अमेरिकेतील मराठी लोकांची राहणी

अरे हो, हो, आलो!! किती जोराने बोंब माराल, विजुभाऊ? :) अमेरिकेत असलेली मराठी तिकडे कशीकाय राहतात, काय काय करतात, सगळी साली इब्लिस आहेत एक नंबरची!! टोपणनांवं घेउन मिपावर वावरतात!!!:) आता सिरियसली, इथे रहाणारी बहुतेक मराठी मान्सां ही चाकरमानी आहेत. नियमितपणे नोकर्‍या (आणि ग्रोसर्‍या!) करतात आणि घरात येऊन चुपचाप पडतात. मधूनमधून गणपती किंवा मराठी मंडळाच्या निमित्ताने मतभेद व्यक्त करतात! तेंव्हा तसा तिकडे आणि इकडे फारसा फरक नाहिये काही!! तुमचे चिरंजीव येतायत कुठनं? त्यांना सुरुवातीला वा नंतरही काय काय अडचणी येतात वा येऊ शकतात, मराठी म्हणुन विशेष अशा काही अडचणी नाहीत. सुरवातीला अपार्टमेंट, गाडी, इथलं ड्रायव्हिंग, क्रेडिट कार्ड वगैरे जमेपर्यंत किरकोळ अडचणी असतात पण त्या अनसरमाउंटेबल नाहीत. नोकरी करायला येणार्‍यांना तर ऑफिसातल्या कलिग्जची खूप मदत होते. न्यूयॉर्क राज्यासारख्या बर्फाळ प्रदेशात आल्यास पहिल्या हिवाळ्याचा त्रास होऊ शकतो कारण स्थानिक थंडी ही किती पडेल याचा अंदाज नसतो म्हणून. भारतातून हिवाळ्याचे कपडे आणू नये कारण त्यांचा थंडीनिवारणासाठी फारसा उपयोग होत नाही (माझ्या मते). तिकडील श्वेत व अश्वेत लोकांशी कसे आणि कितपत संबंध जुळतात ? ते तुमच्यावर अवलंबून आहे. स्थनिक अमेरिकन माणूस हा बोलायला आणि मैत्री करायला अगदी सोपा असतो. पण त्याचबरोबर कुणाच्या फार खाजगी गोष्टीत लक्ष घालणं उचित समजत नाहीत. उदा. स्त्रियांच्या वयाविषयी (आणि वजनाविषयी!!) चारचौघात अंदाज करणं! मिपावरून तुम्हाला अंदाज आला असेलच!! ;) तिकडे रहाताना काय सावधगिरी बाळगावे लागते ? तशी विशेष नाही. अनोळखी ठिकाणी भलत्या वेळेला न जाणे. समोर आलेल्या प्रत्येक इंडियन दिसणार्‍या माणसाने आपल्याला हसून दाखवलेच पाहिजे हा अट्टहास न बाळगणे, पैसे उसने देण्या आणि घेण्यापूर्वी परिणामांचा आधी विचार करणे, इत्यादि आपल्या मुंबईसारख्या शहरात वावरतांना पाळली जाणारी पथ्ये तिथेही पाळली म्हणजे झालं... तिकडील लोकांच्या सवयी व आवडीनिवडी, खाणेपिणे, घरे, सण-उत्सव, वगैरे वगैरे विषयी माहिती (मराठी माणसाच्या दृष्टीतून) जालावर उपलब्ध आहे का ? असावी, कारण इथल्या मराठी मंडळींना (प्रत्यक्ष नियमित भेटणारे) मित्र कमी असल्याने त्यांना जालावर मराठी टंकलेखन करायची भारी खाज असते!! बाकी इथल्या मराठी लोकांच्या सवयी व आवडीनिवडी, खाणेपिणे, घरे, सण-उत्सव तिथल्यापेक्षा वेगळे नसतात हो! म्हणजे तिथे रेग्युलर पंचांग वापरणारे इथे आले म्हणुन लगेच टिळक पंचांग वापरू लागले असं नाही होत!!:) बाकी अभारतीय अमेरिकन लोकांच्या वरील गोष्टींशी आपला वाढवला तर संबंध, नाही तर नाही.... नसल्यास मिपाकर यावर काही प्रकाश टाकतील का? बाकी खाली लंबूटांग लिहितो आहे त्याप्रमाणे. तो तुम्ही सांगता त्या भागात राहिलेला आहे. आमी लय लांब म्हंजे आक्शी वाळवंटाच्या पलिकल्डे म्हना ना!! काही विशेष प्रश्न असल्यास व्यनि करा, उत्तर पाठवीन. तुमच्या मुलाला शुभेच्छा! (आणि तो नॉनव्हेज खात असावा ही सदिच्छा! कारण नायतर कठिण आहे! त्याला मिपावरच्या रेसेप्या करून पोट भरावं लागणार!!!!!:)) आमेन

बाकी माणसांशी संबंध वगैरे जुळण्यात वगैरे काहीच अडचणी येत नाहीत.

अरेरे, लंबु राव आपल्याकडुन ही असली अपेक्षा नव्हती.....

अगं चित्राताई त्यांचे चिरंजीव सध्या अमेरिकेच्या दुसर्‍या राज्यात राहतायत. मलाही वाटले की नविनच येतायत म्हणून मोठ्ठा व्य. नि. केला होता. उत्तरात लेखकाने असे कळवले आहे.

शिक्षणासाठी किंवा अल्पकाळ (नोकरीचा भाग) म्हणून परदेशात जाणे हा निश्चितच गुन्हा नाही, पण संधी च्या गोंडस नावाखाली ऐषोआरामाची सवय झालेले आणि न परतणारेच जास्त असतात. ज्या वेळेस आईवडीलांना भक्कम आधाराची गरज असते , त्यावेळेस शेजारपाजारचे, ओळखीपाळखीचे ह्यांची मदत घ्यायची वेळ येते. असे असंख्य निराधार आई वडील पाहीले आहेत. छोट्या छोट्या गोष्टींसाठी परावलंबीत्व येते.परतफेडीची शक्यता नसल्याने मिंधेपण येते. वृध्द्पणी आईवडीलांचा सांभाळ करणार्‍या मुलांचा अम्हाला केंव्हाही अभिमानच आहे , ह्या श्रीमंती पुढे परदेशातले वैभव कस्पटासमान.

कोल्ह्याला द्राक्षे आंबट. आमचे परमपूज्य माता-पिता तर दर दोन दिवसांनी 'उलथा की आता स्वतःची जागा घेऊन तिकडे' असे प्रेमाने सांगत असतात ;)

ठ्याँ!!