क्रिकेट हा पक्षपाती खेळ आहे काय?

<<क्रिकेट आहे तसे आहे.. पटतं असेल तर बघा, अथवा चपला>> +१

बॅट्समन म्हणजे पुरुष आणि बॉलर म्हणजे म्हैला असतात , आता पुण्हा विचार करा फलंदाजाला एकदाच संधी मिळते गोलंदाजाला वारंवार संधी मिळते........ हे वाक्य नव्या संदर्भाने विचारकरायला लावेल.

आपण भारतात रहात नाही हे इथे सांगायची काय गरज होती. ;) (ह. घ्या)

अचूक निरीक्षण. बाचाबाचीची सुरवात गोलंदाजाकडूनच होते. फलंदाजाने प्रथम स्लेजिंग केल्याचे मी तरी अजून पाहिलेले नाही. (विकेटकीपर) रमताराम

आणि वर त्यालाच सगळी संरक्षक आवरणे (हेल्मेट, पॅड, विविध गार्डस वगैरे). पण त्याने जर चेंडू परतपावली तडकावला तर बापड्या गोलंदाजाला संरक्षणाची काही तरतूद नाही. इ ना चॉलबे, इ ना चॉलबे.

झालंच तर, काकांशी बोलून ह्या बाबतच्या सुधारणांसाठी बीशिश्यायमध्ये तुमचं 'आनररी कन्सल्टेशन' अ‍ॅरेंज करुन घेऊ का? तसं झालं तर तू मला अंकल काय 'म्हातार्‍या' म्हटलंस तरी चालेल रे. फक्त बीसीसीआय पेक्षा 'आयसीसी'चे बघ ना,(साहेब तिथे आहेत ना सध्या) म्हणजे डॉलरमधे कमावता येईल, हिरवा माज करता येईल. मग बकार्डीचा एक खंबा माझ्याकडून भेट तुला.

(आयला थत्तेचाचांशी कधी सहमती होईल असे वाटले नव्हते बॉ ) ;)

काही काळाने १०-१० किंवा ५-५ असे सामने होऊन त्यात चेंडू फुलटॉस न होता टप्पा पडला तरी नो बॉल ठरवला जाण्याची शक्यता आहे. आणि गुडलेंग्थ टाकला तर गोलंदाजाला तीन सामन्यांची बंदी घातली जाण्याचीही शक्यता आहे.

संपुर्ण सहमत ! आजकाल गोलंदाजाची ( पब्लिकच्या लेखी ) लायकी किंवा त्यांच्या मैदानावरच्या उपस्थितीचे अपेक्षित कारण हे केवळ 'चौकार / षटकार मारण्यासाठी आवश्यक असलेली प्राथमिक क्रिया ( पक्षी : सिंपल आणि निरुपद्रवी चेंडु टाकणे ) इथपर्यंत राहिले आहे असे वाटते. बाकी गोलंदाजाचा तशी काही किंमत नाही, बोलिंग मशिनच्या गोलंदाजीला चोपण्यात तशी "मज्जा" येत नाही म्हणुन आजकाल गोलंदाज असतात. बाकी काही काळाने बॉलिंग म्हणजे केवळ सरळ बॅटवर चेंडु टाकणे अशी व्याख्या झाल्यास ह्या प्रकारतुन गोलंदाज नावाची क्वालिटी हद्दपार होऊन सरळ ११ फलंदाज खेळवण्याचे दिवस येतील का अशी मला शंका आहे. गोलंदाज नसल्यावर विकेट्स तरी का काढा आणि त्यासाठे स्पेशॅलिस्ट किपर तरी का खेळवा ? त्यापेक्षा सरळ ११ फलंदाज खेळवायचे, एखाद्याला कामचलावु किपिंग आणि बाकी ४-५ जणांना कामचलावु बॉलिंग आली की काम झाले, अजुन काय पाहिजे ? ( तसेही सध्या भारतीय संघात युसुफ पठाण, रैना, युवराज सारखे फलंदाज २०-३० ओव्हर्स कोटा पुर्ण करतात ह्यावरुन काय ते समजा, बाकी असो ) - छोटा डॉन

पॉवरप्ले हा आणखी एक फलंदाजाला पक्षपाती प्रकार. पूर्वी १५ षटके असलेला पॉवरप्ले आता २० ओवरचा झालाय. पाच-सात वर्षांपूर्वी एकदिवसीय सामन्याच्या एका डावात सरासरी २००-२२५ धावा होत असत, पहिल्या डावात २७० पार झाल्या की दुसरा डाव खेळणार्‍यांना संधी कमी आहे असे मानले जाई. आता २० षटकांचा पॉवरप्ले, फ्री-हिट, लेग-स्टंपच्या बाहेर वाईड्चा कडक नियम हे सारे आल्यानंतर ३०० धावा सुद्धा धोकादायक मानल्या जात नाहीत. सव्वा-चारशे धावा करूनही ऑस्ट्रेलियाचा संघ पराभूत झालेला आपण पाहिला. त्यानंतरही दोन संघांनी हा टप्पा ओलांडला आहे. जुन्या-नव्याची तुलना करणे अशक्य व्हावे इतके हे नियम आता बदलले आहेत.

त्यांचे एका सामन्यातील पृथक्करण होते ३२-२७-५-० अधिक माहिती http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%AA%E0%A5%82_%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%A1%E0%A4%95%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%A3%E0%A5%80

मास्तरांच्या या प्रतिसादासाठी एकदा जोरदार टाळ्या झाल्याच पाहिजेत. :)

फलंदाजानेही चेंडू मारून यष्ट्या उडवाव्यात... हॅ हॅ हॅ. फलंदाजाने चेंडूला हात लावला तर तो आउट होणार नाही का? आणि अंपायरला सुद्धा हातात बॅट दिली पाहिजे अंपायर काय बॅटवर टेकून बसणार आहे का? करायचं काय त्या बॅटचं. का उगाचच अपील करणार्‍या गोलंदाजाच्या पाठीत दणका घालायचा अधिकार देणार आहात त्याला. आणि यष्टीरक्षकालाच का फक्त विशिष्ट हातमोजे घालायला देतात? ते सर्वांनीच घातले पाहिजेत.... प्रश्न सक्तीचा नाही हक्काचा आहे. क्षेत्ररक्षकांनाही ते मोजे घालण्याचा अधिकार देता येईल, पण गैरसोयीचे असल्याने वापरणार कोण? आमचे मुद्दे गोलंदाजावरच्या प्रतिबंधांमुळे त्यांचे जे तोटे होतात त्याबाबत आहेत. उगाचच नियमांची मोडतोड करण्याचे नाहीत. अवांतर: कालच आमच्या मित्राने त्याच्या मुलाच्या वाढदिवसाचे फोटो दाखवले. त्याला केक कापायला सांगितले तर त्याने एकामागून एक सुरीचे वार करून केकची खिचडी बनवली होती. चांगला झाला होता म्हणे तो पदार्थ. ;)

आता परवा गंभीर सेहवागसाठी रनर म्हणून धावत होता, धावा मोजल्या गेल्या सेहवागच्या खात्यात, का तर म्हणे फटका त्याने मारला. मग आता असं करतो, मला टीम मधे घ्या, मी रन-अपच्या सुरवातीला उभा राहतो. माझ्या ऐवजी बदली गोलंदाज म्हणून डेल स्टेनला बोलावतो. मी फक्त त्याला सांगेन की बाबा रे आता इन्स्विंग टाक नि टप्पा फुल्ल लेंग्थच्या आसपास टाक. प्रत्यक्ष गोलंदाजी तो करेल. त्या चेंडूवर फलंदाज बाद झाला तर विकेट माझी. जमेल का?

आप्ल्याला तर बॉलींग जाम आवडायची बुवा !

मग आता सांगा, ज्याची रिस्क जास्त, त्याला झुकते माप मिळाले तर काय हरकत आहे? आरं व्हय की, पर इक्तं? ('वो तो ठीक है लेकिन इतना... इतना?' असे सख्ख्या बापाच्या सचोटीने पैसे कमावण्याच्या कुवतीवर शंका घेणार्‍या 'जिस देशमें गंगा रहता है' नावाच्या ढापू चित्रपटातल्या गोंद्याच्या चालीत विचारतो) आन् काका म्हनाय लाजायचं कशापाय, तुमी काय नारायणराव हैसा काय का आमी राघोबा व्हतोय, आं? आन् ष्टाटिष्टिक्श काय ओ, तुमी सांगाल ते मोजतंय, हाकानाका. फकस्त त्येच्यातून तुमी काय सम्जून घ्येता त्ये जेच्या तेच्या समजुतीवर हाय. तात्याराव (म्हंजी आपले मिपावाले) म्हंत्यात न्हवं का, 'जेची त्येची समज नि जेची त्येची जानीव' तसं.