मराठी माणुस उधोग धंदयात खरच मागे आहे का?

काय? म्हणजे तुम्ही घाटी नाही?? अरेरे!! ;)

सोत्रि साहेब मी तुमच मिपा वरी ल लेख वाचतो नेहमि, मला ते वाचायला आवडतात. तुमचि लेख लिहिण्याचि भाषा अतिशय सुन्दर आहे. तुम्ही अतिशय चांगले लेखक होऊ शकता.

माने साहेब तुम्हि ग्रेट आहात माझा तुम्हाला नमस्कार

खरच मनापासुन कौतुक माने साहेबांच

देशातील ७०% रि़क्षांचे मीटर्स सुपर मीटर्स मुंढवा,पुणे येथे तयार होतात शक्य आहे. पण सदर कंपनीचा मालक कोण आहे, हे महत्त्वाचे! देशातील अनेक बॅन्कांची प्रमुख कार्यालये मुंबईत आहेत. याचा धाग्याशी असलेला संबंध समजला नाही!

असे सारखे सारखे मरणाबद्दल काय लिहिता हो? :)

गवि साहेब, खरच चांगले विचार हे वाक्य मात्र निराश करुन गेल:- नपेक्षा मोठ्ठं उद्योगसाम्राज्य आणि सदैव तणावाखाली राहून एक दिवस मेंदूतली नस फुटून मृत्यू, असं नको.. त्याऐवजि मोठ्ठं उद्योगसाम्राज्य आणि खुप लोकांना काम हे जास्त आवडं असत. सध्या जि परिस्थिती आहे जगात त्याचा विचार करता तुमचे विचारही योग्यच आहेत.

इतर कोणत्या भाषिक समाजापेक्षा मराठीत तुलनेत कमी टक्के उद्योजक असतील.. पण इतर अनेक क्षेत्रांत ते पुढे असू शकतात आणि अन्य "भाषिक" मागे... हो... सिलिकॉन व्हॅलित मराठी लोक जास्त की मारवाडी?

जुन्या पिढीतले बीजी शिर्के, गरवारे, किर्लोस्कर, त्यानंतर निर्लेप चे भोगले, विकोचे पेंढारकर, कॅमलिन चे दांडेकर अशी काही उत्तम नावं आहेत.

ह्या लोकांयेवढे यश मिळवले तरच त्या यश मिळवणार्‍याला उद्योजक म्हणावे काय ? माझ्या पाहण्यात असे अनेक मराठी उद्योजक आहेत जे एका ठरावीक चौकोनात अत्यंत यशस्वी आहेत आणि सुखी देखील आहेत. स्वतःचा व्यवसाय आहे, चार-आठ लोकांना नोकरी उपलब्ध करून दिलेली आहे. माझ्या दृष्टीने ते देखील यशस्वी उद्योजकच आहेत. एखाद्या मारवाडी, गुजराथी माणसाने काही छोटासा व्यवसाय चालू केला तर तो आपल्या नजरेत ताबडतोब 'शेठ, धंदेवाला' वैग्रे बनतो. मात्र मराठी माणसाने असे काही केल्यास आपली पहिली प्रतिक्रिया म्हणजे 'घ्या ! घरचे झाले थोडे' किंवा 'कुठून अवदसा आठवली ह्याला' ह्याच प्रकारात असते. आपल्या दृष्टीने मग त्या मनुष्याचे काहीतरी वायफळ धंदे करणे सुरु असते. बाकी

साधा विचार करा -- आत्ता आजूबाजूला किती जण मला स्वतःचा बिझनेस करायचा आहे असा विचार करतात आणि किती जण कमी कष्टाची नोकरी स्विकारतात.

ह्याच्याशी सहमत. पार्टटाईम एखादा धंदा करायची किंवा धंद्यात पैसे गुंतवायची देखील अशा लोकांची मानसिकता नसते. एकवेळ शेअर बाजारात गुंतवणूक करतील, पण कोणाला धंदा चालू करायला देखील ५ रुपये द्यायचे नाहित किंवा स्वतः भागिदारी करायचे नाहित. बर्‍याचदा पालक देखील भक्कमपणे पाठीशी उभे राहण्या ऐवजी नोकरीत कसे सुख, समृद्धी आणि स्वस्थता आहे हे पटवून देत बसतात.

पण पैशाचे बॅकिंगही लागते.ह्या बॅकिंगचा वरील भाषिकांना फायदा होतो एकदम खरयं. अशाच एका जवळच्या पण अमराठी मित्राला तर आम्हि तोंडावर म्हनायचो सालं तुमच्यासारख आम्हाला बिन व्याजी कर्ज भेटत नाहि म्हणुन आम्हि मागे आहोत. हे ऐकुन तो मात्र प्रचंड भडकून एकदम वरच्या पट्टित किंचाळायचा , "अरे कोण म्हणतं आमच्या लोकांना बिनव्याजी कर्ज मिळतं" कुठुन ऐकता हे सगळं , कशाला विश्वास ठेवता यावर वगैरे वगैरे वगैरे... :) मग त्यात एखाद्याला नाव मिळाले की मग उद्यमशीलता,धडाडी,वेळेचे अचूक भान वगैरे म्हणून कौतुक केले जाते. जेब्बात. कसलि धडाडि अन कौशल्य घेउन बसलाय ? पुस्तकि फ़ंडे सगळे अन काय... पाण्यात पडलं कि हातपाय आपोआप हालतातच तसच असतं ते. भरभरुन व्यावसायिक यशाच एकच गुपित सांगतो... "ग़ॉडफ़ादर" असणे. कधि तो नशिब अथवा कधि संधि वा बहुतांश वेळेस प्रत्यक्ष व्यक्तिच्या रुपाने भेटतो. बस हा ज्याच्या मागे आहे तो बघता बघता धनाड्य़ उरलेले व्यावसायिक राहिले तरी जन्मभर कश्टकरीच...

मिपावर देखील असे काही मोनोपॉली असलेले लेखक आहेत. ती लोकं इतरांना लेखन करू देत नाहीत असं मला कोल्हापुरात एका ओळखिच्याने अवांतराचा मार खाल्यावर सांगितल होतं! (ह.घ्या.हे.वे.सां. न.ल.)

कुठले एनोवेटीव उद्योगधंदे? "आमचे येथे पेणचे गणपती आणि परकर मिळतील" वाले?

@धंदा करायला ३ गोष्टी लागतात १. प्रचंड कष्ट करायची तयारी. २. जिभेवर साखर. ३. चोख हिशेबीपणा. >>> गोपाळा सहमती रे बाबा तुझ्याशी...अगदी मनातले शब्द बोल्लास. आणी तु लिहिलेल्या वाक्यावाक्याशी मनापासुन सहमत आहे मी,,,अगदी हेच मत आहे माझं