शाप

थपाथपा थापलेस. बदाबदा फेकलेस. कानभर शेंदलेस.

लावसट म्हणजे काय?

खरच ते चित्रकार कॅनव्हासवर बदाबदा रंग फेकून नवचित्रनिर्मीती करतात तसे काहीसे वाटले.

आमचा आनंदयात्री म्हणजे भावनांचा एक जिवंत ज्वालामुखी आहे. तो खदखदत असतोच , पण जेंव्हा त्याचा धाग्यातून उद्रेक होतो , तेंव्हा हजारो मैल लांब त्याच्या झळा जाणवतात .. !

- डाखू ज्वालाप्रकाश

बर्‍याच दिवसांनी लिहिलेस पण लै भारी लिहिलेस.

इथे सहजशी सहमत! (या पापाबद्दल हे देवा तू मला माफ कर!!!:))
जरा जास्तच बर्बन मारून वरती कंग पाव चिकन खाऊन झोपलेल्या एफओबी ला जी भयावह स्वप्ने पडतील ती वर्णन केल्याप्रमाणे वरील लिखाण वाटलं...
:)
प्रस्तुत लेखकामध्ये यापेक्षा कितीतरी दमदार लिहिण्याची क्षमता आहे हे अनुभवाने ठाऊक आहे. वाचकांपर्यंत भावना पोहोचवण्याच्या दृष्टीने वरील लिखाण त्रोटक वाटलं.
स्पष्टोक्तीबद्दल मनःपूर्वक क्षमस्व. पुलेशु...

वाचावेच लागले. :-)

लेखकाच्या नावलौकिकाप्रमाणे हळवे आणि दुखरे.

(मला उपमांवर उपमांची लगड भावत नाहीत. ही बाब वैयक्तिक आवडीनिवडीची आहे. लावून घेऊ नये. मनातल्या व्यवहारांसाठी "भिंतीवरची चित्रे" ही उपमा. मग "भिंतीवरची चित्रे" यासाठी "लवासटींची" उपमा. भिंतीवरची चित्रे हळवेपणाने रंगवून त्या उपमेने मनःस्थिती खरी करण्याऐवजी आता लवासटींच्या कल्पनेत वाचक म्हणून भरकटलो.)

तुमच्या भन्नाट कॅलिडोस्कोपमधे माझे अनुभव घालून बघितले. त्यामुळे लिहिलेले सगळे जिवंत वाटले. एक विलक्षण अनुभव.

---- (म्हणुनच तिरशिंगराव झालेला) माणूसघाणे

अर्थापर्यंत पोहोचल्याचा भास झाला की पोचलो ते कळेपर्यंत , लेखकाने धारण केलेले " टोपणनाव " आठवले . काही जखमा, मरेपर्यंत साथ देतात पण काही मने, त्या जखमा मुद्दामुन उकरुन काढत जिवंत ठेवतात. हे लेखण त्याच जखमांना आणि अविरत दुखी मनांना साक्षाकिंत ठेवुन स्वमनाची, त्यातील यातनेची, एक छोट्या श्या उलाढालीची , स्वताच्या च मनाने व मानाने केलेली 'उकल' असावी असे वाटते ,

झकास !

आवडले आणि अनुभवले.

नेहमीप्रमाणेच क्लासिक..!

(आनंदयात्रीचा चाहता) तात्या.

एखादा लेख वाचुन जर वाचकाचा जिव गेला तर जबाबदार कोन ?
याचे उत्तर मिळाल्याशिवाय No comments !

अंद्या तू सध्या अरविंद गोखले वाचायला लागला आहेस का रे?

हे काय आहे?

शरदिनीतैंची कविता वाचल्यासारखं वाटलं.

आता कशाला हे विचार?