काला कोट चोर....

स्वाती ताईंच्या लोकलच्या गोष्टी वाचुन काही वर्षांपुर्वीची गोष्ट आठवली.. उन्हाळयाचे दिवस होते. मी आणी माझा एक मित्र स्लो ट्रेन ने ठाण्याहुन दादरला जात होतो. दुपारची वेळ होती. डब्यात बर्यापैकी गर्दी होती. बसायला जागा नसल्यामुळे दरवाज्या जवळ वारा खात उभे होतो. बाहेरच्याबाजुला तीन चार शाळकरी मुले लटकत होती. १०वीत शीकत असावीत. मस्त हींदीत गप्पा चालल्या होत्या. गाडी सुटली की स्टेशनवर कुणाला तरी जोरात कॉमेंट मारणे चालु होते. मुलुंडला गाडीत टी.सी. चढ्ले, कुर्ल्यापर्यंत एक दोन बकरे सापडले. या मुलांच्या गप्पा आता हे टी.सी. कसे चोर असतात, कसे पैसे लाटतात यावर चालु होत्या. टी.सी. कुर्ल्याला उतरले. प्लॅट्फॉर्म वर अजुन दोन तीन टी.सी. होते. हे उतरलेले टी.सी. त्या प्लॅट्फॉर्मवरील टी.सी. जवळ जाउन उभे राहीले. ट्रेन कुर्ला स्टेशन वरुन नीघाली आणी या दारातल्या मुलांपैकी एकाला काय लहर आली आणी तो टी.सी. कडे पाहुन मोठ्याने ओरडला "ए...कालाकोट चोर........." सगळे टी.सी. त्या मुलांकडे बघु लागले. प्लॅटफॉर्म वरील ज्या लोकांनी ही आरोळी ऐकली ते टी.सी. कडे बघु लागले. ट्र्न चालु झाल्यामुळे टी.सी. फक्त ऑकवर्ड होउन पहाण्या पलीकडे काही करु शकत नव्हते. ही मुले आपण काही मोठा परक्रम केल्यासारखी खुश झाली. आणी अचानक चालु झालेली ट्रेन थांबली. हे एकदम अकल्पीत होते. आता प्लॅटफॉर्म वरील टी.सी. ना जोर आला. त्यांच्यापैकी दोन तीन जण आमच्या डब्याकडे धावले. या मुलांची घाबरगुंडी उडाली. ते आता डब्यात आतल्या बाजुला घुसण्याचा प्रयत्न करु लागले. दोघेजण आत घुसले पण तो ओरडणारा आणी त्यांचा एक साथीदार त्या टी.सी. च्या तावडीत सापडले. दोघांचीही मानगुट पकडुन त्यांना टपलीत फटके मारत जीथे बाकी टी.सी. उभे होते तीकडे घेउन गेले. दोन मीनीटांनी ट्रेन परत सुटली. पण दादर पर्यंत डब्यामधे बोलायचा हाच विषय होता.