महाराष्ट्रीयन हॉटेल्स्/रेस्टॉरंट/खानावळी ईतरत्र का आढळत नाहीत?

अर्थात मराठी माणूस (अपवाद वगळता) धंदा करु शकत नाही या पर्यायाला मत दिले आहे.

पोहे विकले काय किंवा कालनिर्णय विकले काय..एकच..

हे आवडले!

सहमत. ज्यांना महाराष्ट्रीय पदार्थ बाहेर कसे विकले जावे असा प्रश्न पडला त्यांच्यासाठी एक सुचवणी आहे.

>>सगळ्ञा यशस्वी धंद्यांना हे करणे आवश्यक आहे, ह्याविषयी दुमत होऊ नये. पण दुमत व्यक्त करणे हाच उद्देश असेल तर?

नेमका उद्देश मराठी रेस्टॉरंट्सवाल्यांनी उत्तम धंदा करणे हा आणि केवळ हाच आहे.

'मराठी रेस्तराँवाले' म्हणजे नक्की कोण? मराठी पदार्थ विकणारे (कोणतेही) रेस्तराँवाले, की मराठीभाषक (कोणतेही पदार्थ विकणारे) रेस्तराँवाले? (पहिला अर्थ असेल असे गृहीत धरतो.) मला वाटते 'पदार्थाचे मार्केटिंग करणे' हा (या धाग्याप्रमाणे तरी) मूळ उद्देश आहे. 'धंदा चालवणे' हा तदानुषंगिक दुय्यम. आवश्यक, पण तरीही दुय्यम.

शेवटी बॉटम लाईन महत्वाची.

बॉटमलाईन महत्त्वाची खरीच. पण त्याआधी त्यामागचा नेमका उद्देश क्लियर असणे महत्त्वाचे.

त्यासाठी पदार्थांच्या चवीत, त्यांच्या कृतित स्थलकालानुसार थोडीफार मुरड घालण्यास काहीही हरकत नाही.

थोडीफार मुरड घालण्यास हरकत नाही, आणि थोडीफार नैसर्गिकतः घातलीही जात असावी. पण 'थोडीफार' म्हणजे नेमकी किती? मूळ पदार्थापासून किती फारकत घ्यावी? पदार्थ खपतोय म्हणून इतकीही घ्यावी का, की मूळ पदार्थ ओळखता येऊ नये?

मराठी खाद्यपदार्थांच्या कौमार्याची ध्वजा खांद्यावर घेऊन कुणीही धंदा महाराष्ट्राबाहेर करू म्हटले तर तो यशस्वी धंदेवाईक होऊ शकणे कठीण!

'कौमार्याची ध्वजा' आवडली. :) यशस्वितेच्या काठिण्याबाबत साशंक आहे.

नितीन प्रॉडक्टचे लोकलायझेशन सुचवताहेत. सगळ्ञा यशस्वी धंद्यांना हे करणे आवश्यक आहे, ह्याविषयी दुमत होऊ नये.

एका ग्राहकाच्या दृष्टिकोनातून मला लोकलायझेशनची कल्पना पटलेली नाही. मी जेव्हा बाहेर जाऊन (उदाहरणादाखल) चिनी, इतालियन, जपानी किंवा इतर काही (दमड्या मोजून) खाऊन पाहत असतो, प्रयोग करून पाहत असतो, तेव्हा मला 'ही शिंची चायनीज/इतालियन/जपानी/जी काही असेल ती भानगड असते तरी काय हे पाहू या' हे कुतूहल असते. चारचौघांत जाऊन 'मी काल इतालियन खाल्ले बॉ' असे मिरवता यावे हा (किमानपक्षी प्राथमिक) उद्देश नसतो. अर्थात स्थानिक परिस्थितीत मला शंभर टक्के ऑथेंटिक असे काही मिळणार नाही याची पूर्ण कल्पना असते, पण तरीही मूळ पदार्थाच्या शक्य तितक्या जवळ जाणारे काहीतरी अनुभवायला मिळावे, ही अपेक्षा असते. स्थानिक परिस्थितीत तेच सारे साहित्य जसेच्या तसे मिळणार नाही, त्यामुळे शंभर टक्के ऑथेंटिक असे काही बनवता येऊ न शकण्यात विक्रेत्याचा नाइलाज आहे, हे मी समजू शकतो. मात्र 'मला अमूक प्रकारचे खाण्याची सवय आहे' म्हणून (किंवा तसे ठरवून) विक्रेत्याने मुद्दाम त्याचा पदार्थ माझ्या पदार्थासारखा बनवून - मँगल करून - माझ्याच हितासाठी केल्यासारखा माझ्या गळ्यात मारावा, ही एक ग्राहक म्हणून मला माझी फसवणूक वाटते. इतालियनचे सोडा. आमच्यात ज्यातत्यात गोडा मसाला घालण्याची सवय असते किंवा गोडा मसाला आवडतो, असे ठरवून उद्या कोणा पंजाब्याने गोडा मसाला घातलेले छोले किंवा कोणा उडप्याने गोडा मसाला घातलेले सांबार माझ्या गळ्यात मारले, तर ते मी निमूटपणे सहन करावे काय? मला काय आवडते किंवा आवडू शकते हे एक ग्राहक म्हणून मला ठरवू दे ना! 'मला अमूकअमूक पद्धतीचेच आवडते / आवडू शकते' हे माझ्या वतीने ठरवायला - थोडक्यात मला गृहीत धरायला - दुकानदार कोण लागून गेला? आणि मी जर शक्य तितके ऑथेंटिक खाऊन पहायला तयार आहे, तर 'मी ऑथेंटिक खाणारच नाही' हे दुकानदाराने परस्पर ठरवणे हा ग्राहक म्हणून माझ्या अभिरुचीचा अपमान नाही काय? हे एका प्रकारचे प्रोफायलिंग नाही काय? आणि माझी खायची तयारी आहे, तरी मी ते खाणारच नाही हे अगोदरच ठरवण्याचा दळभद्रीपणा कुठला? बाकी, दिल्लीकर पंजाबी जर मुळात थालीपिठाला तोंड लावायला तयार नसेल, तर तो थालीपिठाचे पंजाबीकरण केले तरी कितपत तयार होईल, याबाबत साशंक आहे. कारण काहीतरी पंजाबीकृतच जर खायचे असेल, तर त्यापेक्षा त्याला ऑथेंटिक पंजाबी पदार्थांचा चॉइस दिल्लीत राहून भरपूर आहे. मग तर तो सरळ धाब्यावरच जाईल, मराठी उपाहारगृहात कशाला फिरकेल? मात्र या भानगडीत थालीपीठ आपले थालीपीठपण गमावून तेवढे बसेल, याहून अधिक काहीही होणार नाही. त्यापेक्षा, थालीपिठाला न बदलतासुद्धा, काळजीपूर्वक योजलेल्या जाहिरातींतून काही करून थालीपिठाला ग्लॅमर आणले, आणि अशा जाहिरातींचा सतत भडिमार केला, तर यश येण्याची शक्यता थोडी अधिक वाटते. (त्यासाठी थोडा पैसा गुंतवण्याची आणि थोडी रिस्क घेण्याची तयारी मात्र पाहिजे.)