवळ गेल्यावर समजल , नको त्या जागेची मस्ती त्यांना नडली होती , नी शॉटकट म्हणून ते तिकडे गेले . आता पुढे जाणे अशक्य झाले लक्षात आल्यावर ते परत आले . इकडे धीरजचा विवेकशी , नी विवेकचा स्व:ताशी संघर्ष चालू झाला . शेवटी विवेक ने pen killer ( दुखाशामक गोळी ) घेऊन धीरज नी इतरांचा pain कमी केला . कौशिक पण आता थकला होता , तरी तो चालत होता . आता चढण संपून सरळ झाडीचा रस्ता लागल होता . सूर्य पण डोंगराच्या दुसरया बाजूला गेल्यामुळे मस्त सावली आली होती . समोरून काही गावकरी येत होती . मंदिर किती दूर ? विचारल्यावर १० मिनिटे म्हटली , विवेकने ते ऐकून भारी dialog मारला " धीरज भाई ये १० मिनिट मतलब , गावावलोके १/२ घंटा है . घंटा SS हम जल्दी पोहचणे वाले है !” एकंदरी शेवटी घाम गाळात , थांबत ,चालत आम्ही वरती पहोचालो . वरती पाण्याचे भारतात स्वच्छ म्हणता येईल अस तळं होत. मंदिर ५ ते १० मिनिटे अंतरावर होते …. ( FB वरच वाक्य आहे , भारतात अंतर वेळेत मोजतात ) हात पाय धूऊन चालत चालत मंदिराच्या पायऱ्यानशी पोहचलो . तेथे ओंकार , समीर नी प्रतीक होते , त्यांनी थंड पाण्याच्या बाटल्या शेवटी येणाऱ्यानसाठी आणून ठेवल्या होत्या . सोबत शोऐब नी लिओ पण होते . ( आमच्या इथले शंकर एहसान , लॉय म्हणजे " सिवा , शोऐब नी लिओ ) काही आस्तिक लोक देवळात गेली होती . काही तिथे माणसातल्या देवासाठी थांबली होती . तो पर्यंत घड्याळ्यात ४.२० झाले होते .५ वाजता पुण्याला जायची बस पकडायची होती . सो हळू हळू सर्व जमा होऊन ५ वाजे पर्यंत बस स्टाप वर गेलो . सगळे fresh झालो , चहा , जुस , कणीस पोटात ढकलू लागलो . काही लोक बेंचवर पहुडली , काही गप्पांचे फड रमले . पण सर्वात आतापर्यंत सुंदर गोष्ट पाहायला मिळाली , तो म्हणजे सूर्यास्त . क्षितिजावर होणारा सूर्यास्त , तो संधीप्रकाश , खाली दिसणारी ते डोंगर नी झाडी सर्व कस मंत्र मुग्ध करणारे . या निसर्गदेवते समोर काहींचे कॅमरे लवले तर काहींच्या माना . संध्याकाळचे ६.१५ वाजले होते , ५ वाजताची बस अजून आली नव्हती . तसा भारतीय " प्रमाण " वेळे नुसार पण एवढा ' वेळ ' नको व्हयला. मग पुण्याला जाण्यासाठी दुसरे पर्याय शोधण्यास सुरुवात झाली . पर्याय १ . भीमाशंकर वरून मंचर ला जायचे , व तिथून पुण्याला . यात बरीच अनिश्चितता होती . १८ लोकांना वाहन मिळणे कठीण . पर्याय २ .पुण्यासाठी थेट गाडी शोधणे . तशी थेट गाडी मिळणे कठीण , परत १८ लोक . smiley पर्याय ३. भिमाशंकरला मुक्काम करणे . हा सर्वात शेवटचा पर्याय निवडण्यात आला. पर्याय ४. परत रात्री उतरून खांडस ला जाणे . ( suggested by prateek ) ह्या पर्यायावर प्रतीक ला शिव्या टाकण्यात आल्या हे सांगायला नको .आणि पर्याय खारीज करण्यात आला. अंधार दाटला होता नी लख्खं चांदण न्हाल होते . खूप दिवसांनी ( रात्रीनी ) असं चांदणे पहिले होते . रणरणत उन्हं , सावली , सूर्यास्त नी आता चांदण . निसर्ग हि माणसाच्या मनासारखंच असतो . त्यातच १ गाडी भेटली . Direct पुण्या पर्यंत , पण त्यात १८ लोकं मावली नाही . smiley उतरल्यावर दुरून मोठा Head light दिसला , आणि बस आली . पण ती बस महामंडळाची नसून खाजगी होती . त्यातून ' माल ' म्हणता येतील असा पोरी उतरल्या . (साधारण ३० एक पोरी असतील ) कोणीतरी "स्पाय" गिरी करून , माहिती मिळवली ,त्या पोरी night ट्रेकला आल्या होत्या . त्यातच कोणीतरी आपणही " Night “ ट्रेक करावा असा सल्ला दिला . आणि बहुतेक मुलांनी त्याला समर्थन दिले . तितक्यात १ बस आली महामंडळाची , पण ती कल्याण साठी होती . त्या बस ड्रायव्हर ने मागून पुण्याची बस येत आहे अस सांगितलं . आणि शेवटी १५ मिनिटांनी पुण्याची बस आली , त्या वेळेस घडाळ्यात ०७.१५ मिनिटे झाली होती .पुन्हा जागा पकडण्याचे सोपस्कार झालेत आणि बस मध्ये आम्ही बसलो . बस सुरु झाले , सर्व पेंगू लागली . डोळे मिटले गेले. खरच trek म्हणजे काय ? नुसता डोंगरावर चढणे. का पाठीवर bag नी गळ्यात कॅमेरा लटकावून हिंडणे . नाही , ट्रेकमुळे निसर्गाच्या जवळ गेलो. रेल्वेतून पाहिलेला खंडाळ्याचा घाट , टमटम मधून ( रिक्षा) पाहिलेले खांडस गाव . भर उन्हात चढताना अनुभवलेला डोंगर , अंगाला शांत करणारी सावली , झोपडीत घेतलेलं जेवण , एकमेकांची साथ देत गाठलेले शिखर , शंकरा पुढे नतमस्तक झालेले मस्तक , स्वच्छ पाहिलेले ते चांदणे , नी आता शांत मिटलेले डोळे. सगळचं अद्वितीय !!!! I always say , “Trek builds your character “ what say guys ? – धीरज भंडारे. dhiraj.bhandare@gmail.com