:)
अरुणराव, कविता वाचायला मजा आली :)
पण हे.. हे... असं जगायचं म्हणजे किती अवघड आहे हो....
च्यामारी त्या डॉक्टर्याच्या, एव्हढी बंधनं घालायची?
माझ्या ताटात वाढला बेचव भाजीपाला
हातसडीचा तांदूळ डाळीच्या जळी भिजला
खिरीत साखर नाही पोळी एकलीच राही
कारल्याच्या भाजीने हो अंगाची कडू लाही
अरेरेरेरेरेरेरेरे..........
कधी डॉक्टरचा आणि घरच्यांचा डोळा चुकवून या माझ्याकडे...मस्त बेत करु काहीतरी...जी भर के खाओ...तबियत एकदम खुश करुन टाकू आपण तुमची :)
तात्या, मला तर तो कंप्लीट तुमच्या-आमच्यासारखाच वाटतो!!
तो कबूल करत नाही, पण....
कदाचित त्याची बायकोही मिपा वाचत असावी!:))
घाबरतंय, तिच्यायला!!!:))
खुल्ल्ला,
पिडा.
अनुष्कावहिनी पोष्टकार्डावर डकवायला आणि चित्रात पहायला ठीक आहेत; एकदा का सौ.तात्या झाल्या ना म्हणजे त्यांचे वेगवेगेळ्या 'राग-रागिण्यां'मधले 'सूर-ताल' सांभाळता सांभाळता तुमचे एकदम "ता थै तत थै" होऊन जाईल समजलात काय? म्हणे रंगा बायकोला घाबरतो. (स्वगत - इतकं खरं खरं बोलतात का चारचौघात! )(पिडा काकाना विचारा हवं तर! :B )
चतुरंग
तुमच्या आमच्या सारखा म्हणजे काय हो? :W
आणि कबूल काय करायचंय? /:)
खुल्लमखुल्ला बोला ना. घाबरलात का? <):)
(अवांतर - दोन दोन 'चतुरंग' दिसले की बायको वाचत असेल? #o अरेच्या हे लक्षातच आलं नव्हतं, बरं झालं सांगितलंत! ~X(
स्वगत - आता तिला सांगितलच पाहिजे पिडां नी ओळखलं म्हणून )
चतुरंग
अहो अंजली मॅडम,
जरा नीट टंका की..डोळ्याना किती त्रास होतो वाचताना.
आयला आम्ही इथे नवीन असूनही टंकताना एवढी मेहनत घेतोय.टंकलेखन साहाय्य आपल्यासाठीच आहे. उगाच ते नाही दिलेलं.
--पक्या
मनोहरपंत,
मस्त.
काही खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही
पण खाणार नाही
गरगरीत पोटाचा ढेर वाढू देणार नाही
सद्ध्या आमचा धेर भलताच वाढीस लागला है . बटाट्याच्या चाळीतल्या पंतांसारखे वजन धटवायचे बरेच उपाय केले. (त्याचा शेवट काही पंतांपेक्षा वेगळा झाला नाही)
(ढेरपोट्या) गणपा
सद्ध्या आमचा धेर भलताच वाढीस लागला है
वेळीच आवरा. घेर ३८"पेक्षा जास्त वाढला तर मधुमेह, उच्चरक्तदाब, हृदयविकार अशा गंभीर आजारांना लाल गालिचा पसरून आमंत्रण दिले जाते.
मी खड्यात पडलो आहे म्हणून सांगतोय 'इथे खड्डा आहे, त्यात पडू नका'.
खड्डा तुमच्या आमच्या 'घेरा' पेक्षा कितीतरीपट मोठ्ठा असतो. त्यातून बाहेर पडणे कठीण होते. व्याधींमुळे डॉक्टरचे खर्च, जमल्यास हॉस्पिटलचा खर्च, तुम्हाला स्वत:ला शारीरिक त्रास, तुमच्या जवळच्या नातेवाईकांना मानसिक त्रास, पाळता न येण्या सारखी पथ्यपाणी, आवडीचे पदार्थ जन्मभरासाठी सोडण्याची शिक्षा..... वाढवावा तेवढा खड्डा मोठ्ठा होत जातो. सल्ला पटला नसेल तर अनुभव घ्या.
काही
काय खाणार मग?
खाणार कसे?
काही खा|वेसे वाटेना मुळी खाणार नाही
अर्थ सांगा
ह.घ्या.=
:)
अरुणराव,
जास्त खाणे नको
हे लय
बुशला घाबरू नका हो ...
बरेच काही खावेसे वाटते.....
बुश आनि ओसमा
जरा नीट टंका की..डोळ्याना किती त्रास होतो वाचताना.
शेठ, जोरात
अन्ज्लितै,
वाण.
:)
अंमळ?
खरं आहे! :)
ओ तात्या,
ओ डांबिसकाका,
:)
टंकलेखन साहाय्य
त्रास..
मनोहरपंत
आवरा..
काय ते रस्ते!
अनुभव घ्या...
पेठकर काकांशी सहमत आहे.