धनंजयजी, नेटक्या आणि सहज अभिप्रायाबद्दल धन्यवाद. मृत्यूनंतरच्या पार्श्वभूमीवर ही गझल रचली आहे. प्राणपाखरू उडून गेलंय, जाताना सगळं इथेच सोडून गेलेलं आहे, पण शेवटच्या द्विपदीत पुन्हा वादळाच्या धुमसण्याचा उल्लेख पिंडदान विधीच्या निमित्ताने आलेला आहे. सगळं शांत आहे, ते वरवर! कुठेतरी काहीतरी अतृप्ती रहातेच, ती का? या अर्थाने ती द्विपदी शेवटी आलेली आहे. केवळ यासाठीच पहिल्याच यमकाची द्विरुक्ती. ती शांतता वादळापूर्वीची होती.[पिंडाला कावळा शिवत नाही, कुणी काही, कुणी काही सुचवत रहातात, जर सगळंच संपलं आहे, तर आत्म्याची ही तडफड कशासाठी?] क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा