तव नयनांचे दल हलले ग

सुरेख ओऴख..
कविता माहीत होतीच.
रसग्रहणही छान.....

>> पण या भाल्याच्या पात्यावरील चकचकणार्‍या , लखलखीत तेजाला "तळमळणार्‍या मीनांशी" जोडून देणे खास गोयकराची किमया. >>
वा वा सुरेख!!!

या छोटेखानी लेखातील काही वाक्येही सौंदर्यस्थळे आहेत.
याचसाठी म्हणत होतो हा रसास्वाद चालू ठेवा, बंद करू नका.

मस्त

बाकीबाबांच्या सगळ्याच कविता सही आहेत.........

तुम्ही रसग्रहण पण तितकंच सुंदर लिहिलंय. व्वा!

नेहमीप्रमाणेच. असेच पुढे चालू ठेवा, श्रावणशी सहमत.

पण ह्या कवितेतील शेवटची ओळ खटकली. 'पुनरपि जग सावरले?' छे छे, ते आता तर कायमचे बदलून गेले आहे!

छान कवितेचे सुंदर रसग्रहण.

जाता जाता- ह्या काव्यास सलिल कुलकर्णी यांनी छान चाल देली आहे आणि उत्तम गाईले आहे. कोणाकडे "डाउनलोड" (Link) साठी जोडणी असेल तर येथे द्यावी.

छान कवितेचे सुंदर रसग्रहण.

जाता जाता- ह्या काव्यास सलिल कुलकर्णी यांनी छान चाल देली आहे आणि उत्तम गाईले आहे. कोणाकडे "डाउनलोड" साठी जोडणी (Link) असेल तर येथे द्यावी.

पानावरच्या दवबिंदूपरि
व
ऋतुचक्राचे आंस उडाले

हे खूपच छान...
अजून रसग्रहणं येऊ द्यात.

पानावरच्या दवबिंदूपरि
त्रिभुवन हें डळमळलें ग !

अप्रतिम रचना.
सुरेख रसग्रहण.

शरद दादा आमच्या इथे 'शरदिनी ' ताई नावच्या एक कवियत्री आहेत.
तुम्ही त्यांचे जुळेभाऊ का?

हलके घ्या.

अतिशय सुन्दर रसग्रहण अन रसग्रहण करताना उपजलेले एक अप्रतिम गद्य काव्य!!

एका मस्त कवितेची ओळख..
या कवितेला सलिल कुलकर्णीने लावलेली चाल खाली ऐकता येइल.

सुरेख!

पुनर्वाचनात आनंद मिळाला. या वेळेला बोरकरांची कविता अधिक काळजीपूर्वक वाचली.

दुसर्‍या कडव्यात "सुर" म्हणजे "देवलोक" हे समजल्यामुळे अर्थ नीट कळला. (आधी "सुर" म्हणजे संगीतातले असे वाटल्यामुळे अर्थाचा गोंधळ उडाला होता.)

"ऋतुचक्राचे आंस उडाले..." कडवे अजून नीटसे समजलेले नाही. बाकी सर्व कडवी म्हणजे ओळीचा ओळीला दुवा अर्थी-अर्थी जोडलेली मेखला आहे.

पहिल्या कडव्यात "दल" म्हणजे "पाकळी" हे रूपक आहे, त्यावरून कल्पनेची भरारी ओळी-ओळीच्या पंखा-पंखाच्या उघडझापेने सुरू होते, त्या प्रत्येक कल्पनेबरोबर रसिकही भरारी मारू शकतो.
डोळे -> पाकळी
पाकळीवरती दवबिंदू -> कवीचे त्रिभुवन विश्व
त्रिभुवन विश्व डळमळले त्याचे पायरीपायरीने वर्णन केले आहे. "पंचानन"ची कथा शरद यांनी उकलून सांगितलेलीच आहे. ऋतुचक्र मोडले, निर्वाणीची आकाशवाणी झाली इतपत कल्पनाभरारीचे दुवे मला जुळताना दिसतात.
मात्र "मीन तळमळले" (गोवेकराला शोभणारे) धप्पकन खाली पडते. विश्वातल्या मोठमोठाल्या घटनांची चढती यादी दिल्यानंतर मीन म्हणज आकाराची आणि वैश्विकतेची पायरी खाली उतरलेली आहे. मीन इतके सूक्ष्मही नाहीत, की विरोधाभासाने अधिक वैश्विक व्हावेत.

शेवट्चे कडवे फारच छान आहे. शेवटच्या कडव्यात विश्व पुन्हा सावरणे आवश्यक होते, हे तर रसिकाला अपेक्षितच असणार. आदल्या कडव्यांच्या उत्तुंग अतिशयोक्तीचा डोलारा कोसळू न देता ही कलाटणी देणे म्हणजे कल्पकता आणि कौशल्याची पराकोटी होय.

चांगल्या कवितेचे चांगले रसग्रहण.

कवितेचा छंद तर खास बोरकरी!

कवी असल्याचा जाज्वल्य अभिमान असलेला हा प्रतिभासंपन्न कवी राजकारणापायी शेवटी दुर्लक्षित राहिला याची खंत जरूर वाटते.

"तव नयनाचें दल हललें ग!"
ही ओळच अप्रतीम आहे! आवडले.

खूप सुंदर..चिरतरुण कविता असतात काही..त्यातलीच ही एक..आणि रसग्रहण सुद्धा तेवढेच तरल आहे.. :)

खूप छान रसग्रहण केले आहे शरद यांनी . धनंजय यांनीही चांगली भर घातली आहे.
कविता माहीत होती पण पूर्ण वाचली नव्हती कधी.