एका तळ्याची गोष्ट

हल्ली फुलं कागदाची आणि चंद्र काचेचा असतो चुचुतै! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

ऐया ;;) काय सुरेख आहे ग!! थन्क्स हं .... चुचु

रूपक आहे मनाचं. लहानपणापासून मन एखाद्या नितळ तळ्यासारखं निष्पाप, निर्व्याज असतं, तरूणपणही तसं अल्लड, चंचल असतं, पण तिथून पुढे जबाबदार्‍या वाढतात, आपल्याला वेगळ्या पद्धतीनं नव्यानं घडावं लागतं, त्यात कधी कधी आयुष्य साचलेल्या पाण्यासारखं गढुळत जातं. [दोन तपांचा संदर्भ तेवढ्यासाठीच.] पण आशेवर माणूस जगतो, त्यामुळे काही प्रसंग, काही व्यक्ती, काही नवं, चांगलं वाचन, नव्या जाणिवा यांच्या मदतीनं आपण त्या गढूळपणावर मात करून पुन्हा निष्पाप, निर्व्याज हसू मिळवू शकतो, असा थोडक्यात या रूपकाचा अर्थ आहे. बदलाला, बहराला वय नसतं. कितीतरी असे ज्येष्ठ नागरिक पहाण्यात आहेत, की ज्यांनी निवृत्तीनंतर आपले छंद जोपासायला सुरुवात केलीय, आणि त्यात ते यशस्वीही झालेत! तळं पुन्हा हसायला लागलंय!:) क्रान्ति अग्निसखा