राजाच्याजवळी अधिकार कसले आहे चमत्कारिक देई ठेऊन ते कुठे अजून हे नाही कुणा ठाऊक त्याचा बडगा चालतो न कधीही आहे मुका वाटते शक्ती येई न त्यास हो कधि तरी राष्ट्र कसे चालते? देशातून कल्लोळ आज उठला राजा पाहतो जरी मंत्र्यावर राज्य टाकून निजतसे रात्री बिछान्यावरी बारा भानगडी अश्या सतत हो तो हाक ये नेमकी राजा गोंधळ माजला चहूकडे आता तरी उठ कि 'अम्मा'ची करण्यात जम्मत तसे शिबूसवे भांडता जाई संपुनिया टर्महि मुळी पत्ता कधि लागता राजाने परतून राज्य बघुनी मांडे मनी भाजले डाव्यांवीण असले तरीही फसले चोहीकडे आदळे चर्चेच्या अगदी भरात गढूनी शत्रू घुसे अंगणी दे केव्हा हुलकावणी न समजे राजा परी आतुनी सांगे युद्ध नको घरात परता पाहा दिवेलागण ओळीने फिरुनी धरा मेणदिवे रस्त्यावरी येउन चोराला बिलगून ऐकत बसे काळ्या धनाची कथा डोळे बंद करून बसतसे कृतीशुन्यतेची व्यथा घोटाळे समजूनहि दिसतसे निष्क्रियतेची पीडा राजाला म्हणती हताश सगळे मानास गेला तडा होती वार, हार तशीच फजिती राजा रडे आतुनी सोनिया चरणी रिमोट करणी चाले परि आतुनी राजा असुनी कणाच आपुला कोठे बरे ठेविला खुर्चीची उब राहि मात्र तरीही सत्तेविना राहिला केशवकुमांरांची माफी मागून उद्वेग व्यक्त करण्यासाठी हे विडंबन लिहिले आहे. मुळ कविता बहुदा ओळखालच