शाळेत असताना आमच्या वर्गात भावड्या नावाचा वर्गमित्र होता. भावड्या पायर्‍या पार करत करत आमच्या वर्गात पोहोचता झाला नव्हता तर एकाच पायरीवर अंमळ जास्तच रेंगाळल्याने स्वारी आमच्या बरोबर वर्गात दाखल झाली होती. त्यामुळे भावड्या इतर वर्ग सोबत्यांपेक्षा थोराडच दिसे. वर्ण देखील महाराष्ट्र देशीच्या उन्हातान्हात तापल्याने चांगलाच रापलेला. भरीत भर म्हणून त्या अनगढ वयातल्या आम्हा सगळ्या १२-१३ वर्षीय मित्रांसाठी भावड्या म्हणजे सर्वज्ञ असे. त्याच्या पोतडीतले किस्से म्हणजे अलिबाबाची गुहाच जणू. तर असा हा आमचा भावड्या आमच्या वर्गात असताना, त्या एका वर्षात त्याने उडवलेली ही काही धमाल. खास तुमच्यासाठी. तर भावड्याच्या मनी आमच्या वर्गातली एक बाला भरली. तिच्याशी बोलायचं कसं ही विवंचना भावड्याला सतावू लागली. भावड्याने बराच विचार करून तिला चिट्ठी लिहिली. आणि ती चिठ्ठी आम्हाला दाखवली. खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर मेरी प्यारी सगुना म्या उंद्याच्या बाजार्ला आंडी वपाया यणार हे तरी त्वा मला भेटाया बाजार्ला येने. मपली आंडी वपून झाल्यावं आपुन टाकिजात पिच्चर पघाया जावू. तुप्लाच भावड्या. भावड्या-सगुना एक दुजे के लिये खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर खूश्खबर भावड्याची ही खूश्खबर आम्हाला त्याची टर उडवायला बरेच दिवस पुरली. आम्हाला त्या वर्षी इंग्रजी शिकवायला भिंगारदिवे नावाचे शिक्षक होते.भिंगारदिवे सरांचा भावड्यावर विशेष जीव.भावड्या हे समुद्रमंथनातून निघालेलं रत्न आहे. ही सरांची धारणा.भावड्याही सरांच्या कसोटीला न चुकता खरा उतरायचा. तर एकदा भिंगारदिवे सरांनी सगळ्या वर्गाला एक उतारा फळ्यावर लिहून वाचण्यासाठी दिला. प्रत्येकाने आपापली पाळी आली की तो उतारा उभं राहून वाचून दाखवायचा असे. It was the day of village fair .Children in the house wanted to enjoy the fair. So father told the servant Ramoo to keep the bullockkart ready असा काहीसा तो पॅसेज होता. सगळ्या मुलामुलींनी तो बहुतांश बरोबरवाचला. तोवर इकडे भावड्याची चलबिचल सुरु झाली. मुलं जसजसं वाचत गेली तसं त्याने ते आपल्या वहीत देवनागरीत उतरून घ्यायचा जमेल तसा प्रयत्न केला. आणि एकदाची भावड्याची पाळी आली. भावड्यापेक्षा सरांच्याच चेहर्यावर जास्त तणाव दृगोचर होवू लागलेला.भावड्याविषयी त्यांना पूर्ण खात्री. सर भावड्याला विचारते झाले "काय रे भावड्या वाचणार काय?" "हा सर, वाचितो ना" हा भावड्या. "बरोबर वाचणार ना भाउराया?" सर आता भावड्यावरून भाउरायावर आले. बहुधा येउ घातलेल्या संकटाची नांदी त्यांना लागली असावी. "हा सर.येक्दम बराबर वाचितो पघा" भाउराया उत्तरला. झाले. सरांचा तणाव अजूनच वाढला. मुलं काहीतरी गंमतीशीर ऐकायला मिळणार म्हणून आनंदली. तर मुली आधीच संकोचल्यासारख्या झाल्या. भावड्याची ख्यातीच तशी होती. भावड्याने वाचायला सुरुवात केली. "ईट वाज द डे आफ व्हिलेज फेअर. चिल्ड्रेन एन द हाउस वान्टेड टू एंजॉय द फेअर. सो फादर टोल्ड द सर्वंट रामू टू कीप द ..." इथवर येवून भावड्या थबकला.वहीत उतरवलेलं काही ,काही प्रयत्न करून भावड्याने बरंचसं नीट वाचलं.पण बुलककार्ट काही भावड्याला झेपणारी नव्हती.भले घरी तो दिवसरात्र बैलगाडीवरच असायचा.पण तीच बुलककार्ट हे त्या सर्वज्ञाला ज्ञात नव्हतं. भावड्या इथं अडखळला.पण क्षणातच त्याने स्वतःला सावरलं. आणि वाक्य पूर्ण केलं आणि ते वाक्य उच्चारून त्याने सगळ्यांच्याच अपेक्षा पूर्ण केल्या.सरांच्या रागाला पारावार राहिला नाही. मुलांनी वर्ग डोक्यावर घेतला तर मुली संकोचत का होईना पण हसू लागल्या. भावड्यानं वाचलेलं शेवटचं वाक्य होतं "सो फादर टोल्ड द सर्वंट रामू टू कीप द बलात्कार रेडी." सर भावड्याला प्रेमळ सुरात म्हणाले"भाउराया पुन्हा वाचा शेवटचं वाक्य" परत एकदा "सो फादर टोल्ड द सर्वंट रामू टू कीप द बलात्कार रेडी."भावड्या वाचता झाला. वर्गातल्या हशा आणि किंकाळ्यांचा आवाज एव्हाना छप्पराला भिडला होता. या बलात्काराचं अजून एक आवर्तन झालं मग मात्र भिंगारदिवे सरांचा संयम संपला आणि त्यांनी त्यांच्या हातातल्या छडीने भावड्याच्या पाठीवर बुलककार्ट केला. आणि आम्ही वर्गमित्रांनी सुद्धा वर्षभर........