माझे असंख्य तुकडे करत
खुशाल ह्याच्या त्याच्या झोळीत टाकत होतास
ते मिरवत होते माझी लक्तर मूर्खांच्या नंदनवनात
आणि तू तुझ देवपण.
तुझ्या पायांशी तेव्हा रास पडली होती
नमस्कारांची, फेडलेल्या नवसांची,
अन थातूर मातुर अर्जांची
आणि त्यांच्या हातात होते
सुखाचे असंख्य अश्रूबंबाळ दुःखी तुकडे
दोन्हीही चक्रवाढ व्याजाने वाढत जाणारे…
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1587
प्रतिक्रिया
4
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
अप्रतिम लिहिले आहे.. खुप
अप्रतिम लिहिले आहे..
खुप आवडले ...
सुखाचे दु:खी मनोगत कल्पनाच मस्त
जबरी..
लवकरात लवकर पुस्तक कवितासंग्रह अशा फॉर्मॅटमधे निघू दे. म्हणजे प्रवासात किंवा कुठेही जाताना सदैव सोबत घेऊन जाता येतील तुझ्या कविता.
सोनलकडून अजून एक अत्यंत वाचनीय क्रिएशन. कविता म्हणतानाही याला काहीसे उणावल्यासारखे वाटते.
कविता हा शब्द सामान्य आहे. तुझ्या रचना त्यापलिकडच्या असतात बर्याचदा. ही पण तशीच.
लगे रहो..
पुस्तक ? अजुन बरीच उन्ची
In reply to जबरी.. by गवि
पुस्तक ? अजुन बरीच उन्ची गाठायचि आहे. :)
सुंदर.
सुंदर.