मी निघालो हो कळफलक घेऊन हो रस्त्यावर हो मार्गावर ओ काही संस्थळ आली.. मी जिलबी पाडून घेतली.. देवालाच माहिती नक्की कोणती कविता होती जे न देखे मध्ये भावानुवाद करून घेतला एक संस्थळ आले मी काथ्या पण कुटून घेतला.. त्या संस्थळावर मला ती भेटली तिला पाहून माझी सटकली तिच्या कवितेत लैला दिसली मी मजनू बनून आलो रसग्रहण करून आलो सगळ्या निंदा आणि नालस्त्या मी फाट्यावरती मारून आलो ओ काही संस्थळ आली.. मी जिलबी पाडून घेतली.. मग एकदा संपादक आला धाग्यावरती काठ मारून गेला काय माहिती कोण होता मला मात्र कंपूबाज वाटला मी अन्यायाला वाचा फोडली अजून एक जिलबी पाडली जिलबीने पुन्हा युद्ध पेटली ओ काही संस्थळ आली.. मी खाज भागवून घेतली.. लाजले मग सदस्यही स्वतःच्या थोबाडीत मारून त्यांनी घेतली मी देखील टाळी वाजवली संपादकही मागे हटले मला भुक्कड ते समजले मी लेखनकंडू चालूच ठेवले.. एकदम वादळ आले.. माझे खातेच उडाले नवीन आयडी काढली.. मी पुन्हा जिलबी पाडून घेतली.. डायरीयाच्या आठवणी विसरता विसरत नाहीत. त्या रोगाचीच एक झलक रुग्णाने दाखवली आहे. रुग्ण ? पाहा ओळखता आला तर! हे प्रिस्क्रिप्शन मात्र माझेच आहे.