पाकृ वाचवत नाहिये. फोटू नसल्याचा आनंद पहिल्यांदाच झाला. दणक्यात निषेध! अतिअवांतर: आपण नोकरी/व्यवसायानिमित्त घर सोडून दुसरीकडे राहता असा अंदाज करायला वाव आहे. कृपया सुट्टीत घरी गेल्यावर चार सोप्या भाज्या/भाताचे प्रकार शिकलात तर तुमचीच सोय होइल.

काहि पाहुणे नेमके जेवणाचि वेळच गाठुन येतात आणी जेवल्याशिवाय जात नाहित्.. अतिथि तुम कब जाओगे वेळ आलि कि.....त्यांच्यासाठि बनवेन मि... नवरया बरोबर भांड्ण झाल्यावर त्याच्यासाठि बनवेन मि...

बापरे, खरंच पाकृ वाचवत नाहीये, नुसतंच पिठलंच खा किंवा मॅगी खा... दोन्ही वेगवेगळेच बरे लागतात...

पाहुण्याना हमखास पळवून लावायचे आहे? मॅगी नूडल्स नुसत्याच वाफवून घ्या. श्रीखंड देताना वाफवलेल्या नूडल्स श्रीखंडावर घालून द्याव्या, धोक्याची सूचना: यावर वेलदोड्याची / जायफळाची पूड अजिबात घालू नये. पदार्थ आवडण्याची शक्यता असते

tastemaker नसलेल्या नुड्ल्स ह्या सुप मघे वापरा

विश्वनाथ राव समजून घेतल्याबद्दल आभार . दिपाली ताईंचा प्रतिसाद अगदी स्वाभाविक आहे . म्हणून मी आवरते घेतले. "पीझा" टोमॅटो साराची अजून एक "रेसेपी " टाकली नही . पण आत तुम्हाला सांगतो : एकदा एक मित्र अचानक घरी आला , म्हणून पीझा मागवला . त्याला हा प्रकार कशात तरी "बुडवून" खायचा होता . मग फ्रीज मध्ये "टोमॅटो सार " सापडले .....अगदी काही वाईट नही लागत. घरी कळ्ल्यावरची प्रतिक्रिया , अशीच होती . तुमच्या सारखे " पुरोगामी " विचारांचे खवय्ये विरळाच...

ही रे'शी'पी वाचुन डोळ्यात अलगद पाणी तरारलं... - वा रे पी 'शी'

ही घ्या एक सोपी आणि मस्त पाकृ - पाणी उकळवायला ठेवा. त्यात थोडे मीठ आणि थोडे विनिगर घाला. उकळी आली की त्यात अंडे फोडून घाला. विस्तवाची धग मंद करून झाकण ठेवा. पाच मिनिटे उकळू द्या. मग विस्तव बंद करा. पाण्यावर तरंगणारे शिजलेले अंडे ताटलीत काढून घ्या. त्यावर मीरपूड टाका. फस्त करा.

इथे दोन प्रवृत्तींचं द्वंद्व दिसतं. एका बाजूला आहेत प्यूरिस्ट्स - खायचा पदार्थ करायचा तर तो चवीला छान झालाच पाहिजे. दुसऱ्या बाजूला आहेत सामान्य माणसं - जे हाती आहे ते वापरून पोट भरण्यासाठी साधारण चवदार पण पटकन काहीतरी तयार करण्याचा प्रयत्न करणारे. प्युरिस्ट्स सर्वसाधारणपणे बूर्ज्वा, कर्मठ व परंपरावादी असतात. याउलट सामान्य लोक प्रोलिटरेट, प्रयोगशील, नवीन काहीतरी शोधणारे असतात. प्युरिस्टांना त्यांच्या एकाच तत्वाचा आग्रह असतो - चव चांगली झाली पाहिजे. पण ते हे विसरतात की प्रोलिटरेटांकडे एका पदार्थाची सामग्री आणणं, तयारी करणं, तो बनवणं आणि मिटक्या मारत खाणं यासाठी लागणारी संसाधनं (मुख्यत: वेळ आणि काही प्रमाणात बिनआळशीपणा) नसतात. शेवटी पाककृती म्हणजे भूक भागवण्याचे मार्ग. मग त्यांत नेहेमीच चवीला का प्राधान्य द्यावं? आठ मिनिटांत बरा पदार्थ आणि दीड तास खर्चून उत्तम पदार्थ यात दुसराच नेहेमी उजवा का ठरावा? ही प्रोलिटरेटांची कळकळ आहे. दुसरी एक गोष्ट ध्यानात आली ती म्हणजे प्युरिस्ट गटांत स्त्रिया व प्रोलिटरेटांत पुरुष अशी विभागणी झालेली आहे. हा निव्वळ योगायोग असेल कदाचित, किंवा ती लिंगभेदाविषयी टिप्पणी असू शकेल. असो. द्वंद्व काय दिसतंय हे आम्ही मांडलं. आता ते पुढे चालू राहिलं तर त्यातून अभ्यासपूर्ण निष्कर्ष काढता येतील. तेव्हा चालूद्यात. (फ्रिजमध्ये सापडतील त्या पदार्थांपासून जेवण तयार करणारा) राजेश