आपले काय मत ?

हॅ हॅ हॅ... शक्यता कमी वाटते.. खुपच चोथा झालेला विषय आहे.. पण नवीन (डु) आयडींचा भरवसा नाही. कदाचीत तुझ भविष्य खरही होईल ;)

पुनममधे नाही का तु चिकन लॉलिपॉप खातो तेव्हा मी तो आजुबाजुला पसरलेला पालापाचोळा साफ करत.

+१ कन्क्लूजन ठरले आहेच. या चर्चेने आपल्या खाण्यात न खाण्यात बदल होणार नसेल तर मग काय ? यू आर ऑलरेडी कन्विन्स्ड..

प्र्.का.टा.आ.

तांबेच रोज संध्याकाळी एक क्वार्टर मारतात असं ऐकलं आहे

आम्ही मात्र तांबे फॅमिली डॉक्टरसाठी लिहायला बसले की क्वार्टर मारुनच बसतात असे ऐकले आहे. ;-)

बेस्ट प्रतिसाद. (अर्थात तुम्ही मांसाहाराकडे वळावे असे सुचवायचे नाही. )

खी खी खी! अरे किती वाट लावशील? तशीही कुणी कुणाची किती वाट लावावी हे सांगण्याचा अधिकार मला नाही. फक्त एक निरिक्षण नोंदवले इतकेच!;)

पुढचा जन्म वाघ अथवा शिंव्हाचा मिळाला तर ?

गेल्या जन्मातील दुष्कृत्यांचे परिणाम पुढील जन्मात भोगावे लागतात. जर पुढला जन्म वाघ-सिंहाचा मिळाला तर देवबाप्पाला मांसाहार न करणे दुष्कृत्य वाटते असे मानण्यास जागा आहे. ;)

ठ्ठ्यॉ!!!! वात्रट पर्‍या! =)) =))

:bigsmile: क्या बोल्या!

आता शुद्ध शाकाहारी लोकांची वृत्ती किती सात्वीक असते हा संशोधनाचा विषय आहे.

मी स्वतः शाकाहारी आहे म्हणून स्वानूभवाने सांगतो मला माझी व्रूत्ती तामसी व असमाधानी पध्दतीचीच फार वाटते. आहारामूळे तर सात्वीकता नक्कीच आलेली नाहीये. आणी माझा नैसर्गीक स्वभाव हा अत्यंत बंडखोर तसेच थोडा स्पर्धात्मकच आहे. पण माझे एक नीरीक्षण असेही आहे की मी जेव्हा जरा आवडीचे असे मस्त,चमचमीत,तीखट थोडक्यात शाकाहारीच पण जीभेचे चोचले पूरवणार्‍या विशेष रेसीपी /पदार्थ भोजनामधे थोडे जास्तच खातो त्या दीवशी (व पूढील १-२ दीवस) मला माझी कामवासना नेहमी पेक्षा प्रखर जाणवते (अर्थात कांदा/लसूण सोडून अथवा पकडून काही फरक जाणवला नाही.) तसेच जे मित्र त्यांना झेपेल तसा मासांहार नीयमीत करतात ते खरोखर जास्तच तृप्त आणि प्रसन्न वाटतात. म्हणजेच माझ्या तौलनीक अतृप्तीचे कारण माझा शाकाहार आहे काय ?

>>मला तरी मांसाहारी लोक जास्त तामसी वगैरे कधी वाटले नाहित... मला वाटते, मांसाहाराला तामसी आहार म्हणलेले नाही आहे, तर, शिळे, उष्टे वगैरेला तामसी म्हणतात. मांसाहार हा राजसीक आहार आहे. विवेकानंद मासे खायचे (आणि मला वाटते रामकृष्ण परमहंसपण), कारण सोपे होते - स्थानिक अन्न. बाकी कोणी काय खावे हा ज्याचात्याचा प्रश्न (जो पर्यंत आपले डोके खात नाहीत तो पर्यंत. ;) ) ज्यांना अमुक एक (कुठल्याही बाजूने) म्हणजेच चांगले वगैरे वाद घालण्याची आवड असेल त्यांना काहीतरी न्यूनगंड आहे असे समजावे आणि सोडून द्यावे. अर्थात त्यासाठी आपण देखील तसे वागत नाही आहोत ना ह्यावर लक्ष द्यावे इतकेच...

वर इतरांनी म्हटल्याप्रमाणे जर तुमची इच्छा नसेल होत तर नकाच करु ना मांसाहार. तुमच्या सर्व प्र्श्नांना, प्रश्नकर्त्या नातेवाइकांना एकच उत्तर... "मेरी मर्झी...."

सहमत आहे.

आता शुद्ध शाकाहारी लोकांची वृत्ती किती सात्वीक असते हा संशोधनाचा विषय आहे.

मुळात आहार आणि वृत्ती यांचा काही परस्परसंबंध असतो याबद्दल साशंक आहे. हं, आता आहाराबद्दलच्या गंडाचा वृत्तीशी संबंध असू शकेलही. (हे शाकाहारी/मांसाहारी/मत्स्याहारी/अंडाहारी/व्हेगन/नरभक्षक सर्वांनाच लागू आहे.)

लग्नाआधी शाकाहारी होते. लग्नानंतर मांसाहारी बनले. एक पॉझीटीव्ह बदल आयुष्यात घडला. जियो! आजकाल मिपाकरांकडून लग्नानंतर येणार्‍या (बराचश्या काल्पनिक) हलाख्यांची वर्णनं इतकी वाचलीत की हे पॉझिटिव्ह मत वाचून खरंच बरं वाटलं! मासे मेंदूला छान. तसेच बदामही. मला बदामापेक्षा मासे आवडतात. डब्बल जियो!!! मलाही! आमचं मत, "जो जे वांछिल तो ते खावो, एकजात" :)

मासे मेंदूला छान.

माशांतून फॉस्फरस हे द्रव्य मिळते, जे मेंदूच्या वाढीसाठी पोषक असते, म्हणून मासे मेंदूला चांगले, असे म्हटले जाते. असेलही. शक्य आहे. पण हे मत्स्याहार करण्याकरिता कारण अथवा समर्थन असू नये, असे वाटते. 'शून्याला कोणत्याही संख्येने गुणले, तरी गुणाकार शून्यच येतो', असे काहीसे शाळेत (गणिताच्या तासाला) शिकल्याचे आठवते. त्यामुळे, असा काही फायदा होईलच, याची शाश्वती देता येईलसे वाटत नाही. उलटपक्षी, केळ्यांमधूनही भरपूर फॉस्फरस मिळू शकते, असे कळते. तेव्हा असा काही फायदा मिळायचाच असल्यास, हाच फायदा कच्ची केळी, फ्रूट सॅलड किंवा शिक्रण ("खाण्याची आवडः रोज शिक्रण पाहिजे. कारण शेवटी आम्ही भटेच! त्याला काय करणार?" - संदर्भः पु.ल.) यांमधूनही मिळू शकावा, असे वाटते. तसेही, मेंदूची वाढ आणि बुद्धिमत्ता यांचा थेट संबंध असण्याबद्दल साशंक आहे. तेव्हा, "मला मत्स्याहार आवडतो म्हणून मी मत्स्याहार करतो/करते" असे कोणी म्हटल्यास ते पटण्यासारखे आहे, आणि ज्यांना मत्स्याहार आवडतो त्यांना त्यासाठी एवढे एकच कारण पुरेसे ठरावे. "मत्स्याहार मेंदूसाठी चांगला म्हणून करतो/करते/करावा" वगैरे (माझ्या मते भंपक) मखलाशीवजा स्पष्टीकरणाची गरज आहे असे वाटत नाही. (हेच शाकाहाराबद्दलही म्हणता येईल. एखाद्याला शाकाहार आवडतो किंवा भावतो तर त्याने जरूर शाकाहार करावा. कारणे देत बसू नये. कोणीही विचारलेले नाही, आणि कोणालाही घेणेदेणे नाही. किमानपक्षी, कोणालाही घेणेदेणे असू नये.)

लग्नाआधी शाकाहारी होते. लग्नानंतर मांसाहारी बनले. एक पॉझीटीव्ह बदल आयुष्यात घडला.

या बदलात पॉझिटिव्ह किंवा निगेटिव्ह यांपैकी काहीही आहे असे वाटत नाही. शाकाहार अथवा मांसाहार यांपैकी कशातही वाईट किंवा हीन प्रतीचे असे काहीही नाही. कोणी काय खावे अथवा खाऊ नये अथवा खायला सुरुवात करावी अथवा खाणे सोडून द्यावे आणि कोणत्या कारणासाठी, हा ज्याचात्याचा प्रश्न आहे. आधी शाकाहारी होतात, तुमचा प्रश्न. नंतर मांसाहारी बनलात, पुन्हा तुमचा प्रश्न. जोपर्यंत आपली पद्धत कोणी इतरांवर लादत नाही, तोपर्यंत कोणीही काहीही खावे, आणि आहारशैली मनात आले तर बदलावी नाही तर बदलू नये. हे ज्यानेत्याने ठरवावे. यात युनिवर्सली पॉझिटिव्ह किंवा निगेटिव्ह असे काही असू शकत नाही. माझ्या मते हा बदल आहे खरा, पण न्यूट्रल बदल आहे, पॉझिटिव्ह किंवा निगेटिव्ह यांपैकी काहीही होऊ शकत नाही. (हेच शाकाहाराबद्दलही म्हणता येईल. आधी मांसाहार करत असल्यास कोणतेही पाप केले जात नव्हते, त्यामुळे नंतर सोडून दिलेला असल्यास "पॉझिटिव्ह" असे काही घडलेले नाही. उलटपक्षी, बदलाचा निर्णय स्वखुशीने - कोणत्याही कारणासाठी - घेतला असल्यास निगेटिव्हही काही घडलेले नाही. तेव्हा बदल न्यूट्रल आहे.) समांतर उदाहरण द्यायचे झाले, तर समजा मी उद्या असे विधान केले, की 'पूर्वी मी ष्टेक / गोमांस खात नव्हतो, नंतर खाऊ लागलो. एक पॉझिटिव्ह बदल आयुष्यात घडला.' ठीक आहे, एक नवीन गोष्ट मी खाऊ लागलो, एका नवीन गोष्टीचा आस्वाद मला मिळू लागला वगैरे वगैरे. पण 'पॉझिटिव्ह बदल' म्हटल्यावर माझ्या आधीच्या पद्धतीत तुलनेने काही 'निगेटिव्ह' होते काय? किंवा आज जे ष्टेक खात नाहीत / गोमांसभक्षण करत नाहीत, ते किंवा त्यांची आहारशैली तुलनेने "निगेटिव्ह" - पर्यायाने "हीन" - ठरतात का? ष्टेकचे जाऊ दे. सफरचंदाची सफरचंदाशी तुलना होऊन जाऊ दे - मत्स्याहाराची गोष्ट चालली आहे, तर मत्स्याहाराबद्दल बोलू. पु.लं.नी कोठेतरी - बहुधा 'पूर्वरंग'मध्ये - 'मी पिढीजात मत्स्याहारी असलो तरी मी किंवा माझ्या पूर्वजांनी कधी कच्चा मासा खाल्लेला नसल्याने जपान एअरलाइन्सच्या प्रवासात मिळालेली सुशी झेपली नाही आणि हाल झाले' अशा अर्थाचे विधान केलेले आहे. (उद्धरण मूळ शब्दांबरहुकुम नाही. मूळ स्रोत सध्या माझ्यासमोर नाही, आणि मूळ अवतरणातून ओसंडणारी 'हॉरर ऑफ हॉरर्स'ची सूक्ष्मछटा नेमकी चित्रित करण्यास माझा कळफलक असमर्थ आहे.) किंवा, इतरत्र - 'हसवणूक'मधील 'माझे खाद्यजीवन'मध्ये - 'बूयाबेस' हा (समुद्राहाराचा) प्रकार (हजार फ्रँक टिकवून) चाखल्यावर फारसा न झेपल्याचे सूचित केले आहे. हरकत नाही. ज्याचीत्याची आवड. आता पुन्हा माझे उदाहरण घेऊ. माझ्या पूर्वजांपैकी कोणी कच्चा तर सोडाच, पण कोणत्याही प्रकारचा मासा खाल्लेला नाही. पण मी सर्वप्रथम वेगवेगळ्या प्रकारची सुशी खाल्ली तेव्हा मला हा प्रकार भयंकर आवडला, आणि अजूनही संधी मिळेल त्याप्रमाणे आणि खिशाला परवडेल तसे हा प्रकार मी अधूनमधून आवडीने खात असतो. आणि मध्यंतरी कोठेतरी रेसिपी मिळाल्यावर (हाताशी उपलब्ध असलेल्या घटकांप्रमाणे त्यात सोयिस्कर फेरफार करून पण मिळालेल्या रेसिपीशी जमेल तितके प्रामाणिक राहत) 'बूयाबेस'चा एक छोटा प्रयोग करून पाहिला, आणि त्यातून निर्माण झालेला 'बूयाबेस'सदृश पदार्थ (ऑथेंटिक पारंपरिक देऋब्रा आवृत्ती - कोळंबी, तिसर्‍या, स्क्यालप आणि क्याटफिश घालून - गरिबाला प्रयोगासाठी एवढेच परवडते.) स्वतःही खाल्ला आणि पोरालाही खाऊ घातला. दोघांनाही आवडला. ठीक आहे. पुन्हा ज्याचीत्याची आवड. पण आता समजा की मी म्हणू लागलो, की 'पूर्वी मी सुशी किंवा बूयाबेस खात नव्हतो, पण नंतर खाऊ लागलो, आणि ते आवडूही लागले हा एक पॉझिटिव्ह बदल झाला.' म्हणजे पूर्वीची माझी अवस्था निगेटिव्ह होती काय? किंवा सुशी आणि बूयाबेस न खाणार्‍या (किंवा एकदा खाऊन कौटुंबिक परंपरेशी किंवा नेहमीच्या सवयीच्या चवीशी विसंगत निघाल्यामुळे न आवडणार्‍या) पु.लं.सारख्यांची खाद्यजीवनशैली तुलनेने 'निगेटिव्ह' होती ('थूत् त्यांच्या जिंदगानीवर' किंवा 'गाढवाला गुळाची चव ती काय?'च्या थाटात) असे मी त्यातून अप्रत्यक्षपणे सुचवावे काय? तर तसे नसावे. मला सुशी किंवा बूयाबेस आवडत असेल तर तो माझा प्रश्न. पु.लं.ना नसेल आवडत तर तो त्यांचा प्रश्न. यात 'पॉझिटिव्ह' किंवा 'निगेटिव्ह' अशी तुलना होऊच शकत नाही. दोघांच्या खाद्यजीवनशैलीत 'फरक' आहे खरा, पण हा 'फरक' पॉझिटिव्ह' किंवा 'निगेटिव्ह'च्या स्वरूपात मांडता येत नाही. कारण मुळात अशी तुलनाच असू नये. दोघांपैकी कोणाचीच पद्धत 'पॉझिटिव्ह' किंवा 'निगेटिव्ह' (पर्यायाने 'श्रेष्ठ' किंवा 'कनिष्ठ') नाही. त्यामुळे दोघांपैकी (किंवा इतरांपैकीही) कोणी आपली शैली बदलून दुसरी कोठली शैली अंगीकारल्यास त्यात 'पॉझिटिव्ह' किंवा 'निगेटिव्ह' असे काही म्हणता येऊ नये. 'आपण अमूकअमूक गोष्ट खातो' किंवा 'आपण अमूकअमूक गोष्ट खात नाही' यावरून पॉझिटिव्ह-निगेटिव्ह-श्रेष्ठ-कनिष्ठ वगैरे कसे ठरते, हे मला आजतागायत न उलगडलेले कोडे आहे. आमेन!

Good info. Thanks. Just in lighter tone: म्हणजे सोमरस हे प्राचीन Cloud9 असावे..

शाकाहारी लोक अतीरेकी असतात.

संदर्भासहीत स्पष्टीकरण द्या !