उत्तरेत दिवस लवकर उगवतो. भल्या पहाटे ४ वाजता आम्ही सगळ्यांनी नैनिताल सोडल आणि कौसानी/ अलमोडा च्या दिशेने प्रवास सुरु केला. हवेत प्रचंड गारठा आणि भुरभुरता पाउस होता. सधाराण २५/३० मिनटे सगळे जागे होतो आणि मग एक एक करत (चालक वगळता ;) ) सगळेच जण गाढ झोपलो. जाग आली तेंव्हा सकाळचे ९.१५ वाजले होते. प्रदेश कुठला ते माहीत नाही पण नैनिताल सोडतान जे वातावरण होत त्याच्या आगदी उलट माहोल होता. स्वच्छ उन निरभ्र आकाश. अजुन काय हव ? १. २. ३. ४. ५. मजल दर मजल करत फोटो काढत साधरण ४.३०/५ वाजता कौसानीच्या हाटेलात आम्ही प्रवेश केला. मीत्र आणि त्याच्या सौ. हाटेल चेक ईन चे सोपास्कार आटपत होते तो पर्यंत त्या हाटेलाच्या बागेतील काही फुले टिपली....खास तुमच्या साठी. सप्रेम भेट स्विकरावी ही विनंती. ६. ७. ८. ९. १०. हेच वरच १०नं च फुल जरा वेगळ्या कोनातुन आणि अजुन क्लोजाप मधे ११. एकदाचे चेक ईन करुन आम्ही रुमच्या बाल्कनीत आलो आणि फक्त बघतच राहिलो आ वासुन. संपुर्ण दिवसभर प्रवासात मला वेध आणि वेड लागले होते ते या हिमाच्छादित शिखरांचे पण ढागाळ वातावरणाने पुन्हा एकदा विरजण टाकल. ढागांच्या मधे हिमालयाच्या त्या शुभ्र रांगा विलिन झाल्या होत्या. ढग नसते तर निळ्या पार्श्वभुमीवर हिमालयाच्या शुभ्र रांगा स्पष्ट पणे टिपता आल्या असत्या. १२. १३. १४. १५. नशिब नशिब म्हणतात ते हेच का? बघा ना थोड्याच वेळात बाकी सगळ आकाश स्वच्छ झालं............... तेवढ हिमालय रांगा सोडुन. १६.नशिबाला दोष देत होतो तेवढ्यात माझ्यावर वरुणदेवाने कृपा केली. तपस्येला फळ मिळाल. ईथल वातावरण कायमच अतीप्रचंड लहरी असत हे पुन्हा एकदा प्रकर्शान जाणवल. फोटो काढताना खरोखर मी हरवुन गेलो होतो. माझी समाधी लागली होती. १७. या सगळ्यात वेळ कसा गेला ते कळलच नाही. बघता बघता सुर्यास्त झाला होता आणि रात्रीच्या जेवणा सोबत आमच्या गप्पा होत्या त्या दुस-या दिवशीच्या सुर्योदयच्या. क्रमशः कॅमेरा निकॉन डि९० लेन्स निकॉन १८/५५ , ७०/३०० व निकॉन १०५ प्राईम लेन्स