भटकंती आणि खादाडी..

गुंडोपंत, ज्याला जे हवे ते लिहिण्याची मिसळपावावर परवानगी आहे. त्यामुळे टीकाकार यांना लिहू द्या.

ठीक, त्याच न्यायानं मलाही असावी ती परवानगी असे मी मानतो ;) टीका करायला काहीच हरकत नाही, आम्हाला कौतुकच वाटेल.निंदकाचे घर असावे शेजारी, पण उग्गाच जे हुळहुळतय तेच नि तेव्ह्ढच खाजवत बसायचं कारण नाही. आपला गुंडोपंत

तात्या, "तिन्ही लोक आनंदाने भरून गाऊ दे | तुझे गीत गाण्यासाठी मिसळ खाऊ दे ! :)" ह्याच्या जोडीला अजुन एक वाक्य सादर करतोय. आवड्ल्यास समावेश करा. "जो आवडीने खाईल | त्यालाच देव मिसळ-पाव देईल ! ;)"

गेले ५ हप्ते आम्ही विलायतेल वस्तव्य करुन रहिलो आहोत. हे ५ हप्ते जवळ्-जवळ ऊपास्मारीचे गेले. तिकडे मोदकाच्या जेवणाच्या त्रुप्तिचे डेकर ऐकु येत आहेत्...........................आणि आम्ही येथे ब्रेड्-बटर खाऊन दिवस रेट्णे सुरु आहे. अशा वेळी आळुचे फद्फदे ,सुरणाची भाजी , हे पदाथ॑ सुधद्दा पक्वान्ने बनुन स्वप्नी येतात. मिसळ-बटाटवडे -भजी - बासुन्दी -पुरी -श्रीखण्ड -यान्चे डोहाळे लागले आहेत............. मिसळ्-पाव्.......मदत करवी.......

लेबेनॉन आणि इजिप्त मध्ये मूळ असलेला आणि इस्रायल तसेच मध्यपूर्वेत पसरलेला वडापाव म्हणजे फलाफल. थोडक्यात वर्णन असे: पिता ब्रेड ( तळहाताइतका मोठा नरम ब्रेड दुपदरी) त्याचा तोंडाशी कापतात. त्यात कांदा, टॉमेटो, कोबी ( कच्ची किंवा उकडून) यांची कोशिंबीर ( म्हणे सलाद). सोबत ऑलिव्हची फळे. तिळाची पेस्ट. हुमुस*, हुमुसची भजी. वेगवेगळ्या चटण्या. लेटसची माने ( हे काय असते हे अजून मला कळले नाही). साधारण १०-१२ शेकल्स ( इस्रायलचे चलन, १ शेकल = १० रु.) ला फलाफल मिळते. वडापाव पेक्षा नक्कीच महाग आहे. पण एक फलाफल खाल्ले की अर्धे-पाऊण जेवण झाल्यासारखे आहे. (हे मी माझ्या सुटणार्‍या पोटाकडे पाहून म्हणतो आहे, प्रमाण म्हणून तात्यांचे अथवा शंतनुरावांचे पोट ग्राह्य धरलेले नाही ;) ) मुंबईत आणि पुण्यात काही ठिकाणी फलाफल मिळत असल्याचे ऐकून आहे. परंतु चवीचा अंदाज नाही. *हुमुस - हुमुस म्हणजे पांढर्‍या वाटाणा उकडून त्याला भरडून केलेली पेस्ट. त्यात चवीला तिखट मीठ आणि वरून घातलेले ऑलिव्हचे तेल ( कच्चेच, फोडणी नव्हे).

चीनमध्ये (निदान बेजींगमध्ये तरी) अतिशय चविष्ट बदक खायला मिळाले. एकदम लुसलुशीत बदक आणि सोबतीला 'सिंग टाओ' ही त्यांची लोकल बियर. त्याचबरोबर बदकाची त्वचा खरपूस भाजून साखरेत बुडवुन खातात.. चव छानच होती पण मेद प्रमाण इतके होते की आगदी आपल्या साजुक तुपाची आठवण आली.

लोकहो,बिअरचा खरा स्वाद घ्यायचा असेल तर जर्मनीला पर्याय नाही.बिअर हे जर्मनीचे नॅशनल ड्रिंक आहे आणि आमचा एक मित्र बिअरला 'लिक्विड ब्रेड्' (फ्लुसिग ब्रोट) म्हणतो.

हम्म.. मजा असते,२२ सप्टे. ते ७ ऑक्टोबर या वर्षीचा ऑक्टो. फेस्ट आहे..आणि त्यासाठी येणार असाल तर बुकिंग वेल इन ऍडवान्स करा हा अनाहुत सल्ला आधीच देते, मजा येते त्या फेस्ट ला..धमालच असते. स्वाती

कोकणातील राजापूर जवळच्या अडिवरे गावी महाकाली मंदिराच्या बाहेरच एक टपरी आहे,मालकाचे नाव शेटये आहे असे वाटते,त्याच्याकडची 'मिसळ' मस्तच असते.. स्वाती

कोल्हापूरामधिल चोरगेन्ची मिसळ देखिल चविश्ट असते..........................

फडतरे मिसळ जबरा असते. :) आणि मिसळ खावुन डोळ्यातुन पाणी आल की मग एक कॉर्पोरेशन जवळ लस्सी मारायची. :) फक्त एकच प्रॉब्लेम आहे. ही दोन्ही ठिकाण लांब आहेत. :)

अर्थात ओन्ली पराठाज - आयनॉक्स च्या शेजारी सही पराठे !! शिवाय, सोबत काला चना करी आणि काली दाल complimentary !! पराठ्यावरचं घी कुठे दिसत नसलं तरी खाताना जाणवतं. त्या शिवाय सर्व प्रकारच्या चाटदेखिल छानच असतात !! एकुणात किंमत, ambience आणि सेवा सर्वांचा योग्य बॅलंस आहे.

मिनाक्षि चि मिसळ खाल्लि आहे का कुणि? पौड फाटयावर् सकाळि...गोटा साफ..:)

एकदा एका संघ्याकाळी चायनीज मित्राने आम्हाला एके ठीकाणी खायला नेले. एक डीश ट्राय करायला दिली. एक तु़कडा खाल्ला मला तो जरा निबर व बेचव वाटला. मी म्हणालो काय आहे हे, उत्तर ऐकून उल्टी येइल असे वाटले पण नाही आली. पण काही दिवस नॉनवेजला शिवलो नाही. :-) एक फोटो (नेट वरून मिळवलेला) दाखवतो आहे, म्हणजे तसे काही संशयास्पद वाटले नाही ति डीश बघून. ती होती पिग टंग - हो हो.. डूकराची जिभ आता बंदी आहे पण मित्र म्हणाला की पूर्वी गोलाकार टेबलस (मधे एक भोक ) टेबल खाली माकडाला ठेवायचे की जेणे करून फक्त माकडाचे डोके त्या भोकातून वर येईल, ते डोके कापले जायचे व त्यातून ताजा मेंदू काढून मस्त पैकी स्टिम बोट बार्बेक्यू......... कोणाला भूक लागली आहे का? ------------------------------------------------------------------------------- ही पोस्ट वेगवेगळ्या मराठी संकेतस्थळांवर टाकून "अभिव्यक्तीस्वातंत्र्याची" लस टोचता येईल का? म्हणजे लहान मुलांना नाही का मोठेपणी होऊ नये म्हणून वेगवेगळ्या रोगांच्या लशी देतात तसे...

कोणी खाल्ला आहे का? नाव ऐकुन कुतुहल वाट्ले पण शेवटी आपल्या 'उपमा/ उप्पीट' सारखा लागला.

ख्ररोखरच गोटा साफ होतो...त्यात जर सकाळि सकाळि खाण्याचा योग आला तर ..मजाच मजा...कायम चुर्ण चि गरजच नाहि ...

कराडला मेन रोडवर व्यंकटेश नावाची एक खानावळ आहे. मी कॉलेजला असताना तिथे पाच रुपयात झणझणीत चिकन मसाला आणि अमर्याद रस्सा मिळत असे. त्या रश्श्याच्या आठवणीने अद्यापि जठराग्नी खवळतो. चिकन खाणे अधूनमधून परवडत असले तरी रोट्या खाणे आवाक्याबाहेरचे असे. म्हणून आम्ही शेजारच्या बेकरीतून अर्धा पाव घेऊन जात असू. या पावाचे मोठमोठे लचके गरमागरम रश्श्यात बुडवून डोळ्याला पाणी येईल अशा घाईघाईने फस्त केले जायचे. सोबत कांदालिंबाच्या मोठमोठ्या फोडी. हा पाव हातातून नेणे कमीपणाचे वाटत असल्याने गळ्यातल्या शबनममध्ये - म्हणजे एका प्रकारच्या पिशवीत- टाकून घेऊन जायचो. हा 'काखोटीला मारलेला पाव' आणि ती चविष्ट कोंबडी अजून आठवते. सन्जोप राव

नाशिक च्या "सायन्तारा" चा साबुदाणा वडा , "भगावन्तरावाची" जिलबी , तुशार ची मिसळ , मकाजी आणि कोन्डाजी चिवडा , जलाराम चा सामोसा , या पैकी काही कोणाच्या आठवणी ?.................मला तर ही "पन्चवटी " पेक्षा पवित्र.

नेपालचा स्थानीक पदार्थ मोमो खाल्ला आहे का कोणी? आपल्या उकडीच्या मोदकासारखी उकड करुन त्यात चिकन खिम्याचे सारण घालायचे आणि करंजीचा आकार द्यायचा. हा पदार्थ,chicken bone marrow soup मध्ये बुडवून खातात. ध्रुव

खाण्याचा इतका छान धागा सुटला कसा बुवा आमच्याकडून?