पॉश अँड चिक आणि मी

छान खुसखुशीत. 😃  Haircut या शॉर्टफिल्मची आठवण झाली.

तुमचं तरी बरंय, आम्हाला बायकांना असा कोणत्या अप्पाचा पण ऑप्शन नाही, छोटुश्या पार्लरमध्ये गेलं तरी हा सगळा भोचकपणा असतोच. 

टीव्ही वर लावलेली निर्थथक गाणी पाहावी

इल्ले cultured men who do not find peace in this cruel world go to आप्पा every weekend and listen to bangers from the 90s गाणी इमॅजिन करायची की दादा - 

- राह में उनसे मुलाकात हो गई

 - अकेले है तो क्या ग़म है

 - आज फिसल जाइयो तो

 - तुम सा कोई प्यारा कोई मासूम नहीं है 

- परदेसी परदेसी जाना नहीं

बाकी आप्पा लवर्स ऑफ द यूनिवर्स यूनाईट.

तुमची आणि हेअर एक्सपर्ट आयुषची जुगलबन्दी आवडली. 

छान आहे, थोडी कणेकरांची झलक वाटली..

फ्रेश वाटले लेखन.

फार युनिव्हर्सल कोंटेंट असला तरी..

.

योगायोगाने आजच जाऊन आलो सलून ला.

.

माथ्यावर 3 नंबर आणि बाजूने मागे झिरो.

बोली भाषेत उबर द्रय आल्स नूल.

चार शब्दात हिशोब क्लोज. एक थम्स्प आणि 25 €.

फिलेन danke.

हाहा साधारण जिथे जास्त इंग्रजीने स्वागत होते तिथे रेट टाइटच असतात, हा रेड फ्लैग ओळखून मी आधीच किती होतील वगैरे न लाजता विचारून घेतो!

धमाल आहे. अगदी तंतोतंत. भारी जागी गेलं की केस कापायचे सोडून आधी स्वतः मधील दहा कमतरता ऐकाव्या लागतात. मग केस कापायला सुरुवात केली तरी क्रॉस सेलिंग चालूच असते. डँड्रफ ट्रीटमेंट, केस काळे करणे इत्यादि अजिबात स्वारस्य नसलेल्या गोष्टींचा जोरदार प्रचार चाललेला असतो. यातील प्रत्येक "ट्रीटमेंट" ही दंतवैद्याकडे जशी एकामागून एक बरीच सिटिंग्स असतात तशा प्रकारची असते. पाच आकडी किमती देखील दिसतात. माझ्या लहानपणीचे असे आप्पा किंवा अण्णा टाईप केशकर्तनकार आता नाहीसेच होत चाललेत. वर कुठेतरी उल्लेख आलाय तशी ही जुन्या काळातल्या सलून मधली गाणी हा वेगळाच विषय आहे. ती विशिष्ट गाणी केवळ सलूनमधेच ऐकायला मिळायची किंवा ऐकायला लागायची म्हणा. लिखनेवाले ने लिख दी है, मिलन के साथ जुदाई.

निळा कोल्हा सारखा डोळ्यासमोर येतो , कसा असेल तो 🤣

मस्त, छान वाटले मुक्तक. जत्रा वगैरे दिवाळी अंकांतील कथांची आठवण झाली.

माझा एक ठरलेला सलूनवाला आहे. मोकळा वेळ काढून, एक-दोन मित्रांना घेऊन मी तिथे जात असतो. दर रविवारी दाढी ट्रिम करायला व महिन्यातून एकदा डोईवरचे केस कापायला. माझे टक्कल फारसे दिसणार नाही अश्या बेताने केस कापतो व दाढी आकर्षक दिसेल अश्या बेताने तिला आकार देतो.

दुकान उघडल्यावर आधी सुब्बुलक्ष्मींचे सुप्रभातम् मग विष्णुसहस्त्रनामम् नंतर हनुमानचालिसा त्यानंतर तेलगू फिल्मी गाणी असा त्याचा संगीताचा क्रम असतो. टाइम्स, डेक्कन क्रॉनिकल ही इंग्रजी व इनाडू, साक्षी ही तेलुगु वर्तमानपत्रे ठेवलेली असतात. थंडगार एसी लावून केशकर्तन चालतं. स्थानिक राजकारणाच्या गप्पा चालतात. 

रच्याक, मागच्या काही वर्षांत दाढी ठेवण्याचा ट्रेंड वाढला आहे का?

लहानपणी सलून ,ब्युटी पार्लर वगैरे काही नसायचे. जनता सरळ त्याला नाव्ह्याचे दुकान म्हणायचे. नाव्ह्याला सुद्धा त्याबद्दल काही सुख दुख वाटायचे नाही. 

दुकानाचे एक विशेष रूप असायचे. उबड खाबड ,शेणाने सारवलेली जमीन,डुगडुगणारी लाकडी खुर्ची, लहान मुलांसाठी त्या खुर्चीच्या हातावर ठेवण्यासाठी लाकडी फळी.समोर चौकोनी आरसा,कुठे कुठे पारा गेलेला. आरश्या ला चिटकून एक लाकडी फळी आणी भिंतीला टेकून ग्राहकांना बसण्या साठी तशाच फळीचा लाकडी डुगडुगणारा बाकडा. केसरी,तरूण भारत, प्रभात सारखा एखादाच पेपर. समोरच्तुया फळीवर तुरटीचा भला मोठा खडा,पाण्याचा जर्मल चे भांडे, लाकडी वाटीत ठेवलेली गोदरेज साबणाची गोल वडी, घोड्याचे केस असलेला दाढीचा लाकडी ब्रश,एक वस्तारा, धार लावण्यासाठी भिंतीवर आडकवलेला चामड्याचा पट्टा. भिंतीवर गणपती,लक्ष्मीचे एखादे कॅलेंडर.....समग्र वर्णन करत बसलो तर वेगळी जिल्बी पाडावी लागेल.

असो, दुकानाचे नाव  होते चंद्रकांत केस कर्तनालय. मुंडन संस्कारा पासून माझे डोके आमच्या तिर्थरूपांनी चंद्रकांत च्या हवाली केले. पुढे मुंजीत  घेरा ठेवण्याचे केलेले काम तर वाखाणण्याजोगे होते. परफेक्ट  सर्कल...

आता फळीवरून खुर्चीवर बसण्याचे वय झाले, आतापर्यंत  महिन्यात एकदा रविवारी चंद्रकांत कडे जावे लागायचे.  गपचूप केस कापून घरी यायचे. हिशोब आमचे तिर्थरूपच बघायचे. आमच्या हातात कधी दमडी पडली नाही का चंद्रकांतने कधी मागितली नाही.

खुर्चीवर  बसण्याच्या वयात आल्यावर थोडी अक्कल पण वाढली होती. मित्रांचे ऐकून चंद्रकांतला असे केस काप ,तसे नको कापू म्हणायला गेलो तर त्याची मुक्ताफळे ऐकायला मिळाली. "तुझ्या बापाने सांगीतलय तसेच कापणार नाहीतर तो माझी भादरेल " ,अशी अलंकारिक भाषा वापरत मला धुडकावून लावले. 

पुढे पुण्यात  शिक्षण आणी सैन्यात नोकरी मुळे चंद्रकांतचा सहवास संपला. 

सेवानिवृत्त झाल्यानंतर सोसायटी जवळच्या एका दुकानात केस कापण्यासाठी गेलो. दुकानाच्या पाटीवर,PHD ,एवढेच लिहीले होते.

कुतूहल वाढले. एक विशीचा तरूण केस कापताना दिसला. त्याला विचारले,काय रे पाटीवर असे काय लिहीलय?तो म्हणाला काका, "पर्सनल हेअर ड्रेसर ,PHD", असा त्याचा फुल फाॅर्म आहे. आता मात्र माझ्या डोक्याचा गोविंदा झाला. 

पुढे, चांगली ओळख झाली. त्या तरूणाचे वडिल पण आमच्याच गावतले निघाले. खोलात जाऊन चौकशीनंतर कळाले की तो तरूण आमच्या चंद्रकांत चा पणतू आहे.

काय योगायोग, मनात विचार  आला की पृथ्वी गोल आहे ,हेच खरे......

लेख आवडला आणी त्या निमित्ताने लहानपणी निर्व्याज प्रेम केलेल्या व्यक्तीचे स्मरण झाले.

धन्यवाद. 

मला कधीतरी केश कर्तनालयात जायचे वेळ येते. फारतर तीन चार मिनीटात काम आटपते. पण तो माणूस चार्जेस मात्र संपूर्ण घेतो.

पूर्वी बरीच वर्षे मी "साईडने बारीक करा. कानावर डोळ्यावर यायला नकोय" असे उगीच एक सूचना म्हणून सांगत असे. मला ते तसे तिथे अर्धातास बसण्याचा खूपच कंटाळा येतो. हल्ली मी थेट पूर्ण डोक्यावर मशीन मारून टाकायला सांगतो. साईडचे असे, वरचे तसे.. असे आता काही नाही. एकच निकष. किमान दोन महिने परत यायला लागले नाही पाहिजे.

मस्त, 
आणि ते जुन्या काळी  "सलून" असायचं वो,  आता त्ये "सॅलोन " असतंया बगा 

आठवणीचा पेटारा उघडला लेख वाचुन.

लहानपणी घरी दर महीन्याला मारुती नावाचा एक न्हावी यायचा. घरच्या सगळ्या पुरुषांचे केस कापणे हेच त्याचे काम. तेव्हा रडारड नको म्हणुन गोळी मिळायची हीच काय ती माझ्यासाठी जमेची बाजु. लवकरच तो जमाना संपला नी मी हाताच्या मुठीत २ रुपये घेउन कोपऱ्यावरच्या मोहन केश कर्तनालयात जाउ लागलो. बहुतेकदा तिथे गर्दी असे आणि मी अंग चोरुन एका कोपऱ्यात बसलेला असे. मग तो मोहनच माझा नंबर लक्षात ठेवुन मला एखाद्या खुर्चीत फळी टाकुन जागा करुन देई. "केस शाळेसाठी बारीक कापा" हे एकच वाक्य मी तिथे सांगायचो. बाकी स्टाईल वगैरे नाहीच. 

पुढे कॉलेजात गेल्यावर संजय दत्त, सलमान खान वगैरेंच्या प्रभावाने केस वाढवायचे डोक्यात आले होते, पण तोवर पोहणे सुरु झाले आणि सर्दी न होण्यासाठी केस बारीक ठेवण्याची तंबी घरुन मिळाली. पोहणे बंद न व्हावे यासाठी ती पाळणे भागच होते. मात्र सलून बदलत गेली आणि जरा स्टायलिश झाली. मात्र तीच १९९० ची गाणी कयामत से कयामत तक, आशिकी, दिल, बेटा,राजा, खिलाडी वगैरे वगैरे नॉस्टैल्जिक प्रकार अजुनही चालतो.

मग काही काळ परदेशी वास्तव्य झाले आणि मशीनने केस कापणे काही झेपेना. मग दरवेळी २५ डॉलर देणे जिवावर यायचे त्यामुळे एकदाच जाउन बारीक केस करुन यायचे.

आता वयाप्रमाणै केस विरळ झालेत त्यामुळे एकच कट, बाकी कटकट नाही. जावेद हबीब, ॲपल वगैरे हुच्चभ्रु लोकांशी कधी संबंध आला नाही. येउही नये.

अजून एक आठवण. आमच्या इथे ''मायापुरी'' नावाचं मासिक असायचं. ते नट नट्यांचं आणि फिल्मी नॉलेज वाढवण्यासाठी पुरायचं. त्यामध्ये कधी कधी नट्यांचे थोडे उत्तान फोटो असायचे. ते पटकन कोणी बघत नाही असे समजून बघून घ्यायचे. 
पण अप्पा सारख्या सलून मध्येच समाधान मिळतं. थोडं अनहायजिनीक असतं. पण किंमतीच्या मानाने बेस्ट व्हॅल्यू फोर मनी. 

हे लग्झरी सलून्स वगैरे मध्ये कधी कधी तशी गावठीच पोरं काम करत असतात. पण आव असा आणतात की खूप मोठ्ठे फॅशन डिझायनर आहोत की काय. एकदा कपिल्स मध्ये गिऱ्हाईक कमी आणि पोरं जास्त होती. त्यांना बसल्या बसल्या पुतळ्यांना हेअरस्टाईल करायचे काम दिले असावे बहूतेक. काहीही हेअरस्टाईल करत होते की त्याला हेअरस्टाईल कसेकाय म्हणावे. आणि वर इतर गिऱ्हाईकांची अशीच टर उडवत होते. जाम वैताग आलेला. तेव्हापासून अप्पाकडेच जाणे पसंत करतो. 

खुसखुशीत खुमासदार शैलीत वर्णन केले आहे.. मजा आली 

२०१५ चं मिपा परत आलंय.

मजा आली. बरेच दिवसांनी चांगलं वाचायला मिळालं म्हणून मुद्दाम लॉगिन करून प्रतिक्रिया देतोय

ठाण्यात आमची भादरण घराजवळच्या राम्मारुती ( हो, असाच उच्चार आहे ) रोडावरल्या सत्कार सलूनात व्हायची. पण तिथे कधीकधी म्यानपावर कमी असायची. म्हणून मग खात्रीच्या डायमंड हेअर कटिंग सलूनात जायचो. ते चरईत जुन्या मुंबई रस्त्यावर होतं. जरा पॉश होतं. वाट बरीच पाहायला लागायची, पण मासिकं भरपूर होती. त्यातली काही तर चक्क इंग्रजी. रेडियो दणादणा बोंबलंत असायचा. ही कुठली स्टेशनं, आहेत असा निरागस भोभाप्र लहानपणी केला होता. तेव्हा पब्लिक लई हासलं. मी फारसं मनावर घेतलं नाही. मला पुस्तकांत मुंडकं खुपसून बसायला आवडे. केस कापतांनाही मासिक हातात धरता येईल का याची चाचपणी करून बघितली. पण डाळ शिजली नाही.

हल्ली इथे इंग्लंडात सध्या कटिंगसाठी भरपूर पैसा मोजावा लागतो. कारण की केस कापण्याचा खर्च किरकोळ असला तरी माणूस वापरायचा खर्च बराच असतो. आमचे माथेरान उजाड झालेले असल्याने लहान मुलांच्या दरांत काम होत असे. करोना काळांत बायकोने कापणी करून पहायचा प्रस्ताव टाकला. फक्त फावडंच तर मारायचंय, इति बायको. ( फावडं हा माझा शब्द, ती ट्रिमर म्हणते. ) मग घेतलं ते फावडं आणि केली मनसोक्त मशागत. अहो आश्चर्यम. चक्क जमली. मग तेव्हापासनं दुकानांत जातंच नाही. 

-गा.पै.

आता युनिसेक्स सलोन नावाची न्हाव्याची दुकानं ( खूप चकचकाट केलेली) उघडत आहेत. पाच सहा महिन्यांनी बंद होतात. 

मजेशीर आणि खुसखुशीत संवादात मध्येच निळ्या कोल्ह्याची फोडणी हसवून जाते. अतीशय आवडले.