कोल्हापुरी तडका!!!

परवा कोल्हापूरला गेल्तो... जाताना, प्रवासातच, आठवणींची जुळवाजुळव करून ठेवली होती... कोल्हापुरात जायचं म्हटलं, की मला बर्‍याच वेळा `सत्यवादी' आठवतो... ते तीनचार रंगाचे, उभे पट्टे असलेलं पहिलं पान, आणि त्यावरच्या मस्त मथळ्यांच्या बातम्या... त्यातले खास कोल्हापुरी शब्द... ते आठवतच सकाळी कोल्हापुरात उतरलो. रेस्ट हाऊसवर गेलो, आणि जस्ट फ्रेश होऊन भायेर पडलो. मस्त पाऊस पडून गेल्ता... हवा बी लई गार!! वाटेवर एका रिक्षाला हात केला, आणि आत बसत, `घुमीव' म्हणून सांगिटलं! पयले घेटली, शिवाजी उद्यमनगरात... फडतरेची मिसळ चापली. ल्हानपनी, कोल्हापुरात आलो, की सकाळी अंबाबाईला जायचो. ते आटवलं, आनि मिसळ संपताच अंबाबाईचं दर्शन घेटलं... शनि अमावस्या म्हणून बाजूच्या शनीच्या देवळात गर्दी व्हती, म्हंताना अंबाबाईचं दर्शन लई `निवांत' झालं... पुन्हा भायेर आलो, रिक्शात बसलो... आमची रिक्षा निगाली... मागं, एक खून खटला कोल्हापुरात लई गाजला व्हता, तवा, रिक्षाच्या मागं, `नाम्या बगतूस काय, घाल गोळी' असं कायतरी लिव्हलेलं वाचलं व्हतं... आजपन आसं कायतरी बगायला मिळावं, म्हणून माजी नजर भायेर भिरभिरत व्हती. म्हंताना रिक्षाच्या मीटरकडे लक्ष न्हवतं. मदीच कवातरी, रिक्षावाला `सॉरी' म्हनला, आनि मी नुस्तं `हा' म्हनलो. म्हंताना त्यानं रिक्षा थांबिवली. दोन मिन्टांनी कुनीतरी यून त्याच्या बाजूला कोपर्‍यात बसला, आनि त्यांच्या गप्पा सुरू झाल्या. मंग माजं कानबी तिकडंच लागलं. आटवनी जाग्या झाल्या, आनि मी आयकू लागलो... ... फीर फीर फिरलो, आनि धा-साडेधाला साने गुर्जीत आलो, आनि रिक्षा सोडली... ब्यागेतून डायरी काहाडली, आनि, त्यांच्या गप्पांतले, कानात साटवलेले सगळे शब्द पयले लिहून काडले. वरती झक्कपैकी मथळा टाकला... कोल्हापुरी तडका!!! - वांड - भावा - काटा किर्र - जाग्यावर पलटी - नाद खुळा - शुन्य मिनीटात आवर - रिक्षा फिरवू नकोस - लई भारी - जगात भारी - नाद न्हाई करायचा - निवांत - तानुन दे - इस्कटलेला - डोक्यावर पडलायास का ??? - चक्कित जाळ - आबा घुमिव !!! - वडाप - काय मर्दा - तर्राट पळालास बघ - काय गुढघ्यावर पडलास काय ?? - शाळा करायलास काय? - ट्येमका लागलाय - पेटलास की - कीशात नाही आना, आणि मला बाजीराव म्हना..! - चिरकुट - घुमिव की पिट्टा! - चहात दही ! - खटक्यावर बोट.. जाग्यावर पलटी ! - एकशरे काढ़लास काय ? - आम्बा पाडला - पुडया सोडू नकोस .... लई झ्याक!!!