मी मराठी (अर्थात माझं इंग्रजी आणि मी )

अगदि "शेम्-टु-शेम" ष्टोरि आह्ये की राव आपली.(अन् जवळपास आपण करीत असलेले/केलेले "उपाय" सुद्धा.) फरक इतकाच की इथं मिल्टन कीन्स राहुन आम्ही अजुनही आंग्ल भाषा न शिकता राहुन दाखवलयं. :-) ;-) आपलाच, (Ambition is the poor excuse for not being enough lazy.) असं मानणारा, मनोबा

हा लेख चांगला झाला आहे... अवांतर : कोणताही अभिनिवेश न बाळगता सरळ मनाने लिहिलेले लेख मस्त वाटतात... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

सहज लिहिलय एकदम्...सिक्स फ्लॅग ला गेला होतात न्यू जर्सीत असता की काय तुम्ही?

लेख प्रामाणिक आहे. त्यातील अनुभवाच्या खरेपणामुळे , विशेष म्हणजे प्रतिष्ठेच्या रूढ कल्पनांना झुगारून , आपल्याला जाणवलेल्या आपल्या मर्यादांचा दिलखुलासपणे उल्लेखांमुळे एकदम प्रत्ययकारी वाटेल असा. मात्र इंग्रजी भाषेचा वापर दिखाऊपणाकरता करणे हे जसे त्याज्य , तसेच त्या भाषेमधल्या ज्ञानाचे थोडे कण तरी आत्मसात करण्याकरता त्या भाषेशी जवळीक साधणे इष्ट. ही जवळीक साधताना काय जाणवले , कसल्या अडचणी आल्या , त्यांच्यावर मात कशी केली याबाबतसुद्धा लिहायला हवे.

प्रामाणिक लेखन. प्रचलित व्यवस्थेतून जाताना येणार्‍या अडचणी मोकळेपणाने मांडण्याचे धाडस वाखाणण्याजोगे. बाकी मुक्तसुनीतशी सहमत. चतुरंग

आवडला लेख. प्रामाणिकपणे लिहिलय. मीही मराठी माध्यमातून शिकले आहे. जरी व्याकरण दृष्ट्या इंग्लिश व्यवस्थित होतं/ आहे, आणि लिहिताना काही अडचण जाणवायची नाही तरी कॉलेजमधे गेल्यावर सुरुवातीला बोलता यायच नाही तेवढ्या सफाईदारपणे. शेवटी तेही जमलं. न्यूनगंड न बाळगणं महत्वाचं. असो. अमेरिकन माणासाचा हात देवनागरी लिपीत वळवलात?? है शाब्बास!! :)

प्रामाणिक कथन नर्मविनोदीपध्दतीने मांडले आहे,आवडले. स्वाती

वा ! छान ! लेखन पध्दत आवडली ! राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

आपले कथन आवडले. आपल्या प्रगतीसाठी मनपूर्वक अभिनंदन. मराठीच्या माध्यमाच्या मुलांसाठी मात्र काहीतरी भरीव करायला हवे हे मात्र कोठेतरी जाणवत होते.

लेख मस्तचं जमलायं.... लगे रहो.... पुढच्या लेखनाला शुभेच्छा.... इंग्रजी ऐकण्याला थोडाफार सरावलेला... (चेतन) अवांतरः तुझ्याप्रमाणे मलाही गोरेगावच्या शळेतले "दिवसाचे तारे चांगलेच आठवले"

प्रामाणिक लेखातून अस्सल भावनांचे प्रकटीकरण मनाला स्पर्शून गेले. यशोधरा ह्यांनी म्हंटल्या प्रमाणे न्यूनगंड न बाळगणं महत्वाचं. हे अतिशय महत्वाचे. आत्मविश्वास आणि चिकित्सक बुद्धी माणसाला प्रगती पथावर साथ देते. एखादी गोष्ट आपल्याला माहित नसेल तर ती ताबडतोब मित्राला/सहकार्‍याला विचारली तर आपले अज्ञान एका पुढेच उघडे पडते पण त्याने समजावून सांगितल्यावर त्याला त्या ज्ञानापुरते 'गुरू'चे श्रेय दिल्यावर आपल्याला कमीपणा वाटत नाही. ज्ञानात भर पडलेली असते. पुढचे अनेक अवघड प्रसंग टळतात.

छान !!! आमुचे इन्ग्रजी सुद्धा इतकेच सून्दर आहे.. आनी आम्ही तर चीन नावाच्या ज्या देशात आहोत तीथे तर चायनीज भाशा च बोलावी लगते.. असो ... बाकी वृत्तान्त पून्हा कधी~~~~~ मात्र लेख खरच मस्त वाटला.....

छोटीशीच घटना पण तुम्ही मस्त मांडली ती... आवडली. बिपिन.

मला पण अशा इंग्रजी शब्दांबद्दल बरेच कुतूहल होते. कारण बहुतवेळा त्याचा मुळ उच्चार हा थोडा मराठीकरण होऊन समोर येई. उदा. डिस्टॉप म्हणजे डिस्टर्ब. आणि घरी तर मराठीचा आग्रह असल्याने मला तर बरेच शब्द मराठीतून माहीती होते. उदा: डीश अँटेना ला बशी नभोगता(चायला कसा आणि कोणी काढला हा शब्द कोणास ठाऊक) रेडीओ ला अर्थातच आकाशवाणी. टी.व्ही. ला दूररर्शन. कॉलेज ला महाविद्यालय. रोड ला रस्ता.(रोड, स्ट्रीट आणि वे मधे नक्की काय फरक असतो कोण जाणे. कदाचित रस्ता, मार्ग, पथ सारखे शब्द असतील ते) तसेच चहाची किटली आणि तीर्थाची झारी का असाही मला प्रश्न मला पडत असे. कारण रचना तर दोन्हीची सारखी असते फक्त आकारात फरक. असो तर थोड्या फार फरकाने मी पण सतिशसारख्याच अनुभवातून गेलेलो आहे. :) अवांतरः डेक्कन कॉलेजच्या एका सुपरीटेंडंटची म्हातारी आई कोकणात सर्वाना अभिमानाने सांगत असे "आमचा बन्या ढेकूण कालेजात सुपारीटुण् टुण् आहे". पुण्याचे पेशवे

मी पण सतीश आणि यशोधराप्रमाणे मराठी माध्यमातुन शिकलो. मला पण ईन्जिनीर होइपर्यन्त तान्त्रिक इन्ग्रजी यायचे पण बोलता येत नव्हते. पुढे मी माझ्याच महाविद्यालयात प्राध्यापक झाल्यावर तीन महिन्यात अगदी फाडफाड इन्ग्रजी बोलु लागलो. मला तर मराठीतुन शिकल्याचा फायदाच झाला. मराठीच्या माध्यमाच्या मुलांनी कसलाही न्युनगन्ड बाळगु नये. त्यान्ची आकलन शक्ती चान्गली असते. पालकानी पण मुलांना मराठी माध्यमात घालावे असे मला वाटते. मराठीच्या माध्यमाच्या मुलांना फक्त थोड्याशा सरावाची गरज असते. अप्रतिम लेखाबद्द्ल धन्यवाद सतीश . शुद्ध्लेखनाच्या चुका माफ कराव्यात. अनिकेत

मी सुध्दा मराठी माध्यमातच शिकले आहे. १० पर्यंतचे शास्त्र,गणित मराठीत ११ मी शास्त्र शाखा घेतली आणि आमची बोंबाबोंब सुरु झाली :''( मी सहामाहीत नापास झाले ~X( पण प्रयत्न पुर्वक मी पुढच्या सर्व परीक्षा प्रथम श्रेणीत उत्तीर्ण होत गेले. (१ वर्ष देखील फुकट न घालवता) आज मी उत्तम इंग्रजी बोलू शकते :B

"मी जगाच्या पाठीवर ज्या भूमीत असेल, तिथल्या संस्कृतीबद्दल, लोकांबद्दल आणि त्यांच्या जीवनशैलीबद्दल माझ्या मनात नेहमीच आदर असेल... पण त्याचबरोबर मला अभिमान असेल माझ्या मराठी भाषेचा, माझ्या मराठी पणाचा..." अगदी मनातलं लिहिलं त!! लेख सुरेख झालाय. --कल्याणी

आमच्या टायमाला बेल्ह्यात (आमच्या गावाला) पहिली ते सातवी पोत्तर जिवन शिक्शन मंदिर बेल्हे लाकुड काम नं १ अशी पाटी असलेली म्हन्जे प्राथमिक शाळा असायची व देव गुर्जी व्ह्ते. ५ वि ते ७ वी. तव्हा हायस्कूलला आमचे गुरुजी पवाराचा वाडा म्हनायचे. आन आमाला ८ वी पासून विंग्रजी होते ते हायस्कूल मदि गेल्याव. ए बी शी डी आम्ही ८ वीला शिकलो.८ वी ९ वी विंग्रजीचा कंडेस्ड कोर्स होता. ज्यात ५ वी ते ९ वीच इंग्रजी अभ्यासक्रम क्व्हर केला होता.आन दहावीला परत सम्द्यांबरुबर यसयस्सी. पुन्यात मामाकड यायचो तव्हा म्हनायचे तुमचा रिजर्ट कधी हाय? मला काय समजायच नाय. मंग अंदाजपंजे समजाया लाग्ल की ते पास्-नापास कवा असतय अस इचारतात. यकदा हायस्कुल मंदी एका सरानी चाचणी घेताना विचारल व्हाट इज युअर सरनेम ? म्ह्नल हित हायस्कुल मदी प्रत्येक इशयाला वायले सर असत्यात. हा कंच्या सराच नाव इचारतो. आन इचारत असन तर तो अपॉस्ट्रोफी यस का नाही म्हनत? हा क्लास टीचर च त नाव इचारत नाही ना? मी म्हन्लो माय सर्स नेम इज कर्णे. त्यानी पुना पुना इचारल आमि पुना पुना सांगातल. मंग त्यानी सांगातल कि सर नेम म्ह्जी आडनेम. पन पुस्तकात शब्दच गेला नव्हता मला मंग मी काय करनार? सायन्सला क्वालेज मदी शिकायला पुन्यात आलो. वेळापत्रकावर लिहिल होत zoology, botany आता मपल्याला बायोलॉजी शब्द गेला होता केमेस्ट्री माहित होता. पन हे झुलॉजी आन बॉटनी काय भानगड हाय काय कळना? बर लोकान्ला इचाराव त मंग आपल्या न्यानाचे वाभाडे काडनार ही शहरी मुल. कोन नुमवी तर कोन न्यु इंग्लिश स्कूल मदुन आलेली प्वॉर. म्हन्ल गप र्‍हावं . पहिल्या तासाला (ज्याला झूलॉजी म्हन्ल होत त्या)येक नकटी बाई आली आन काय काय बडबडबडायला लागली. मपल्याल त काय सुदर ना. पन मंग चित्र दाखवल्याव समजाया लागल कि हे जीवशास्त्रातलंच आहे. आन आपल्याला झालेल आहे. एकाला इचारल फायलम म्हजे काय? तो निस्ता पघायला लागला. गनिताला बि असच. अल्जिब्रा आन जॉमेट्री . ते सायमल्टेनियस इक्वेशन आल. त्याला इचारल कि सायमल्टेनियस म्हन्जे काय? त्याची सम्जुन सांगायची विच्छा दिसली पन त्याची गाडी " यु सी.....इट्स अ सॉर्ट ऑफ इक्वेशन यु नो......" फळ्याव काडल मंग समाजल कि हे एकसामायकि समिकरन हाय. बाहेर आल्याव गेट कुठ आहे आपन कुठ आहोत? या बोल्डिंगी कंच्या कंच्या? काय सुदराना भौ! त्यात आमचा शानपना म्हन्जे हायर इंग्लिश व लोअर जर्मन घेतल अकरावीला स्वारी एफ वाय जे सी. आन बी तुकडी म्हजी डी पेक्षा भारी आन ए पेक्षा म्हने हल्की. वार्षिक मदी जर्मन ला मंग कंपास झालो. आन हायर विंग्रजी काठाव. तांत्रिक विंग्रजी मंग समजायला लागल. हळू हळू भाषा त्यातल्या त्यात शुद्ध असली तरी टोन गावठीच होता. त्यात हळू हळू बदल व्हायला लागला. ज्योतिषाच्या नादापायी बारावी नंतर एफवाय बीएस्सीच वर्ष वाया घालवलं नंतर ऍबस्ट्रॅक्ट अल्जेब्रा न एक वर्ष वाया घालवल. अशी पंचवार्षिक योजना आमच्या बीएस्सीची झाली. गावाकडून आल्याचा न्युनगंडही हळु हळु गेला. आता अहंगडाने पछाडले जाउ नये याची काळजी घ्यावी लागते. प्रकाश घाटपांडे

मराठी माध्यमात दहावी पर्यंत शिक्षण घेवून पुढे अकरावी-बारावी पब्लिक स्कुल (आता याला मराठीत काय म्हणायचं ? :-/ ) मध्ये शिकायला आलो त्यावेळी माझा सुद्धा असाच अनुभव आहे. गणिताच्या पहिल्या तासाला वर्गात सरांनी क्वाड्रॅटिक इक्वेशन म्हणजे काय अस विचारलं तेव्हा मला एकदम गोंधळल्यासारखं झालं होतं. सरांच्या एकंदरीत लक्षात आल्यावर त्यांनी जेव्हा क्वाड्रॅटिक इक्वेशन म्हणजे वर्गसमीकरण सांगितलं तेव्हा जरा कुठे हायसं वाटलं. :)

तुमचा मराठी ते इ॑ग्रजी प्रवास अतिशय मस्त शब्दात तुम्ही वर्णन केला आहे. सिक्स फ्लॅग डिस्कवरी किन्गडमला जाण्याचा आमचा मागच्या विका॑ताचे प्लॅनि॑ग होते पण पावसामुळे रद्द झाले, कदाचित ह्या विका॑ताल पुर्ण होईल.

फार आवडला. नर्मविनोदी आहे, प्रामाणिक आहे. लेख हृदयाशी संवाद साधून जातो आहे.

खुसखुशीत. लेखन खूप आवडले. मराठी माध्यमातून दहावी केल्यानंतर एकदम कॉलेजमध्ये गेल्यावर गणित विषय इंग्रजीतून शिकताना एकदम धक्का बसला त्याची आठवण झाली. फाड फाड इंग्रजी बोलणारी एक आगाऊ (वाटलेली) मराठी बया मला लॅब पार्टनर मिळू नको दे असा धावा केल्याचे आठवते :-) माझ्या दुर्दैवाने तीच माझ्या वाट्याला आली. आणि आधीच इंग्रजीच्या मार्‍यामुळे गांजलेली असताना ही काय नवी ब्याद असे वाटले. तिलाही तसेच वाटले असावे. नंतर मात्र आम्ही चांगल्या रूळलो. मुंबईत बालमोहन शाळा मला वाटते मराठी शाळेतील मुलांना दहावीनंतरच्या उन्हाळी सुटीत कॉलेजात लागणार्‍या इंग्रजीचे किंवा तत्सम काही साध्या "स्टडी स्किल्स"चे धडे द्यायची असे ऐकल्याचे आठवते. खरेच असे होते का हे माहिती नाही. आहेत का इथे कोणी बालमोहनवाले लोक?!

अनुभव आणि ते सुद्धा १०० ट्क्के खरे, मनापासून आवडले तुझे लेखन.

खरेच अशा स्टडी स्किल्सची फक्त गरज आहे. थोडे ईंग्रजी संवाद कौशल्य मराठी शाळांत शिकवले पाहिजे. खरेतर मराठी माध्यमातुन शिकुन आपला काहीच तोटा झाला नाही. उलट मात्रुभाषेमुळे विषय चांगले समजले. आजची मराठीची अवस्था बिकट आहे. इथे बघा http://www.misalpav.com/node/1845 http://www.misalpav.com/node/1837 मराठी माध्यमातुन शिकलेले आणि आपापल्या क्षेत्रात यशस्वी झालेले लोक आपल्या मुलांना मात्र ईंग्रजीत शिकवतात. आपण घरी मुलांना ईंग्रजी संवाद कौशल्य सहज शिकवु शकतो असे त्यांना का वाटत नाही? की मराठीचा अभिमानच उरलेला नाही.

तुमचा उद्देश लक्षात आला... घरी मुलांना ईंग्रजी संवाद कौशल्य सहज शिकवु शकतो मग त्यांच्याशी घरी इंग्रजीत बोलले पाहिजे... आमच्या इमारतीत एक पूर्ण मराठी कुटुंब त्यांच्या तीन वर्षाच्या पोराशी " गो देअर.... कम हिअर..... वी विल गो हां बाबा.... व्हॉट डू यू वाँट?" असे सतत बोलताना दिसते.... माझी बायको म्हणते की हे ऐकून वाटते कुत्र्याशी बोलताहेत... आता घरी मराठी शिकवणे सोपे का इंग्रजी हे ज्याचे त्याने ठरवायचे असे म्हटले तर काय चूक? शाळेत पोरगा इंग्रजी शिकेल, बोलेल, आणि घरी झक मारत मराठीच बोलेल, वाचेल आणि लिहील.... मग मराठी शाळा बंद पडतील, त्याचे काय? मला दोन्ही बाजू पटतात, मला एवढे मात्र नक्की वाटते, घरी मराठी शिकवणे सोपे, वाचून घेणे , लिहून घेणे जास्त सोपे... ( गोंधळलेला) भडकमकर ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

लोक मुलांना लहानपणीच ईंग्रजी माध्यमात घालतात आणि मग तुम्ही सांगितल्यासारखे" गो देअर.... कम हिअर..... वी विल गो हां बाबा.... व्हॉट डू यू वाँट?" चालू होते. ते चुकिचे आहे या मताचा मी देखिल आहे. अशी मुले पुढे " मिल्क दे , मी डॉगला घाबरतो "असले धेडगुजरी मराठी बोलतात. जो तो आपापल्या हुशारीवर पुढे जात असतो. मी ईंग्रजी स्वताहुन शिकलो. माझ्या घरी कोणालाही ईंग्रजी बोलता येत नाही. आपण घरी मुलांना ईंग्रजी संवाद कौशल्य सहज शिकवु शकतोहे वाक्य त्या लोकांसाठी आहे जे मराठीतुन शिकले पण मुले मागे पडू नयेत म्हणुन मुलांना ईंग्रजी माध्यमात घालतात. ते लोक असा विचार का करत नाहीत की आपण जसे ईंग्रजी स्वताहुन शिकलो तसे मुलेही शिकतील. मुले ८-१०वीत गेल्यावर ईंग्रजी संवाद कौशल्यासाठी मदत करावी. सोबत थोडा सराव करावा. असे केले तर मराठी शाळा पण टिकतील, मराठीपण टिकेल आणि ईंग्रजीची भितीपण वाटणार नाही. आपला अनिकेत

फारच छान मला भर् पुर आवड्ले

आज इंग्रजी भाषेची बिलकुल अडचण जाणवत नाही. पण जेव्हा शक्य असेल तेव्हा मी मराठीच वापरतो. मी सुद्धा!! :) वाह.. छानच लिहिल आहे.. आणि शर्टावरील कलाही छान आहे.. -- गिरिजा.. लिहिण्याची हौसच लई... माझा ब्लॉग -----------------------