देव अस्तित्वात आहे की नाही व असल्यास कुठे?

देव आहे....अलाहबाद हायकोर्ट पण असेच म्हणते.निकालात

देव आहे....अलाहबाद हायकोर्ट पण असेच म्हणते.निकालात

माझंही पुष्करिणीला अनुमोदन.

साधना, उपासना वगैरे वेळेचा अपव्यय, आणि साक्षात्कार हा भ्रमिष्टपणा. हे मात्र मनापासून आवडले! च्यामारी सगळी संतमंडळी थोतांडच सांगत होती येकुणात! कोण आहे रे तिकडे.. थ्ये दासबोध, ज्ञानेश्वरी, नाथभागवत आण बघू जरा.. स्साला सगळं पेटवूनच टाकतो येकदाचं तिच्यायला!!

कल्पकता हा विषय अश्लीलतेसारखा असतो. त्याची व्याख्या करता येत नाही. पण दिसल्यावर मात्र कळतो. शिकवता तर येतच नाही. तुम्हाला शिकवण्याची गरज आहे असंही वाटत नाही. तुमच्याकडे ती भरपूर आहे. इथे ती वापरून शोऑफ करता असं वाटलं इतकंच.

तात्पर्य काय्...तर चरा चरात देवत्व आहे! माझी श्रद्धा त्या एक supernatural शक्तिवर आहे. आणि मला वाटतं की आपल्या आयुष्यातला प्रत्येक क्षण destined आहे. त्याला देव म्हणा, परमेश्वर म्हणा..किंवा universal power म्हणा. ...त्या शक्तिचे अस्तित्व नाकारता तर येतच नाही.

हीच गोष्ट खर्‍या विसोबा खेचरांची पण ऐकलेली आहे: संत गोर्‍या कुंभाराकडे निवृत्ती,ज्ञानदेव, सोपान, मुक्ताबाई, नामदेव आणि अजून काही संतमंडळी जमलेली असतात. तेंव्हा जेवणाच्या पंगतीत वाट पहात असताना मुक्ताबाई गोर्‍या कुंभारास म्हणते की प्रत्येकाचे मडके (डोके) तपासून कच्चे का पक्के ते पहा. मग गोरा प्रत्येकाच्या डोक्यावर हळूच मडक्यावर जी काठी मारून बघायचा ती मारून बघतो आणि शांत बसलेले पाहून पक्के मडके म्हणतो. नामदेवाला मात्र ती काठी लागते आणि तो लागले म्हणून ओरडतो. तर गोरा गंमतीत म्हणतो हे मात्र कच्चे मडके. सर्वजण प्रेमाने हसतात. मात्र नामदेवास हे खूप लागते, आपल्याला दुखले आणि इतरांना नाही... आपण खरेच का कच्चे मडके? तो विठ्ठलाकडे देवळात जातो तर त्याला आवाज ऐकायला येतो की तू विसोबाकडे जा. शोधाअंती समजते की विसोबा शंकराच्या देवळात आहे. तेथे जातो तर त्याला दिसते हा विसोबा शंकराच्या पिंडीवर पाय ठेवून झोपलाय. नामदेव त्याला ओरडतो. मग विसोबा म्हणतो की मला माझे पाय पण उचलवत नाहीत तूच बाजूस ठेव. मग जिथे ठेवायचा प्रयत्न करतो तिथे शंकराची पिंड तयार होते आणि पाय परत पिंडीवर. मग नामदेवाच्या लक्षात येते. विसोबाला नमस्कार करतो आणि गुरू मानतो...