मस्त.लेखन आणि फोटू लै भारी. आठवणींनी अमळ हळवा झालो.
ह्या फ्लोरिडावर आमचाही भारी जीव आहे हो.
बाकी
विठ्ठला पांडूरंगा! पूर्वी असे बीच फक्त प्रौढांसाठी असायचे हो! यातले पूर्वी म्हणजे कधी? तो साऊथ बीच तसलाच आहे म्हणे.
पुण्याचे पेशवे
आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे.
Since 1984
आम्हीही गेलो होतो डेटोनाला या वर्षी. डेटोनाच्या पांढर्या वाळूवर पाऊल टाकताच नेहमीप्रमाणेच, आम्ही जेथे जेथे पोहोचतो तेथे तेथे आमच्या मागावर असणारे वादळ आले आणि आम्ही परत!
व्वा !! काय क्लास आहे बीच ! फोटो लै भारी :)
सिगल परिवार अंमळ आणंदात आहे तर ;) मला ते आपलं वाढलेलं प्रतिबिंब पहाणारं सिगलभाईचं चित्र आवडलं !!
पण एक गोष्ट काय पटली नाय बॉ .. इथे फक्त चार लायनी लिहील्या असत्या, दोन फोटू चिटकवले असते , आणि "पुढे वाचा" म्हणून आपल्या ब्लॉगवर पुढचा लेख वाचायला लावला असता तर आमच्या मनात अंमळ आनंदाचे 'झरे" खळखळ वाहिले असते :)
त्यात सुरेख असं डिस्क्लेमर टाकून " आम्ही आमच्या ब्लॉगची ट्राफिक वाढवून पैसे कमवत नाही हो " असं ठणकावलं असतं तर क्या कहने :) चार चांद लागले असते :)
- Udhas टारकंती Ultimate
टारझनची आयडिया बरी आहे नाही का ?
एक तर जाहिरात होईल माझ्या ब्लॉग ची
आणि इथे न दिसत असलेले फोटो ही दिसती तिथे.
http://meenalgadre.blogspot.com/
:D
मीनल.
आणि लिहीलंयही छान. पहिले पायाला लागलेल्या वाळूच्या गारव्याचे वर्णन वाचून पूर्वीची एखादी मुरूड- जंजिर्याची भेट परत अनुभवते आहे का काय असे वाटले. सुरेख लिहीला आहे लेख.
बीच अतिशय शांत होता आणि सकाळी तसाच असतो.म्हणूनच तर
ते सी गल्स आपापल्या जगात सुरक्षित दिसत होते.
एकट दुकट जॉगिंगसाठी /फिरायला आली होती. त्यात अजून मी आणि माझे यजमान. आम्ही ही शांतता खूप एंजॉय केली.
मीनल.
प्रतिक्रिया
हा हा हा
+१
आम्हीही गेलो होतो डेटोनाला
क्लास
व्वा !! काय
व्वा... मस्त
१,२ व ४ हे
ब्लॉग
छे छे ही
सुंदर फोटो
माणसं नव्हती का बीचवर??????
नाही.
आज लेख
आ हा हा
सूंदर...