जालावर ती सगळीकडे उपलब्ध आहेत. कंटाळा येईल इतकी!!!

हवे तेच चित्र पुन्हा शोधायला फार कष्ट पडतात हो. उदा. आम्हाला हे चित्र हवे होते. ते गूगलवर सातव्या की आठव्या पानावर आले: सकाळी सकाळी जेव्हा धर्म भ्रष्ट होतो हे चित्र येथे आहे. वि.सू. ह. घ्या. आणि संपादित करू नका, ही विनंती. संपादकीय नोंद : मूळ प्रतिसादातल्या चित्राचे रूपांतर दुव्यात करण्यात आलेले आहे. - चिंतातुर जंतू :S "ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त | भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" || ५ ||

"मुहम्मदाच्या चित्राची स्पर्धा" हा प्रकार अप्रकाशित केल्यामुळे कुणाची मुस्कटदाबी होते, कुणाच्या स्वातंत्र्याची पायमल्ली होते असे धरले तर , खोडसाळपणा करण्याच्या स्वातंत्र्याची पायमल्ली होते असे असे मला वाटते.

यावर आमचे एक प्रिय लेखक मिलन कुंदेरा (मूळचे चेक, आता फ्रेंच नागरिक) यांनी आपल्या 'दि अनबेअरेबल लाईटनेस ऑफ बीईंग' या कादंबरीत फार उत्कृष्ट भाष्य केलेले आहे. ते मुळातूनच वाचण्यासारखे आहे, पण त्याचा किंचित गोषवारा इथे दिल्याशिवाय राहवत नाही. 'किच्' या संकल्पनेच्या अनुषंगाने ते काहीसा असा विचार मांडतात: मानवी अस्तित्वामध्ये अनेक गोष्टी या विविध कारणांपोटी रुचिहीन वा अप्रिय मानल्या जातात. शक्यतो अशा गोष्टींना दूर ढकलणे किंवा त्यांचे अस्तित्व नाकारण्याकडे समाजांचा कल असतो. विविध समाजांत अर्थातच वेगवेगळ्या गोष्टी या वर्गात मोडतात, पण त्यांचा एक समान गुणधर्म म्हणजे त्यांवर हृदयांची एकाधिकारशाही असते; एकदा हृदयाने एखादी गोष्ट रुचिहीन (वा रुचिपूर्ण) मानली की मेंदूला त्यावर आक्षेप घेणेच रुचिहीन वा असभ्य वाटू लागते. विश्वबंधुत्व वा तत्सम गोड भासणार्‍या कल्पनांच्या नावाखाली एका विशाल जनसमूहाला एकत्र आणण्यासाठी या 'हृदयांच्या एकाधिकारशाहीचा' राजकीय वापर केला जातो. अशा परिस्थितीत या विशाल समूहापासून वेगळी दिसणारी प्रत्येक कृती वा व्यक्ती ही त्या हृदयांच्या एकाधिकारशाहीच्या विरोधातली आणि म्हणून धोकादायक मानली जाते. प्रत्येक शंका व प्रत्येक खोड ही मूलतःच अशा (कोणत्या ना कोणत्या) बहुजनवादी एकाधिकारशाहीच्या विरोधात असते. त्यामुळे अशा समाजांत सर्वप्रथम शंका उपस्थित करणे व खोडसाळपणा करणे यांवर बंधने येतात. यामुळे प्रत्यक्ष आयुष्यात रुचिहीनता वाढते (लेखक 'शिट' असाच शब्द वापरतो), पण अशा समाजाच्या आविष्कारात मात्र वरवर पाहाता तिचा अभाव असावा, असे वाटते. (लेखक सोव्हिएट चित्रपटांतली निरागसता आणि प्रत्यक्षातले त्यावेळचे देशातले भयाण वास्तव यांचे उदाहरण देतो). थोडक्यात, शंका उपस्थित करणे, खोडसाळपणा करणे आणि त्याद्वारे या 'हृदयांच्या एकाधिकारशाही'स प्रतिकार करणे, हे कोणत्याही समाजाच्या निरोगीपणाचे लक्षण आहे; त्यास नाकारण्याने वास्तव अधिक सुसह्य न होता अधिक भयाण होऊ लागते. - चिंतातुर जंतू :S "ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त | भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" || ५ ||