प्रवास...

अतिंम क्षण खुप जबरदस्त मांडले आहेत. वाचुन खुप काही करायचे आहे अजुन ही जाणीव ही झाली.. सांजवेळ नसली झाली तरी पहाट पुर्ण पणे उलटुन गेली आहे याची खडकन जाणिव झाली. लिहित रहा ... वाचत आहे.

मस्तं लिहीलं आहे.

फारच सुंदर.... सांजवेळ वाटतेय, छान गार वारा सुटलाय, पारिजाताचा सदा पडलाय कोणाच्या तरी दारात, छाती भरून सुगंध साठवतोय, ह्याच पारिजाताच्या साक्षीने काही स्वप्नही पहिली होती, कधी पूर्ण न होणारी, क्या बात हे !!! त्या पारिजातकाचा सुंगध लेखातून सुद्धा दरवळतोय

पहाटच नव्हे तर दुपारही टळत आहे अशी भेदक जाणीव आता व्हायला लागली आहे. त्यात हे वाचून एकदम खूप काही जाणवलं. भारी आहे हे.

चांगलं लिहीण्याची ताकद दिसली. - कमोडक

सैनिकाचं मनोगत वाटतंय, थकलेल्या तसंच अंगभर झालेल्या जखमा सहन न होणा-या. छान लिहिलं आहेस. येउदे अजुन.

मला खूप आवडला हा लेख. एकदम प्रभावी लेखन शैली आणि कल्पना.

छान लिहिलं आहेस. वेळ हातातून निसटून जातो आणि आपण फक्त बघत राहतो.. अगदी खरंय!!

तुमच्या मागच्या लेखाची आठवण झाली. हेलावुन सोडता तुम्ही. अहो दिवस काय टप्प्याट्प्प्यान पुढे सरकत्च राहिल शेवटी कसा घालवला हे महत्वाचे नाही का?

पण पदराखाली तिच्या कसलीच भीती नसायची, स्वतःच्या हजार चुका झाकून घेईल ह्याची खात्री असायची

मला "अग बाइ अरेच्च्या!" मधील "मायेच्या हळव्या" गाण्याची आठवण झाली.... लेख अतिशय प्रामाणिक.... cheers!!!