आळस, कंटाळा व फिरंग्याची भेट !!!!

एकच गोष्ट डोळ्यासमोर येते.... आम्ही मॅक्सम्युलरमधून परतताना जंहागिरच्या आसपास बरेच परदेशी विशेषत: युरोपीयन्स भटकताना दिसायचे... तेव्हा माझी एक मैत्रिण (जिचा चेहरा लाघवी होता ती ) त्यांच्याकडे पाहून जोरात ओरडायची, "गोरेगोमटे". जे ऐकून रस्त्यातील सगळी हसायची पण फिरंग्यांना कळायचेच नाही लोक का हसतात. बरे तिच्यावर रागवावे तर तिचा चेहरा इतका निरागस दिसायचा की त्यांना काय बोलावे तेच कळायचे नाही. . . परिमळांमाजी कस्तुरी । तैसी भाषांमाजी साजिरी भाषा मराठी ।।

कुणीतरी आहे माझ्यासारखं....मि.पा. वरच्या एकूणएक लेखांना प्रतिसाद द्या...जमेल तिथे आपली मते मांडण्यासाठी मोठा प्रतिसाद दिलात की जास्त वेळ जाईल...बाहेर जेवायला जा.. कितीही काम दिसलं तरी परवा साठी ठेवून द्या...सगळं काय एकदम करायचं?..सही आहे हो खरंच व्ही. पी आले होते एक प्रेझेंटेशन द्यायला मधे, आम्ही मजा केली...पिझा पार्टी आणि चीझकेक एन्जॉय केला.. तेव्हा करा टाईमपास.....

चा॑गलय राव तुम्हा इ॑जिनिअर लोका॑च असा टाईम्-पास करायला मिसळ पाव वर तरी येता येत. पण आमचि 'LIFE' मधे हे काहि जमत नाहि. कारण जाऊन पड्लोय त्या M.B.B.S.ला साला असला फावला वेळच मिळत नाहि. त्यामुळे ज्या लोका॑ना असा वेळ आहे त्या॑नी फुल्ल एन्जोय करुन घ्या राव...............

चालू द्या. - (सर्वव्यापी)प्राजु

दुकान असे पाहायचे की दुकानावरचा मालक खडूस असला पाहिजे. तर बाहेरून अंदाज बांधायचा की याच्याकडे काय मिळत नाही. ती वस्तु आहे की नाही ते विचारायचे. नसेल तर उत्तम. असल्यास दुसरी नसलेली गोष्ट. उदा. 'लव्हेंडर ड्यू' किंवा 'ऍरामस्क' साबण. बहुतेक दुकानात नसतो. आणखी पंधरा जण त्याच्या दुकानात ती वस्तु मागायला पाठवायचे. परत फिरतांना आपल्या मातृभाषेत दुकानाला 'काय फालतू दुकान आहे अशी खडुस्ला ऐकू जाईल अशी दूषणे द्यायची. मग त्या मालकाचे थोबाड पाहायचे. एकदा करून पाहा. उत्कृष्ट टाईम पास. रस्त्याने टकल्या माणूस चालतांना दिसला तर ए टकल्या म्हणून आरोळी ठोकावी आणी सभ्य चेहरा करून (तो आहेच) खाली पाहून पदपथ बदलावा. हे खास सृष्टिलावण्य ताईंसाठी. मी आज दांडी मारून घरी बसून मॅच पाहातोय हे सूज्ञांच्या लक्षात आले असेलच.

माझी दुसरी एक मैत्रिण तर त्याहून भारी होती. रस्ताने जाताना कोणी मध्यमवर्गीय काकू दिसल्या की बोलायला थांबायची आणि अगदी सलगीने काय, कश्या आहात? सध्या काय चाललयं? हल्ली दिसत नाही इ. इ. बोलायची. त्यांचा प्रश्नांकित चेहरा पाहून आपण गाडीत भेटलो नव्हतो का असे लाघवीपणे म्हणायची. आता मुंबईत आगगाडीत कोणीही कोणाला भेटते आणि चेहरे थोडीच लक्षात राहतात.. वर जाताना २-३ वेळा वळून वळून टाटा करायची. त्या बिचार्‍या काकू बुचकळ्यात. . . . परिमळांमाजी कस्तुरी । तैसी भाषांमाजी साजिरी भाषा मराठी ।।

अजुन एक, समोरून येनार्य्याच्या पायाकदे लाम्बुन बघत यायच, आनि तो जवल आल कि म्हनयच, चप्पल ऊलति आहे ना?