सखये तुझ्या मिठीत.....
तुज पाहिल्या क्षणी मी , नुरलो जरा न माझा
मग एकटाच होतो , माणसांच्या या दाटीत !
कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली
ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत !
अन्दाज यौवनाचा आला तुला न केंव्हा
सगळे तुझ्यात होते , उजवे किती पटीत !
झंकारलो असा मी , हुंकार तुझा घेण्याला
होकार लाजलेला , कुठल्या सुरावटीत ?
जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत
.....जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत ;
मरणे जमेल का गं , सखये तुझ्या मिठीत?सखये तुझ्या मिठीत?
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
2518
प्रतिक्रिया
5
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
आवडली
कविता आवडली.
पण तुम्ही गझलेच्या सदरात का टाकली ते कळत नाही. गझलेचे सोवळे जरा जास्तच कडक असते आणि ही कविता त्यात पूर्णपणे बसत नाही.
फ्रेंचमध्ये पॅपिलॉन म्हणजे फुलपाखरू. फुलांफुलांवर उडत बागडत जाऊन त्यांचा मकरंद चाखणारे फुलपाखरू. पण हातात धरू जाल, तर हाती न येणारे फुलपाखरू.
हो , ते
In reply to आवडली by पॅपिलॉन
हो , ते चुकीने झाले आहे ! क्षमस्व साहेब !
खूपच सुंदर
खूपच सुंदर काव्य...खूप आवडली.
चांगली कवि - कल्पना!-
कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली
ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत !
गोड अझम्पशन-
अन्दाज यौवनाचा आला तुला न केंव्हा
सगळे तुझ्यात होते , उजवे किती पटीत
क्या बात है!-
होकार लाजलेला , कुठल्या सुरावटीत ?
थोडं प्रोअ॓क्टीव्ह- सुंदर कल्पना-
मरणे जमेल का गं , सखये तुझ्या मिठीत?सखये तुझ्या मिठीत?
कोवळ्या
कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली
ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत !
क्या बात है..चाब्ब्बुक
मस्त
मस्त