विडंबन लिहिणार्याची काव्यप्रतिभा म्हणजे उत्तम लोणचे करायच्या पाककौशल्यासारखी आहे.
सामग्री जोडून एकत्र करण्याचे रसकौशल्य तर आहेच. आस्वादसुख तर अप्रतिम. चटक लागते.
हे लक्षात येते : नुसत्या वरणभाताने, किंवा नुसत्या बिर्याणीने, किंवा नुसत्या फलाहाराने पोषण होऊन जेवण करता येते. लोणच्याची चटक लागली म्हणून जेवणात बरणीभर लोणचेच खाता येत नाही.
त्याच प्रकारे बाकी सर्व प्रकारचे साहित्यप्रकार एकनिष्ठपणे हाताळणारे साहित्यिक आपल्याला आढळतात - कवी, लघुकथाकार, कादंबरीकार. टिकाऊ साहित्यिकांमध्ये १००% विडंबनकार क्वचितच आढळतील. बाकीची सकस साहित्यनिर्मिती करता-करता चविष्ट विडंबनेही रचणारे त्या मानाने अधिक आढळतील.
तुम्ही दिलेले लोणच्याचे उदाहरण उत्तम आहे.
विडंबने लिहिण्यात केसुंचा हात कोणीही धरू शकणार नाही याबद्दल मला त्यांचा अभिमान वाटतो. त्यांच्या गझलाही अतिशय सुंदर असतात. गझल कशी लिहावी हे त्यांच्याकडून शिकण्यासारखे आहे. त्यांच्या काव्य प्रतिभेबद्दल मी बोलणे म्हणजे .... जाऊदे. मी त्यांना गुरूस्थानी मानते.. कारण त्यांच्या उत्तेजनामुळे मी गझल नावाचा प्रकार लिहिण्याचा प्रयत्न करते आहे (ते अजून तरी जमलेलं नाही हा भाग वेगळा) .
मी केसुंना अशी विनंती वजा आग्रह करेन की, पूर्ण निवृत्ती न घेता लोणच्याच्या चवीप्रमाणे अधून मधून एखादा जिभ जागी करणारा झटका येऊद्यावा.
चतुरंग आपणजे विचार मांडले आहेत ते ही आवडले.
केसु.. आपण विचार करावा ही विनंती.
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
मी आज सकाळपासुन तिसर्यांदा 'केशकर्तनालय बंद होते तेव्हा' असं वाचलं!
केशवसुमारांचा विषय असला की नीट काही वाचताच येत नाही!
बाकी प्राजु यांच्या प्रतिसादाशी सहमत...
विडंबन अजिबातच करुच नये असे नक्की सांगीतले तरी कोणी केशवसुमार यांना?
कमी वेळा लिहा पण अजिबातच लिहायचे नाही हे काही पटत नाही.
परत एकदा केसुंना विनंती आहे की मायकेल जॉर्डन आदी निवृत्त झालेले दिग्गज परत येउन पुन्हा जगज्जेते झाले आहेत.
केसुंच्या पुनरागनमाच्या अपेक्षेत. :<
शिवाय तो 'अनिरुद्ध अभ्यंकरच्या' वेशातून उत्तमोत्तम गझला द्यायला समर्थ आहेच त्यामुळे आपण सर्वस्वी त्याच्या प्रतिभेला मुकणार नाही हे ही नक्की आहे.
सहमत...
मला आत कुठेतरी एक अतीव समाधान आहे की केशवसुमार ह्या दुष्टचक्राचा भेद करून यशस्वीरीत्या बाहेर आला. आणि त्याच्या ह्या निवृत्तीच्या निर्णयाचे मी स्वागतच करतो आहे, कितीही दु:ख झाले तरी!
मीही स्वागतच करतो, परंतु मला विशेष दु:ख झालेले नाही. कधी कुठे एखाददा जबरा कच्चा माल मिळाला की विडंबनही करायला हरकत नाही. परंतु या परप्रकाशी काव्यप्रकाराच्या रंगा म्हणतो तश्या दुष्टचक्रात अडकून केसूने सतत विडंबनंच करत रहावीत आणि त्यामुळे त्याच्यातल्या एका उत्तम कवीची अभिव्यक्ति सतत दडपून जावी असं मला तरी वाटत नाही! मी त्याच्या उत्तमोत्म कविता वाचायला उत्सुक आहे, नव्हे मला ते अतिशय आवडेल! असो.
केसूच्या निर्णयाचे मी मनापासून स्वागतच करतो...!
आपला,
(केसूच्या कवितांचा चाहता) तात्या.
प्रतिक्रिया
सुंदर चिंतन..
विडंबन आणि लोणचे
सुंदर प्रतिसाद धनंजय..
केशकर्तनालय...
हं
शिवाय तो
असेच म्हणतो